Prachtig nieuws, eerder dit jaar: spelshow Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet keert binnenkort terug op RTL 4, met Ruben Nicolai als gedroomde troonopvolger van Peter-Jan Rens. Toch hebben we Nicolai in werkelijkheid allang niet meer nodig. De enige vraag die deze weken centraal lijkt te staan, is immers of Hij het nu wél, of níét gaat doen.
‘Hij’ is in dit geval natuurlijk NSC-lijsttrekker Pieter Omtzigt, die voorlopig geheel eigenhandig het ritme van de verkiezingscampagne bepaalt met het vooruitschuiven van de vraag of hij na de verkiezingen premier wil worden. Ergens in de marge spelen thema’s als klimaat, bestaanszekerheid en migratie ongetwijfeld nog een rol, maar het haalt het allang niet meer bij de Vraag der Vragen.
De politicus die prat gaat op de inhoud, weet natuurlijk ook dondersgoed dat twijfel zijn beste verdienmodel is, en dus blijft Omtzigt de vraag – waarschijnlijk tot na de verkiezingen – doorschuiven. Slim, want met die strategie van ongrijpbaarheid bepaalt Omtzigt voortdurend het gesprek van de dag, waardoor andere lijsttrekkers voorlopig drukker zijn met reageren dan met agenderen. Voor Omtzigt lijkt daarmee een haast trumpiaanse mediadynamiek in werking getreden: elke uitspraak (of weigering daarvan) resulteert vanzelf in een pushmelding, en elke aanvalspoging op Omtzigt lijkt vooral een geval van zelfverminking.
Zelfs in de alom geroemde lijsttrekkersinterviews van Nieuwsuur – voor veel politici een omgekeerde wasstraat waaruit ze zelden schadevrij ontsnappen – bleek zaterdagavond hoe moeilijk het is om écht vat te krijgen op Omtzigt. Interviewer Mariëlle Tweebeeke had zich duidelijk voorgenomen om Omtzigt en zijn politieke beloften eindelijk eens goed mee te slepen door die wasstraat, maar het gesprek wilde maar niet uitstijgen boven het rommelige ongemak.
Omtzigt pareerde elk kritiekpunt genoegzaam glimlachend, en uiteindelijk was het nota bene Tweebeeke die aan het stamelen werd gebracht na een discussie over de vraag waar de macht in Den Haag precies ligt. Omtzigt hief zijn hand op, gaf wat concrete voorbeelden over het compensatiebeleid voor slachtoffers van de Toeslagenaffaire, en maakte Tweebeeke tot een machteloze manager van haar eigen wasstraat. In een naar duidelijkheid smachtend Hilversum blijkt Omtzigt de Ongrijpbare voorlopig vooral ook Omtzigt de Onfeilbare.
En dus lukte het zaterdag alleen Even tot hier om een helder kritisch licht te laten schijnen op Omtzigt en zijn politieke agenda, door dieper in te zoomen op zijn stemgedrag, zijn standpunten over klimaat en abortus, en zijn eeuwige twijfels (‘Dit is niet de campagne van de zwevende kiezer, maar van de zwevende Pieter.’). Hoogtepunt was een koorzang met zogenaamde NSC-leden die na de verkiezingen allemaal weleens premier zouden kunnen worden. Op de melodie van A Brand New Day: ‘Wie wordt strakjes de premier? Niemand heeft nog een idee.’
Zo domineerde de Doet-ie ’t of doet-ie ’t niet?-vraag uiteindelijk óók deze uitzending. Had de zwevende Pieter toch weer zijn zin.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden