Wie: Roos (37) en Thomas (47).
Beroepen: inkoper en reclamestrateeg.
In therapie sinds: voorjaar 2023.
Therapeut: relatie- en gezinstherapeut Hanne Houben van psychologenpraktijk De Amsterdamse.
‘We zitten niet lekker nu. Net in de auto hebben we nog ruzie gehad over een krentenbol’, antwoordt Thomas op de vraag van therapeut Hanne Houben hoe het met ze gaat. Het is de vierde keer dat Thomas en Roos bij haar in de spreekkamer zitten; na een zware tijd waarin Thomas’ moeder overleed, ze hun drukke banen met een verbouwing thuis combineerden, een aantal miskramen hadden en twee kinderen kregen, kwam ‘de man met de hamer’, zoals Thomas het formuleert.
‘Er was veel stress in huis’, zegt hij. ‘En we hebben totaal verschillende karakters, dus dat ging botsen. Toen Roos zei dat ze bij me weg wilde, was dat een klap in mijn gezicht. Ik weet dat ik dominant kan overkomen. Ik heb een sterk karakter, op mijn werk ook: als ik ergens wat van vind, zeg ik het. Maar ik ben een betrokken vader, ik werk hard voor mijn gezin. Ik heb weleens het gevoel dat de waardering daarvoor ontbreekt.’
Roos: ‘Als we geen kinderen hadden, waren we nu misschien uit elkaar geweest. Maar die twee kleintjes zijn alle reden om ervoor te vechten.’
Thomas: ‘Ik zou het verschrikkelijk vinden, een gebroken gezin. Maar de kinderen mogen niet de enige reden zijn, je moet er alles aan doen om samen gelukkig te zijn. Dan ben je het met z’n vieren ook.’
Bij Houben op de bank komt het gesprek al snel op afgelopen zondag, toen ze, bij familie op de koffie, woorden kregen over iets kleins. Roos’ moeder nam het op voor Thomas en toen Roos daarop zei: ‘Zeg dat nou niet’, voelde Thomas zich in zijn hemd gezet. Thuis volgde geen leuke middag: geprikkeld zwijgen, met een bedrukt gevoel naar bed.
Thomas: ‘Het is elke keer hetzelfde patroon. We hebben het druk, workwise gaat het goed, we zijn op de zaak nét live gegaan met een nieuwe campagne, en dan zijn er thuis spanningen omdat we niet hetzelfde verwachtingspatroon hebben. Steeds dezelfde irritaties, die je moet inslikken, maar soms lukt dat gewoon niet. Dan gaat het over de toon die ik aansla, maar dat is niet het issue. Het issue is dat je een verwachting hebt van hoe de ander reageert.’
Thomas praat uitvoerig verder, Roos schuift een stukje van hem weg. Houben zegt: ‘Ik zie je afhaken, Roos, klopt dat?’
Ja, knikt ze: ‘Dit gebeurt vaak: hij praat en praat, en ik – ik weet het niet, mijn hersenen gaan op slot. Dan komt er bij mij niets meer uit.’
Thomas: ‘Nou, zoals vanochtend met die krentenbol...’
Houben: ‘De krentenbol! Vertel, wat is er gebeurd?’
Roos: ‘Thomas had krentenbollen gekocht voor onderweg hierheen. Ik koop ze altijd per zes, maar nu zaten er maar drie in de zak.’
Houben: ‘En jij zegt tegen Thomas: hè, heb jij er al drie op?’
Thomas: ‘Ja! Dat zei ze letterlijk! Dus ik zeg tegen Roos: nee, je kunt ze ook per stuk kopen, hoezo wéét jij dat niet?’
Roos: ‘Maar ik wist dat echt niet. Dus ik zeg: je doet alsof ik dom ben.’
Thomas: ‘En ik zeg: ‘soms dénk ik dat ook weleens, ja.’ Nou, dat had ik niet mogen zeggen. Maar kijk, ik heb allemaal scherpe vrienden om me heen, als ík iets doms zeg, krijg ik dat ook van ze te horen. Moet je niet groter maken dan het is.’
Houben: ‘Jou raakt dat niet omdat het jouw kwetsbaarheid niet is. Maar het is wel Roos’ kwetsbaarheid. En daardoor komen jullie in de ruzie terecht.’
Vandaag wel, zegt Roos, maar er zijn ook genoeg momenten dat ze er het zwijgen toe doet. Dan klapt ze dicht en trekt ze zich stilletjes terug. ‘Zoals afgelopen zondag. Ik voel: we móéten het uitpraten, maar het is zo’n obstakel voor me om erover te beginnen. Waarom lukt me dat niet, wat is er mis met me?’
Houben: ‘Je vindt het zo moeilijk dat je je afvraagt of er iets mis met je is. En dan wordt de stress alleen maar groter.’
Roos, in tranen: ‘Ik heb te veel ruzies in mijn leven meegemaakt, de angst daarvoor zit diep. Maar ik moet toch iets tegen hem kunnen zeggen? Waarom kan ik dat niet?’
Thomas legt een hand op haar schouder. Houben zegt: ‘Als jij je onveilig voelt, klap je dicht. En dat is voor jou, Thomas, ook frustrerend, want als Roos zich terugtrekt, voel jij je niet gehoord. Wat is er nodig om elkaar te bereiken?’
Roos snuit haar neus: ‘Hier lopen we al zo lang tegenaan. Ik word er een beetje moedeloos van.’
Houben: ‘Het goede nieuws is dat je dat wel kunt leren. Jullie zijn slim, ik zie veel liefde tussen jullie en jullie zijn hiernaartoe gekomen om iets te bereiken. Natuurlijk, er is oude pijn, er zijn oude patronen die je hebt aangeleerd, maar je kunt elkaar helpen die te veranderen.’
Thomas kijkt Roos aan: ‘Dat je huilt, raakt me. Ik wil mezelf verbeteren en er tweehonderd procent voor je zijn.’
Later, thuis, vertelt Roos dat ze in haar jeugd niet geleerd heeft zich te uiten, laat staan voor zichzelf op te komen. ‘Mijn vader is weggegaan toen ik 4 was, en omdat mijn moeder alles alleen moest doen, was ze altijd gestresst. Toen ze later weer een relatie kreeg, was er veel ruzie in huis. Ik heb als kind een muur om me heen gebouwd, denk ik, om...’
Thomas: ‘Om jezelf te beschermen. Wat logisch is.’
Roos: ‘Nu volg ik traumatherapie. Met EMDR terug naar het moment dat mijn vader is weggegaan, om het een plek te kunnen geven.’
Thomas: ‘Ik laat me binnenkort op ADHD en autisme testen. Ik denk dat het altijd zal blijven dat je ergens door wordt getriggerd, maar bij Hanne leren we: hoe ga je daarmee om? Rustig blijven en het uitpraten.’
Roos: ‘Zeven van de tien keer lukt dat nog niet, maar er is al best wat veranderd. Thomas houdt zich vaker in. En ik zeg vaker iets terug.’
Thomas: ‘Je leert elkaar beter snappen. Zoals met die krentenbol: Roos voelt zich niet gelijkwaardig in de relatie staan, en dan knapt er iets. Bij mij gebeurt dat als ik me niet gewaardeerd voel. Laatst liepen we samen over straat, zegt Roos over een willekeurige vader met een baby in een draagzak: kijk nou, hoe cute. Dat vond ik pijnlijk, want ik heb alles voor mijn kinderen over en ik mis daarvoor soms de erkenning van Roos. Bij Hanne ben ik daar heel emotioneel over geworden.’
Roos: ‘Vroeger bleven we ieder in onze eigen woede zitten, nu praten we erover.’
Thomas: ‘Sommige dingen blijven lastig. Zoals die vriend die Roos ging opzoeken in Brazilië. Niet dat ik haar zo’n vakantie niet gun, maar het is daar politiek onrustig, het kan gevaarlijk zijn. Ze is wel de moeder van mijn kinderen.’
Roos: ‘Eerder was ik misschien thuisgebleven voor hem. Nu ben ik op een punt dat ik dingen doe omdat ík ze wil.’
Op verzoek van de geïnterviewden zijn de namen gefingeerd.
Ook samen in deze serie? Mail naar: e.vanveen@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden