In niets meer dan een hempje en onderbroek komt Robbie Williams (49) de slaapkamer van zijn immense villa in Los Angeles binnen banjeren. Al zingend verheugt hij zich op de ellende die hij zo meteen over zich heen zal laten spoelen. ‘T-t-t-t-traumachat, we gaan weer aan de traumachat.’
Dan klapt Williams zijn laptop open. In de vierdelige Netflix-docuserie van Joe Pearlman, simpelweg Robbie Williams getiteld, getuigt hij aan de hand van dertig jaar achter-de-schermenfilmpjes van zijn woelige leven.
Over de auteur
Pablo Cabenda is sinds 2002 freelance journalist die onder andere werkt voor de Volkskrant. Hij schrijft over popmuziek en human interest.
Het gaat over de roem en de glorie, eerst met Take That – Engelands succesvolste boyband ooit – en later als solo-artiest. Maar het gaat vooral over de ellende.
De drank, de drugs, de depressies; die klassieke vervreemding van de megaster die gevangen zit in zijn eigen succes. Die zette zich al in tijdens de gloriedagen van Take That in de jaren negentig. Als 16-jarige puber wordt Robbie ondergedompeld in een volwassenenwereld en raakt hij bedwelmd door de geur van roem.
Toen hij vanwege zijn drank- en drugsverslaving uit Take That werd gezet, ging het helemaal mis en moest Williams de ontwenningskliniek in. Het vertrek is gefilmd. De puberale popster beklaagt zich er in het fragment over dat er geen fans zijn om hem uit te zwaaien. Een stoere grijns moet de tragiek verhullen. Extra schrijnend nu je weet wat Williams te wachten staat.
Het gaat steeds meer schuren in de documentaire, die soms boekdelen spreekt over de machinaties van de roem. Op vakantie, eind jaren negentig, tijdens een ogenschijnlijk luchtig autotripje in Frankrijk met Gerri Halliwell (Ginger Spice van de Spice Girls), vraagt zij wat Robbie eigenlijk bedoelt met de songtekst ‘gonna be a nobody someday’. Nee, nee, hij wíl de roem en de glorie en zelfs de aandacht, maar tegelijkertijd hunkert hij naar anoniem huiselijk geluk.
Dan richt de camera zich op het zwarte busje dat achter hen rijdt. Williams’ beveiligers zitten erin. Het vormt de niet te ontkomen slagschaduw op iets dat net nog leek op spontaan, zorgeloos geluk.
De documentaireserie wordt naargeestig bij de ondergang van Robbie in 2006. De paparazzi, het gebrek aan succes in Amerika, de Britse pers die altijd de pik op hem heeft gehad, terwijl hij voor tienduizenden optreedt in stadions. Het resulteert in een paniekaanval tijdens een concert in Leeds, die gedurende de hele show zal aanhouden. In de verwilderde ogen zie je de doodsangst van een zwoegende artiest die op elk moment kan imploderen. De Robbie van nu kan er niet naar kijken.
Het is een moment van verademing als Williams dochter net op dat moment de slaapkamer inkomt om met papa te knuffelen. Je proeft iets van dat huiselijk geluk dat de ster – vrouw en vier kinderen – nu wel heeft.
Happy end? Ja, happy end. Dat maakt Robbie Williams een uitzondering in de reeks documentaires van megasterren die hun succes niet meer konden dragen. Whitney Houston, Amy Winehouse en Avicii konden het niet navertellen.
Uit de eerste hand kun je vernemen hoe dat nou is, opgevreten worden door je eigen roem. Een verhaal verteld zonder bravoure en met een ontwapenende oprechtheid. Dat maakt de persoon Robbie Williams niet alleen tragisch, maar ook diep menselijk. En het maakt de documentaire Robbie Williams de ultieme casestudy van hoe mensen kunnen worden verslonden door dat wat ze nastreven.
★★★★★
Documentaire
Regie: Joe Pearlman
4 afleveringen van ongeveer 50 minuten
Netflix
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden