Een vriendin vertelde ooit dat ze, als iemand te laat was voor een afspraak, deed als of zij zelf de tijd ook uit het oog verloren was. Ze legde dan snel nog wat papieren op tafel, zodat het niet zou lijken of ze aan het wachten was geweest.
Ik moest hieraan denken toen ik op de slotenmaker wachtte. Hij moest ervoor zorgen dat het raam weer open kon, en (belangrijker) daarna ook weer dicht. Tijdens het wachten probeerde ik zo normaal mogelijk op de bank te zitten. Dat is, als je erover nadenkt, nog best moeilijk.
Ze kwamen met z’n tweeën. Twee jongens die op elkaar leken – broers? Ja, en sterker nog, ik had hier te maken met vermoedelijk de enige identieke slotenmakerstweeling ter wereld.
De tweelingbroers repareerden het raam en vertrokken even plotseling als ze gekomen waren. Waren ze er wel echt geweest? Ja, want het raam kon open, en daarna weer dicht.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden