Duizelingwekkende prognoses over het klimaat, met heftige consequenties. Willen we het drooghouden, dan zullen we daar offers voor moeten brengen.
De onophoudelijke regen deze weken is weer zo’n waarschuwing. Er liggen, zeker in het westen van het land, plassen waar nooit plassen lagen, er staan bodempjes water in kelders waar nog nooit water heeft gestaan. Ongemak, daar begint het mee.
Het is nog niets bij wat in het verschiet kan liggen. De afgelopen weken meldden wetenschappers dat zowel de ijskappen van Antarctica als die van Groenland meer aan de stijging van de zeespiegel zullen bijdragen dan tot dusver werd gedacht, doordat de gletsjers die hen stutten aan het smelten zijn. Het gaat misschien wel om een meter extra. Dat zou meer dan een verdubbeling betekenen van de voor Nederland verwachte zeespiegelstijging tegen het einde van de eeuw.
Althans, als de wereld de uitstoot van broeikasgassen weet te beperken. Lukt dat niet, dan kan het veel hoger worden: 3 meter is ook mogelijk.
‘Het ziet ernaar uit dat we de controle over het smelten van de West-Antarctische ijskap kwijt zijn’, aldus hoofdonderzoeker Kaitlin Naughten. ‘Als we die in haar oorspronkelijke staat hadden willen behouden, hadden we decennia geleden actie moeten ondernemen.’
Er is wel actie geweest, de afgelopen decennia, maar de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen is toch toegenomen. Het is lastig gebleken échte concessies te doen.
Het goede nieuws: droge voeten blijven mogelijk, in Nederland. De dijken kunnen 3 meter hoger, bleek eveneens deze week uit een rapport van een aantal ingenieursbureaus, in opdracht van de Deltacommissaris en het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. Wel zullen de dijken daarvoor ook tientallen meters breder moeten worden. Of we daar vast rekening mee willen houden, in ons toch al krappe land.
Dat zijn duizelingwekkende prognoses, met duizelingwekkende consequenties, al in de komende decennia. Nederland staat op het spel, of in elk geval de inrichting ervan.
Dat besef is, na decennia van aanwijzingen en bewijzen dat het klimaat aan het veranderen is, nog steeds maar heel langzaam aan het indalen. Klimaatbeleid graag, maar alleen als het niets kost, zo was de conclusie deze week uit een enquête van deze krant. Laat de anderen het maar betalen.
Die anderen, dat zouden de overheid en het bedrijfsleven moeten zijn. Het is een struisvogelperspectief dat je zelfs bij sommige klimaatactivisten tegenkomt: het bedrijfsleven en de overheid hebben het gedaan. Als het aan het systeem ligt, hoef je zelf je gedrag niet te veranderen.
Maar wij zijn zelf deel van het systeem. Als consument. Als burger. Als kiezer. Linksom of rechtsom komen de kosten die bedrijfsleven of overheid moeten ophoesten weer bij ons terecht. Uiteindelijk zullen we, helaas, offers of aanpassingen moeten verlangen van onszelf.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant