‘Welkom terug, David Cameron!’, reageerde Mark Rutte op de terugkeer van de Britse oud-premier in de wereldpolitiek. Vanuit Duitsland klonken ook warme woorden. ‘Gefeliciteerd met uw aanstelling als minister van Buitenlandse Zaken, beste David Cameron’, zei minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock tegen haar nieuwe collega. In Brussel sprak Brexit-onderhandelaar Maros Sefcovic de hoop uit dat hij met Cameron net zo constructief samen zal werken als met diens voorganger James Cleverly.
De verrassende comeback van oud-premier Cameron wordt in het buitenland gezien als het intreden van de dooi. Eindelijk hebben de Britten, zo is de teneur, weer een staatsman op het internationale podium. Onder Boris Johnson, die eerst minister van Buitenlandse Zaken was en later premier, hadden de brexiterende Britten aan aanzien verloren, ook al waren ze de trouwste bondgenoot van Oekraïne en sloten ze een belangrijke defensieovereenkomst met Australië en de Amerikanen.
Patrick van IJzendoorn is correspondent Groot-Brittannië en Ierland voor de Volkskrant. Hij woont sinds 2003 in Londen en schreef er meerdere boeken, waaronder over de Brexit.
Reeds op zijn eerste werkdag belde Cameron met zijn Amerikaanse ambtgenoot Antony Blinken. ‘Ze spraken over het conflict in het Midden-Oosten’, aldus een persverklaring, ‘het Israëlische recht op zelfverdediging en de noodzaak van een humanitaire pauze om hulp naar Gaza te brengen.’
Cameron, verre nazaat van een Joodse immigrant, heeft van oudsher een goede relatie met Benjamin Netanyahu. Dat biedt de hoop dat hij in zijn nieuwe rol een positieve invloed kan uitoefenen op de Israëlische premier.
Dichter bij huis wacht Cameron een uitdaging wanneer het Britse Hooggerechtshof woensdag een oordeel velt over het plan om illegale migranten naar Rwanda te sturen, de droom van de net ontslagen minister van Binnenlandse Zaken Suella Braverman. Als de rechters het plan afkeuren en zich daarbij beroepen op het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), zal vanuit de Conservatieve Partij, Braverman voorop, de hernieuwde roep klinken om uit het EVRM te stappen.
Cameron had in zijn tijd als premier zijn eigen besognes met de Europese rechters over stemrecht voor gevangenen en het uitzetten van vreemdelingen die strafrechtelijk zijn veroordeeld. Het verlaten van het mensenrechtenverdrag heeft hij nooit willen uitsluiten, al was het maar om de rechterflank van zijn partij te paaien. In de aanloop naar het Brexit-referendum benadrukte Cameron dat Britse rechters de beslissingen nemen in Britse hoven, en dat ‘Straatsburg’ op een afstand moet blijven.
Op andere gebieden zijn de internationale relaties wel danig veranderd sinds zijn premierschap. Zo haalde hij de banden aan met China. Sterker nog, hij nodigde Chinese president Xi Jinping uit voor een pint in een Engelse pub. Inmiddels is Londen in een soort Koude Oorlog verwikkeld met China. Binnen de Conservatieve Partij is weinig animo voor een hernieuwde toenadering tot Beijing. Een complicatie vormt Camerons lobbywerk, na diens premierschap, voor Chinese bedrijven.
Ook met de Russische president Vladimir Poetin koesterde Cameron aanvankelijk een prima band – er was zelfs sprake van het doortrekken van de Nordstream-gaspijplijn naar het eiland. Wegens de Russische steun aan Syrische dictator Bashar al-Assad in 2013 verkoelde de Brits-Russische relatie. Na de Russische inval in de Krim, een jaar later, besloot Cameron over te gaan tot hulp aan Oekraïne in de vorm van het trainen van militairen. Dat bleek acht jaar later een goede zet te zijn geweest.
Niet elke militaire interventie van Cameron bleek een gelukkige te zijn geweest. Samen met de Franse president Nicolas Sarkozy bracht hij in 2011 de Libische dictator Muammar Kadhafi ten val. Deze Brits-Franse interventie leidde ertoe dat het Noord-Afrikaanse land een failed state werd – en mensensmokkelaars vrij spel kregen. Daardoor reizen vele Afrikaanse migranten naar Europa, onder meer naar het Verenigd Koninkrijk.
Illegale migratie is een van de meest hardnekkige en moeilijk op te lossen problemen van de regering. In zijn eerste week als minister van Buitenlandse Zaken belandt het met het oordeel van het Hooggerechtshof woensdag direct op zijn bureau.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden