Volgens Marcia Luyten snakt de kiezer naar principes en morele kaders. Dat kan zo zijn, maar Piets, Fatima’s of Robins principes en verlangens kunnen erg tegenstrijdig zijn aan de mijne. Daarmee blijft politiek ook altijd belangenbehartiging, en hoe kan deze ooit zonder strijd gaan? Gehaaide strategieën zoals het overnemen van termen van de tegenpartij (‘bestaanszekerheid’), komen daaruit voort. Transparantie betekent naar mijn idee meer dat je als kiezer door al die retoriek heen kijkt. Politiek zal nooit ‘schoon’ worden, hooguit iets minder smerig. Noem mij cynisch, ik noem het realistisch, en al doormodderend zijn we leefbaarder dan pakweg 90 procent van alle landen. Ik bezie het schouwspel en maak op 22 november mijn vakje rood, maar dit laatste moet u vooral letterlijk zo lezen.
Marcel Gerrits Jans, Groningen
Het lijkt voor velen het belangrijkste issue van de campagne te worden: wanneer geeft Omtzigt nu eens aan of hij premier wil worden.
Waarom moet dat de hamvraag worden? Kan men hem dan aanvallen op vermeende persoonlijke zwakheden in een mogelijke rol als premier? Is dit de laatste reddingsboei? Hij bleek al tot veler verassing met succes snel een partij op te kunnen richten, leverde tijdig een kandidatenlijst en een uitgebreid verkiezingsprogramma aan, pakt het politieke midden en zijn pleidooien voor hersteld vertrouwen bepalen de discussies.
Voor de snelle realisatie van het programma van NSC is het waarschijnlijk het beste als Pieter Omtzigt de ruimte krijgt om vanuit de Kamer, met een sterke fractie, sturing geeft aan wat er nodig is. Hij heeft in die keuze niet de minste voorgangers. Frits Bolkestein koos er, als sterke man van de VVD, in de jaren negentig voor. Er is weer een sterke leider in het parlement nodig; het moet niet gaan om de would be sterke premier. Pieter Omtzigt heeft, in al die jaren in de Kamer en vaak tegen de stroom in, laten zien wat hij kan en zijn gereedschapskist gevuld.
Wie er dan premier moet worden? Net als vroeger zien we dat na de verkiezingen wel. Mogelijk een sterke NSC-kandidaat; of vanuit een coalitiepartner. Als ze maar willen en kunnen samenwerken. Daar moet het nu om gaan.
Andre Soeterbroek, Oosterbeek
Tijdens het verkiezingsdebat van afgelopen zondagavond viel me iets op: de politieke leiders lieten elkaar uitpraten. Daardoor bleven de gesprekken overzichtelijk en kon men de betreffende antwoorden rustig formuleren. Dit is een vooruitgang ten opzichte van eerdere debatten op tv of in de Tweede Kamer, waar overschreeuwen, niet-voorbeeldig taalgebruik en elkaar niet laten uitpraten de norm was. Los van het wel of niet eens zijn met de inhoud, is dat dus een verbetering en tevens een (hernieuwd) voorbeeld voor de communicatie in de samenleving.
Pascal Cuijpers, Herten
Annemarie Jorritsma (VVD) zegt in de reportage over Yesilgöz: ‘Ik vind het zó gek dat je van links en de vrouwenbeweging op dit moment zo weinig hoort over een vrouwelijke premier.’ Tja, ik vind het zó gek dat een bepaalde groep mensen thema’s als klimaatactivisme, vrouwenbeweging, antiracisme et cetera kennelijk voorbehoudt aan ‘links’. Rammelt hier niet wat door elkaar?
Gerdien Brinkman, Zwolle
Naar aanleiding van het stuk over de Oost-Europese daklozen aan de Nieuwe Binnenweg: mensenrechten gelden voor iedereen, niet alleen voor de ‘hardwerkende Nederlander’, zoals Leefbaar denkt. Dus ook voor mensen van wie we vinden dat ze (te) lastig zijn. Je hebt als stad een zorgplicht voor wie dat nodig is, zonder aanzien des persoons.
Josien Hofs, Rotterdam
In de brievenrubriek van maandag 6 november schrijft Marike Dickmann-Wijnand dat de redactie van de Volkskrant een foto, gemaakt tijdens de staredown tussen Verhoeven en Osaro, moet bijsnijden. Betreffende foto geeft, volgens haar, een verkeerd beeld van vrouwen. Er is een woord voor wat mevrouw Dickmann-Wijnand graag wil: censuur.
Jeroen van Bergen, Amsterdam
Aleid Truijens bespreekt in haar column de relatie opleidingsniveau, status en salaris. Zij omschrijft deze relatie als ‘in lood geklonken’. Mensen in de metaal weten wel beter, lood laat zich heel makkelijk vervormen.
Het verband tussen status en salaris is minstens in staal geklonken. Aleid zou ook nog te rade kunnen gaan in de bouw. Bouwvakkers kunnen haar vertellen dat de verhouding status en salaris in beton gegoten is.
Maria Rademaker, Leiden
In de krant van zaterdag noemt Martin van den Berg het ziekenfonds van weleer ‘een heel rechtvaardig systeem’. Daar zijn wel een paar kanttekeningen bij te plaatsen: wilde je naar de huisarts, moest je daar vroeg in de ochtend naar toe, als je later kwam zat de wachtkamer vol (‘Wie is de laatste?’ was de standaardvraag bij binnenkomst) en moest je lang wachten voor het belletje ging dat jij aan de beurt was.
Vervolgens mocht je blij zijn als je klacht de volle aandacht kreeg van de arts. Tandartsbezoek idem dito: goede tandzorg was een gunst, het liefst werd een zere kies door de tandarts getrokken, in plaats van dat hij de tijd nam om de boor erop te zetten en de kies te vullen. Veel mensen die van huis uit niet zo gewend waren aan goede verzorging van hun gebit hadden voor hun 30ste al een kunstgebit. Lekker goedkoop voor het ziekenfonds.
Werd je in het ziekenhuis opgenomen, dan kwam je terecht op een grote zaal met tien bedden of meer. De specialist liep ’s morgens een ronde en besteedde een beperkte hoeveelheid tijd aan de patiënten.
Ik was blij toen het ziekenfonds werd opgeheven en je zelf mocht kiezen bij wie je je verzekerde voor de zorgverlening. Nu kon iedereen op afspraak terecht bij de huisarts, besteedde de tandarts meer aandacht aan de gebitsverzorging en werd de ziekenhuiszorg ook een stuk beter.
Natuurlijk moet er meer oog komen voor de genoemde nadelen van het huidige stelsel, maar voor de patiënt heeft het een enorme verbetering in de zorg gebracht.
R. Bohlmeijer, Brummen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden