In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Het zou kunnen. Dat acteur Robert De Niro zijn assistent gevraagd heeft zijn rug te krabben. Eén keer, twee misschien. ‘Maar dan was de intentie nooit respectloos of obsceen.’
Ah, heerlijk, daar zitten we weer, figuurlijk, op de eerste rij van een rechtszaak waarbij een beroemdheid ongewild een inkijkje moet geven in zijn privéleven. De Niro heeft geen last van een moddersmijtende ex, zoals veel van zijn collega’s, maar van een voormalige assistent. Hij klaagt haar aan vanwege het misbruiken van haar werkprivileges en zij hem vanwege genderdiscriminatie en het hinderen van haar carrière.
Dankzij de officiële aanklachten en rechtbankverslagen tekenen zich twee smeuïge, volstrekt tegengestelde verhalen af. In het ene zat zij – ‘een psychotische bitch die alleen lief is voor puppy’s’ – onder werktijd vooral onderuitgezakt Friends te bingen of 450 duizend dollar aan airmiles weg te sluizen. Ondertussen probeerde ze De Niro te versieren, Single White Female-stijl, en nam zij zélf het initiatief tot rugkrabberij.
Het andere verhaal is dat van haar, waarin ze meer dan tien jaar lang 24 uur per dag bereikbaar moest zijn via een soort ‘bat phone’, waarop De Niro ook gewoon belde terwijl hij stond te plassen, om haar – ‘vice president of production and finance’ – typische ‘vrouwenopdrachten’ te geven, zoals het verschonen van de lakens en het dichtknopen van zijn overhemd, terwijl ze minder betaald kreeg dan zijn personal trainer. Toen De Niro’s nieuwe vriendin onterecht begon te vermoeden dat ze achter haar man aan zat, werd ze ontslagen en zwartgemaakt.
In 2006 kon je nog gniffelen om Vogue-hoofdredacteur Anne Wintour in The Devil Wears Prada. Een baas die onmogelijke eisen stelt? Een coming-of-ageproces: hoort erbij, later lach je erom.
Dat is inmiddels veranderd. Door de zaak-Weinstein vooral, die ook zo duidelijk maakte hoe moeilijk het is om te ontsnappen als je onderdeel bent van zo’n toxische omgeving. In 2021 verloor producent Scott Rudin zijn macht omdat was gebleken dat hij zijn assistenten terroriseerde door – onder meer – systematisch dingen naar hun hoofd te gooien.
Zo erg is De Niro niet. Ja, hij heeft weleens geschreeuwd, omdat zij hem niet had wakker gemaakt voor een afspraak. Dat hij haar verwend nest heeft genoemd, en bitch? Niet onmogelijk, gaf hij toe.
Er zijn wel ergere dingen goedgepraat als malle nukken van een excentrieke, charismatische ster. En dat maakt de uitspraak van de jury straks zo interessant: die toont aan hoever dat excuus tegenwoordig nog reikt.
Source: Volkskrant