Achterdoelen 25, Ede
7continenten.nl
Cijfer: 7
Groot buffetrestaurant met honderden gerechten. 2 uur onbeperkt eten en drinken (ex. sterkedrank): € 39 doordeweeks en € 45,95 in het weekend. Kinderen van 3 t/m 13 betalen € 2,80 per levensjaar.
Wereldrestaurant 7 Continenten in Ede heeft drie manshoge chocoladefonteinen; een witte, een roze en een bruine. Ook 6 meter kleine taartjes en puddingen, en een balie waarachter knapperige churros, poffertjes en lopende chocoladecakejes worden gebakken en crème brûlées op bestelling worden gekaramelliseerd. Er is een volledige straat met eindeloze soorten middelmatig ijs om zelf te scheppen, vijf slushpuppymachines, vla, tropisch fruit, bavarois, chocolademousse en een monsterlijke slagroomdispenser ter grootte van een flipperkast.
Ik las ergens dat all-you-can-eat-buffetrestaurants de gewoonte hebben hun dessertafdeling bij de ingang te plaatsen. Een vroege confrontatie met aanlokkelijke toetjes zou gasten er onbewust toe zetten ‘een gaatje vrij’ te houden en dus eerder op de avond minder eiwitrijke, dure producten op te scheppen. Diezelfde strategie wordt overigens omgekeerd gebezigd in gewone restaurants. Daar krijg je de dessertkaart pas te zien als je het voor- en hoofdgerecht achter de kiezen hebt, om te voorkomen dat een premature confrontatie met een bananensplit je weerhoudt van het aanschaffen van de allergrootste steak. Gulzigheid, in z’n meest kinderlijke vorm, is de kern van ons eetplezier, en het manipuleren ervan de corebusiness van het restaurantwezen.
Hoe dan ook: de tactiek is waarschijnlijk niet berekend op gulzige kinderen, die je natuurlijk met geen kudde wilde paarden kunt bewegen lángs zo’n dessertparadijs te lopen, omdat ze er meteen ín willen. We zijn nog geen vijf minuten de schuifdeuren door, of mijn dochter (9) hangt met een gelukzalige blik onder de rozechocoladefontein (de smaak is vaag aardbeienmilkshake-achtig), terwijl mijn zoon (7) koortsachtig ‘aanvalstactiek’ voor zich uit prevelt. Slushpuppy of warme chocolademelk bij de sushi? Mayonaise of discodip op de kreukelfriet, weet je wat, ik neem het allemaal. Rotisseriekip, sashimi, gebakken banaan, aspergesoep, Griekse salade, wraps met zalm, gekookte mais, zoete-aardappelfrites, buikspek, tiramisu, pasteitjes kipragout, hotdogs, foe yong hai, pokébowl, pastel de nata, bitterballen, shoarma.
Plekken waar je voor een vaste prijs onbeperkt kunt eten bestaan al heel lang, maar wereldrestaurants zijn, ondanks de wat belegen naam, een recente uitvinding die naar mijn weten alleen in Nederland voorkomt. In tien jaar openden er meer dan tachtig, meestal aan de rand van steden maar soms, zoals hier in Ede, midden in het centrum. Ze onderscheiden zich van andere all-you-can-eatzaken door hun grootte (zeshonderd zitplaatsen is het minimum, duizend geen uitzondering) en hun uitgebreide aanbod van gerechten, waarbij je een deel zelf kunt opscheppen en een deel op bestelling voor je neus wordt bereid.
Buffetham met mangobessensaus, hamburger van angusrund, gebakken mosselen, runder-, kalfs-, struisvogel- of kangoeroebiefstuk, babi pangang, pommes duchesse, serranoham, gevuld ei, stoofvlees Bali, kip met zoetzure saus en ananas, gebakken zeebaars, frikandellen. In verreweg de meeste gevallen zijn de restaurants in handen van Chinees-Nederlandse families. Het wereldrestaurant zou je kunnen zien als een opvolger van dat eerdere spectaculair succesvolle horecaconcept: het Chinees-Indisch restaurant – die Nederlands-Aziatische restaurantcultuur met zijn unieke hybridekeuken staat inmiddels op de lijst met Nederlands immaterieel erfgoed. De afgelopen 25 jaar sloten ze in hoog tempo, of ze veranderden in meer pan-Aziatische, all-you-can-eat sushi- of wokzaken. Daarvan lijkt het wereldrestaurant dan weer een verdere uitbreiding, met nog meer op de Nederlandse smaak toegesneden keuze: het Chin.Ind.Etc.Etc.Etc.Rest.
Het concept van dit soort zaken is simpel: je koopt een toegangskaartje en mag dan voor de afgesproken tijd, meestal 2 of 2,5 uur, luilekkerland in. Dat kost doorgaans tussen de 30 en 50 euro, in het weekend wat meer dan doordeweeks, en kinderen krijgen korting, net als mensen die met een dokterspas kunnen aantonen een maagverkleining te hebben ondergaan. Acht soorten pasta, zes soorten pizza, wokmaaltijden op bestelling met naar wens teriyaki-, gember-, kimchi- roasted garlic- of zoetzure saus, ramen, Mongolian barbecue, Amerikaanse barbecue, Braziliaanse barbecue, teppanyaki, popcorn, saucijzenbroodjes, kibbeling.
‘Bij Restaurant 7 Continenten waant u zich in alle continenten van de wereld’, luidt het op de website. ‘Zo ervaart u alle populaire gerechten uit de prachtigste landen zonder uren in het vliegtuig door te hoeven brengen.’ Er zijn zeven eetzalen met elk een ander continent als thema. Gezinnen met kinderen worden in Antarctica geplaatst, een soort helderwitte ziekenzaal met metershoge plastic keizerspinguïns – hier graag uw ongepaste vogelgriepgrap. De zaal ligt direct aan een grote binnenspeeltuin met klimtoestellen en computerspellen. De andere eetzalen zijn beduidend gezelliger, met zacht licht en rustige muziek, lampionnen en parasolletjes aan het plafond in Azië, didgeridoos en surfplanken in Australië, filmposters en dinerborden in Amerika, een Eiffeltoren in Europa en giraffen en leeuwen in Afrika. Het publiek bestaat op deze donderdagavond voor het overgrote deel uit groepen: families, bedrijfsuitjes, groepen vrienden met hun kroost en hier en daar een gezin of een stelletje.
Het is een gezellige boel, en mensen gedragen zich voorbeeldig: ik zie niemand proppen, slempen, of zijn bord overvol scheppen. Het goede gedrag wordt ook gestimuleerd doordat het restaurant voortdurend heel zorgvuldig wordt schoongehouden, en het personeel is echt vriendelijk. Het eten is niet slecht, al is van de honderden gerechten ook maar weinig écht lekker; dat is voorbehouden aan wat direct voor je neus wordt gemaakt: verse poffertjes met boter, churros die net uit de frituur door de kaneelsuiker gaan, loeihete pizza met knoflookolie. Ook de vlees en vis van de plancha zijn oké: een aardige kok maakt een erg lekkere in biefstuk gerolde groene asperge en ossenhaaspuntjes met gebakken gember, knoflook en soja.
Maar veel van de gerechten – de sushi, de burgers, de ramen, de kraam met Nederlandse kaas in alle kleuren – lijken een beetje op dezelfde manier ingezet als de stereotiepe stockfoto’s op de muren: meer als het idee van iets lekkers, dan als iets daadwerkelijk lekkers. Er zijn een paar dingen écht niet goed – de dimsum is afschuwelijk, de tomatensoep smaakt naar jam, en overal treffen we duidelijk inferieur, overgemarineerd, zielig en lubberig plofkippen- en varkensvlees aan. Op een enorme Big Green Egg-barbecue worden hele runderlendes en staartstukken gegaard die er smakelijk uitzien – maar dan bij bestelling door de koks crimineel slecht worden afgesneden (precies met de draad mee in plaats van haaks erop; het is bijna knap) en gortgaar gejast op een vuile grill.
Het is verleidelijk het succes van het wereldrestaurant te verbinden aan de Nederlandse volksaard. Dat we verzot zijn op diversiteit – mits die ons geen cent extra kost, en er ook patat is. Dat de meest hartstochtelijke discussie die we over eten hebben gaat over of je het friet of patat moet noemen. Dat het stapelen van sushi, tjaptjoi, pizza, struisvogelbiefstuk, couscoussalade en kibbeling op één en hetzelfde bord wordt verkocht als avontuurlijkheid en interesse in plaats van als het diametraal tegenovergestelde. De zuigende kracht van ‘lekker veel voor weinig’. En ik wil niet eens nadenken over hoe ontzettend veel er in een restaurant als dit wordt weggegooid.
Maar laten we eerlijk zijn: datzelfde geldt voor heel veel restaurants, de chicste sterrenzaken voorop. Er zijn veel mensen die bepaalde aspecten van uit eten gaan intimiderend, saai of gewoon onhandig vinden – het gedoe met obers, het menu en de rekening; dat je niet precies weet wat het zal kosten, of je het wel lekker vindt, of er iets voor oma is, of de kinderen zich wel gedragen. Voor hen zijn dit soort zaken, met hun beslist feestelijke overdaad, een uitkomst.
En ook voor wie zijn eigen gulzigheid eens vrolijk recht in de bek wil kijken en niet bang is voor misselijke kinderen op de achterbank, is een bezoek aan een wereldrestaurant een aanrader.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden