Deze week verblijf ik in een huisje in het bos. Ik leef op zakken soep en pepernoten. Af en toe passeert een Kiezer op een mountainbike. Daar blijft het bij, qua intermenselijk contact – of je moet de mensen meetellen in het verhaal dat ik schrijf. Die zijn grotendeels onuitstaanbaar, egocentrisch en kortzichtig. Tuurlijk, ze bestaan niet, ik heb ze verzonnen, maar toch.
In dat huisje las ik de woensdagkrant. Kop: ‘Een gratis oplossing voor het klimaatprobleem, graag’. Klimaatverandering is een probleem en de mens is verantwoordelijk. Dat althans concludeert een ruime meerderheid van de Nederlanders in een I&O-onderzoek. Tegelijk blijkt een krappe meerderheid van mening dat de prijs voor vliegtickets binnen Europa beslist niet verdubbeld mag worden. Het moet op de zware schouders neerkomen. In het artikel van Tjerk Gualthérie van Weezel werd die instelling nog even verduidelijkt: ‘Als de rekening voor het klimaat 100 euro zou zijn en de kiezer die rekening zou mogen verdelen, lieten zij consumenten daarvan slechts 13 euro betalen.’ In diezelfde woensdagkrant: Gletsjers in het noorden van Groenland smelten sneller dan gedacht. Door de opwarming van de aarde smelten de gletsjers, waardoor de zeespiegel stijgt, waardoor een steeds groter deel van die gletsjers onder de vorstgrens belanden, waardoor het smelten toeneemt, de zeespiegel sneller stijgt, enzovoort.
Vervelend, maar daar kan De Kiezer niks aan doen, met z’n smalle schouders.
Over catastrofale ontwikkelingen in het klimaat en wat daaraan te doen valt, wordt in de campagne niet veel gesproken. Dat komt omdat De Kiezer klimaat wel belangrijk vindt, maar ook weer niet zo megablubberpowerbelangrijk als sommige andere onderwerpen.
Het is een wonderlijke redenering, waaraan begin noch eind te ontdekken valt. Is De Kiezer vergeten hoe acuut de problematiek is? Of heeft hij juist goed onthouden wat hem al die tijd is duidelijk gemaakt, namelijk dat het hem niks hoeft te kosten, dat de vervuiler betaalt? Niemand heeft erbij verteld dat je, voor een land waarin vervuilers daadwerkelijk betalen, moet stoppen met stemmen op partijen die zelfs bij nieuws over dumping van giftig afval in de nationale drinkwatervoorziening nog sputteren over het vestigingsklimaat en de werkgelegenheid. Partijen en politici voor wie het klimaat ondanks alles hun voornaamste prioriteit blijft, mogen in verkiezingstijd alleen meedebatteren als niemand kijkt.
Het misverstand dat wat De Kiezer belangrijk vindt uit de hemel komt vallen – dat dat niet op z’n minst deels het gevolg is van het belang dat de politiek zelf aan bepaalde thema’s toekent – is hardnekkig. Maar dat misverstand komt de grote partijen niet slecht uit, in de race om de gunst van De Kiezer. De realiteit van klimaatbeleid is dat maatregelen duur zijn, zonder dat je er snel tastbare resultaten van kunt verwachten. Je kunt je niet met een bouwhelm op laten fotograferen bij een net iets langzamer stijgende zeespiegel. Wel naast een tabel met dalende uitstootcijfers, maar daar heeft De Kiezer niet zo veel likes voor over. De zich wereldwijd aankondigende ellende wordt hoogstens wat minder ellendig, op de lange duur. En wie weet helpt het niets.
Niets voor iets, da’s niks voor De Kiezer. Die heeft liever iets voor niets.
Nog één dag. Nog een dag omringd door al die verzonnen figuren, allemaal zo bang dat ze iets tekortkomen. Die beschamende afsplitsinkjes van mezelf die ik in een verhaal hoop achter te laten, maar die vrees ik morgen gewoon weer mee naar huis gaan.
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden