Afgelopen zondag stond ik te kijken bij de klimaatdemonstratie op het Museumplein. Ik stelde me zo’n beetje aan de zijlijn op, naast een jong gezin; vader, moeder, een baby in een kinderwagen en een jongetje van een jaar of 8 voorzien van een kartonnen bord, met daarop de tekst ‘There is no plan(et) B’ plus een tekening van een huilende aardbol.
De ouders pelden een mandarijntje, de baby sliep en het jongetje gaapte, dat de tranen hem ervan in de ogen sprongen. Ook de ouders keken wat uitgeblust. Ze waren natuurlijk al uren op pad, aangereisd vanuit God weet waar, met die baby ook nog, allemaal voor de goede zaak.
Allebei de ouders droegen een kledingstuk dat ik in mijn tienerjaren leerde kennen als een ‘PLO-sjaal’. Op het Haarlemse gymnasium dat ik een paar jaar bezocht was Kees van L. , begin jaren tachtig, de eerste die er een droeg. Kees woonde in een villa. Zijn vader was, blijkens een bordje naast de voordeur, ‘advoc. en proc.’, en bezat een tweede huis in Zwitserland, waar Kees na zowel de kerst- als de krokusvakantie poepbruin vandaan kwam; op een goede dag dus met die PLO-sjaal om zijn welvarende strot.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Al gauw liep de halve school met zo’n sjaal, vooral de meisjes, want het ding combineerde leuk met de alomtegenwoordige geometrische oorbellen van fluorescerend plexiglas. Maar de sjaal was tevens een punt van discussie, want de Palestijnse leider Yasser Arafat droeg er ook een. ‘Kijk’, legde Kees uit. ‘Hij heeft die sjaal speciaal zo gevouwen dat de punt over zijn schouder hangt, in de vorm van Palestina!’
Je zou er evengoed Israël in kunnen zien, maar dat was nadrukkelijk niet de bedoeling. Zelfs de Joodse kinderen op onze school hadden trouwens begrip voor de Palestijnse kwestie, dus op ons schoolplein bleef het bij beschaafd discussiëren. Gevochten werd er alleen weleens met de jongens van de Maria-mavo om de hoek, niet om politieke vraagstukken, maar als uitlaatklep voor het overschot aan juveniel testosteron en, wie weet, ook uit een gistend besef van maatschappelijke ongelijkheid (De Maria-mavo begón altijd, en ze sloegen veel harder).
Terwijl ik dit alles overdacht, begon de baby in de kinderwagen te huilen. ‘Hij heeft het koud’, sprak de moeder, waarna zij haar PLO-sjaal afdeed en daarmee de baby nog eens extra instopte. Hij werd meteen stil. Zo’n sjaal is lekker warm.
Kees van L. is inmiddels zélf al vele jaren advoc. en proc. Die sjaal zal hij wel niet meer dragen, want zo gaan die dingen.
Source: Volkskrant