Ze blikt in My Name is Barbra onder andere terug op haar jeugd, de liefde, eindeloos veel optredens en ontmoetingen met beroemdheden.
Het boek telt 1.032 pagina’s. Het door haarzelf ingesproken audioboek duurt 48 uur. Het moge duidelijk zijn dat Barbra Streisand veel werk heeft gemaakt van haar autobiografie My Name is Barbra. Het langverwachte boek werd dinsdag wereldwijd uitgebracht, ook in een Nederlandse vertaling. In My Name is Barbra gaat de legendarische zangeres, actrice en regisseur Streisand – ze inmiddels 81 jaar – tot in detail in op haar imposante carrière, die zes decennia aan showbusiness omvat. Volgens de achterflap is Streisand ‘eerlijk, grappig, uitgesproken en charmant’.
Streisand brengt haar oude dag door op haar landgoed in de Californische kustplaats Malibu. Ze treedt niet meer op en liet de laatste jaren sporadisch van zich horen. Deze week is zij echter weer volop in de media. Ze gaf diverse interviews, zoals aan de BBC, waar ze over haar boek zei: ‘Dit is mijn nalatenschap. Ik heb mijn verhaal opgeschreven. Hierna hoef ik nooit meer een interview te geven.’
Over de auteur
Joris Henquet is theaterjournalist van de Volkskrant. Hij schrijft vooral over cabaret, stand-upcomedy en musical.
De Amerikaanse tv-interviewer Gayle King van zender CBS kreeg een rondleiding door Streisands villa. Ze kreeg een kijkje in de befaamde miniwinkelstraat die Streisand heeft laten bouwen in haar kelder. We zien een winkeltje vol met antieke meisjespoppen, ter compensatie van het feit dat Barbra in haar jeugd nooit een pop kreeg van haar moeder. Ook is er een winkeltje waar je ijs kunt halen. Streisand deelt aan Gayle King haar reden om het boek te schrijven: ‘Ik wil de waarheid vertellen. Ik houd van waarheid. Er gaan verhalen over mij rond en er zijn mythes.’
Naast terugblikken op haar beroemde rollen in het theater op Broadway en in Hollywood-films schrijft Streisand over de mannen uit haar leven. Want, zo zei haar redacteur, er moest wel wat ‘bloed op de pagina’s’ achterblijven. Streisand heeft relaties gehad met onder anderen de acteurs Elliott Gould en Ryan O’Neal, de Canadese ex-premier Pierre Trudeau en tennisser Andre Agassi. In 1998 trouwde Streisand met acteur James Brolin, met wie ze nu samen in Malibu woont.
Barbra Streisand had geen gemakkelijke jeugd in een Joods gezin in Brooklyn, New York. Haar vader overleed toen zij 1 jaar was en haar moeder toonde maar weinig affectie. Barbra werd gered door haar talent en ging als tiener fanatiek zingen en acteren. Streisand was geen klassieke schoonheid, maar liet zich niet tegenhouden door criticasters die commentaar leverden op haar bijzondere neus. Streisand schrijft: ‘Ik had soms het idee dat mijn neus meer publiciteit kreeg dan ik.’
Haar unieke en ongekend krachtige zangstem werd vanaf het begin geprezen. Streisand maakte furore in de New Yorkse nachtclub Bon Soir en in 1964 volgde op Broadway de beroemde hoofdrol van buitenbeentje Fanny Brice in de musical Funny Girl, waarvan in 1968 ook een film werd gemaakt. Streisand zet hier een atypisch vrouwelijk personage neer: geen knap fotomodel, maar een eigenzinnige, grappige vrouw. Haar carrière liep vanaf die tijd parallel met de feministische beweging en de veranderende rol van vrouwen in de entertainmentwereld.
Met de film Yentl was Streisand in 1983 de eerste vrouw die bij een Hollywood-film zowel hoofdrolspeler als schrijver als regisseur was. Dat ging niet zonder slag of stoot. In haar boek schrijft Streisand over de verschillende manieren waarop er tegen mannen en vrouwen werd aangekeken: ‘Een man is krachtig, zij is opdringerig. Hij toont leiderschap, zij is controlerend. Als hij tegelijkertijd acteert, schrijft en regisseert, is hij een alleskunner. Zij wordt ijdel genoemd, en egoïstisch.’
In het hoofdstuk over de romantische filmklassieker The Way We Were uit 1973 legt Streisand uit hoe ze besloot om regisseur te worden. De film vertelt over de liefde tussen de politiek geëngageerde student Katie Morosky (Streisand) en de blonde sporter Hubbell Gardiner (Robert Redford). Streisand was destijds hevig teleurgesteld toen regisseur Sydney Pollack besloot om twee belangrijke scènes weg te laten in de eindmontage. ‘Ik voelde me machteloos’, schrijft ze. ‘Na afloop besloot ik: nu is het genoeg. Ik heb altijd de creatieve controle gehad over mijn albums, mijn tv-specials, mijn concerten. Ik moet ook meer controle krijgen over mijn films. Ik moet gaan regisseren.’
Dit jaar viert The Way We Were zijn 50-jarig jubileum, en bij een nieuwe uitgave heeft Streisand er alles aan gedaan om naast de originele versie ook een extended cut uit te brengen. Het lukte, en de twee extra scènes, die Streisand al die jaren thuis had bewaard, zijn aan de film toegevoegd.
Streisand regisseerde na Yentl meer films: The Prince of Tides (1991) en The Mirror Has Two Faces (1996). In The Prince of Tides was een rol weggelegd voor Nederlander Jeroen Krabbé als Herbert, de echtgenoot van Streisands personage, psycholoog Susan Lowenstein. Krabbé krijgt ook een vermelding in het boek: ‘Ik had hem gezien in Nederlandse films van Paul Verhoeven, waarin hij heel goed de arrogantie én de charme van zijn personage wist te treffen.’
Na de terugblikken op eindeloos veel optredens, prijzen en ontmoetingen met beroemdheden en presidenten, blikt Streisand in de epiloog van het boek vol tevredenheid terug op haar leven: ‘Niets is onmogelijk. Ik werd een filmster, ook al paste ik niet binnen het schoonheidsideaal. Ik met mijn asymmetrische gezicht, mijn opmerkelijke neus... en mijn grote mond. Ik had een droom, en ik heb niet geluisterd naar de mensen die me probeerden te stoppen.’
Barbra Streisand: Mijn naam is Barbra. Uit het Engels vertaald door Robert Neugarten en Barbara Lampe. Bruna; 1.032 pagina’s; € 35.
De autobiografie zit vol met fijne weetjes voor de fans. Zo onthult Streisand dat ze ooit Apple-baas Tim Cook persoonlijk opbelde om te melden dat de virtuele iPhone-assistent Siri haar achternaam verkeerd uitsprak: Streisand moet je met een echte ‘s’ uitspreken, en niet met een z-klank. Ook gaat Barbra in op het ‘Streisand-effect’, een term die ontstond nadat zij in 2003 probeerde om via de rechter foto’s van haar huis te verbieden. De term staat voor het verschijnsel dat pogingen van een persoon of instantie om informatie te verbergen of verwijderen juist de media-aandacht voor die informatie veel groter maken.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden