Ik sloot deze week mijn X-account nadat ik een hartverscheurend relaas van kinderarts dokter Tanya Haj Hassan deelde over de nieuwe afkorting die de artsen in Gaza gebruiken: WCNSF. Wounded child, no surviving family. Zoals het tienjarige gewonde meisje dat het ziekenhuis in liep met een briefje in haar hand met daarop de namen van al haar 27 familieleden. Of die onder het puin gezocht konden worden. Alleen naar haar zusje hoefde niet meer gezocht te worden. Die was dood, dat had ze zelf gezien.
Over de auteur
Harriët Duurvoort is publicist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Dit moet stoppen. Wat een afschuwelijk land’, twitterde ik bij Hassans relaas. Telegraaf-journalist Wierd Duk en NIW-hoofdredacteur Esther Voet waren er snel bij om mij ter verantwoording te roepen. Want: beschamend dat een columnist van de Volkskrant Israël een ‘afschuwelijk land’ noemt. Ja, de antisemieten komen nu uit hun holen, was de teneur van de vele hordes trollen die subiet losgingen. Dit is kennelijk het nieuwe normaal op rechts: kritiek op Israëls oorlogsmisdaden is antisemitisme.
Nu ben ik altijd in voor een debat, juist ook op X. Zeker over zo’n belangwekkend onderwerp als fundamentele mensenrechten in Palestina en Israël. Maar ik vond het welletjes toen iemand postte dat de wereld er een stuk fraaier zou uitzien zonder mijn aanwezigheid, wat op veel bijval kon rekenen − ware het niet dat anderen meenden dat deze persoon zich nog ‘mild’ uitdrukte. Met pijn in het hart schortte ik mijn account op; ik heb ook veel goede contacten op X en vind het ook voor journalistieke research vaak een handig medium.
Het debat over Israël geeft een onverbloemd beeld van de manier van denken in ons forse rechts-populistische blok en het is angstaanjagend. Samenvattend: ‘Maak van Gaza een parkeerplek, helemaal plat’. De Britse ‘conservatieve’ denker Douglas Murray wordt op Geenstijl bewierookt omdat hij zegt ‘wat we allemaal denken’. Namelijk dat de vele demonstranten die een staakt het vuren eisen en opkomen voor burgerrechten van Palestijnen, ‘gedeporteerd moeten worden’.
Kinderen die omkomen: het is ofwel fake news van Hamas, ofwel de schuld van Hamas die ze gebruikt als menselijk schild − Hamas verschanst zich immers in elk ziekenhuis, elke school, en zelfs in de kerk waar volgens Hamas 18 doden te betreuren waren dus is niet-bombarderen geen optie. Of: die kinderen zijn toch Hamas-leden in de dop, dus who cares?
Gelukkig denkt niet iedereen zo. Ook niet in de Joodse gemeenschap en ook niet iedere Israëliër. Opmerkelijk vond ik het interview met de Israëlische journalist Gideon Levy, redacteur en columnist van de Israëlische krant Haaretz en in 2021 nog winnaar van Israëls meest prestigieuze journalistieke prijs, in de Duitse actualiteitenrubriekTagesschau.
Hij vertelt over hoe geschokt en nog verdoofd de Israëliërs zijn door de gruwelijke terreuraanslag van Hamas. Dat die gevoelens begrijpelijk zijn, maar dat het tot extremisme leidt. Dat niemand oog heeft voor het leed van de Palestijnen. En schiet Israël echt wat op met het ombrengen van duizenden kinderen?
Gevraagd naar een oplossing op lange termijn, betoogt Levy dat er nog maar twee opties zijn, want hij acht de tweestaten-oplossing kansloos. Ofwel Israël zet eindeloos zijn politiek van apartheid voort, of men kiest voor democratie en geeft Palestijnen daarin alle rechten. ‘Eén multi-etnische democratie, met 7,5 miljoen Joden en 7,5 miljoen Palestijnen. Die gelijke rechten krijgen. De facto het einde van het zionisme en de staat Israël in de huidige vorm. Het lijkt een utopie, volstrekt onhaalbaar, maar de geschiedenis heeft al vaker getoond dat verandering mogelijk is.’
Poeh. Verrassend. Dit is een pleidooi voor ‘from the river to the sea’. Niet de Hamas-versie die neerkomt op genocide van Joodse Israëliërs, wel de interpretatie die de pro-Palestina-demonstranten voor ogen hebben, omdat die ook neerkomt op een moderne democratische rechtsstaat die mensenrechten eerbiedigt en vrede en veiligheid biedt voor alle etnische gemeenschappen. Die van het om deze slogan gecensureerde Palestijns-Amerikaanse Congreslid Rachida Tlaib. Volgens haar is de slogan ‘een inspirerende oproep tot vrijheid, mensenrechten en vreedzaam samenleven, en niet tot dood, vernietiging of haat.’
Ook in Duitsland, gebukt onder dadertrauma, is de leus ‘from the river to the sea’ verboden. Want, nie wieder. Dus blijft het land onder alle omstandigheden ferm achter Israël staan. Maar zou ‘nie wieder’ niet ook voor de wens moeten staan dat tienjarige meisjes nooit meer hun volledige familie hoeven te verliezen?
Source: Volkskrant