Een overweldigende meerderheid van de Israëliërs vindt dat de oorlog tegen Hamas rechtvaardig is. Er zijn wel verschillende meningen over hoe de oorlog precies moet worden aangepakt en onder wiens leiding - de populariteit van premier Benjamin Netanyahu zakt steeds dieper weg. Ook het lot van Israëlische en buitenlandse gijzelaars in handen van Hamas en de vraag hoe de Gazastrook er na de oorlog moet uitzien, zorgen voor verdeeldheid. Maar dat die oorlog moet worden gevoerd en de dreiging van Hamas moet worden weggenomen, wordt door weinigen in twijfel getrokken.
Internationale protesten over het aantal Palestijnse burgerslachtoffers wekken vooral woede en onbegrip in Israël. Dat heeft het zwaarste trauma in grofweg een halve eeuw te verwerken gekregen en is nog steeds doelwit van raketaanvallen uit de Gazastrook en Libanon.
De Israëlische oud-premier Ehud Barak zei recent tegen het blad Foreign Policy dat elke vrije democratie hetzelfde zou doen als zijn land. "Als een groep terroristen Amerika binnenkwam door een van de grenzen en binnen 24 uur het equivalent van 1.400 mensen zou vermoorden, omgerekend bijna 60.000 Amerikanen, zou de VS alles doen wat nodig was. Dan zouden er geen vragen worden gesteld over proportionaliteit of iets anders."
Veel Israëliërs vinden dat de wereldwijde aandacht voor Palestijnse slachtoffers de gruwelijkheden die Hamas beging in Israël te veel naar de achtergrond heeft verdrongen. De Israëlische ambassade in Den Haag organiseerde dinsdag een vertoning van niet publiek gemaakte beelden van de Hamas-aanvallen voor de Nederlandse pers.
Hamas voert aan dat de strijd tegen Israël in zijn geheel er is om de Palestijnen te beschermen, maar dat is waarschijnlijk niet wat je met die vraag bedoelt.
Het is wel belangrijk om te beseffen hoe Hamas die strijd ziet. Dat is niet alleen een politieke en militaire aangelegenheid, maar ook een religieuze oorlog. Palestijnen die omkomen worden beschouwd als martelaren: mensen die sterven voor hun geloof, worden beloond in het hiernamaals en anderen inspireren hetzelfde pad te kiezen. Die ideologie wordt ook wel omschreven als een doodscultus. Jezelf opofferen voor de 'goede zaak' is het hoogst haalbare.
Hamas weet dat de nabestaanden van (burger)slachtoffers meer geneigd zijn om wapens op te nemen tegen Israël. Zo staat een nieuwe generatie Hamas-strijders op en houdt de groepering zichzelf in stand.
Daarnaast snapt Hamas dat het in een reguliere militaire confrontatie niet is opgewassen tegen de Israëlische strijdkrachten. Hamas-strijders verstoppen zich daarom tussen burgers. Israël staat internationaal onder grote druk om het aantal burgerslachtoffers in de Gazastrook te beperken en Hamas vindt het geen probleem daarvan gebruik te maken. De groepering riep de inwoners van de noordelijke helft van het gebied dan ook op geen gehoor te geven aan de Israëlische aansporingen om naar het zuiden te vluchten.
Hamas hoeft zich niet democratisch te verantwoorden aan de Palestijnse burgers onder zijn dictatoriale bewind (verkiezingen zijn er sinds 2006 niet geweest). Samen met de bovengenoemde factoren zorgt dat ervoor dat de groepering weinig reden heeft om die burgers actief te beschermen tegen het oorlogsgeweld.
De VS is veruit de belangrijkste en trouwste bondgenoot van Israël. De Amerikanen voorzien het land op allerlei gebieden van steun, waaronder militaire. Die steun voor Israël is niet helemaal onvoorwaardelijk. In het verleden trapte Washington meerdere malen op de rem als het bezwaren had tegen de Israëlische koers, zoals tijdens de Libanonoorlog oorlog van 2006.
De VS is niet direct militair betrokken bij de oorlog tussen Israël en Hamas, maar zal hoogstwaarschijnlijk wel ingrijpen als andere landen of groeperingen (zoals Iran of Hezbollah in Libanon) zich te veel gaan bemoeien met wat er gebeurt in de Gazastrook.
President Joe Biden en zijn kabinet zetten momenteel alle diplomatieke zeilen bij om te voorkomen dat de oorlog verder escaleert. De Amerikaanse regering heeft ook stelling genomen over wat erna moet gebeuren: er moet weer worden gestreefd naar de tweestatenoplossing.
In zijn geheel luidt deze leus: 'From the river to the sea, Palestine will be free' ('Van de rivier tot de zee, zal Palestina vrij zijn'). Hij gaat over het gebied tussen de rivier Jordaan en de Middellandse Zee, waar zowel Israël als de Palestijnse gebieden liggen.
De slogan kan op verschillende manieren worden opgevat. Volgens sommigen verwijst het naar het Palestijnse verlangen naar vrijheid en gelijkheid en naar één staat waarin Palestijnen en Israëliërs vredig samenleven. Anderen zeggen dat het een oproep is tot etnische zuivering: om alle (Joodse) Israëliërs uit het gebied te verdrijven. Puur antisemitisme dus. Groeperingen zoals Hamas en Hezbollah gebruiken de leus ook.
Claims op het gebied tussen de rivier en de zee worden overigens niet alleen gedaan aan Palestijnse zijde. In het handvest van de Likoed-partij van premier Netanyahu en in het coalitieakkoord van zijn huidige regering maakt Israël aanspraak op hetzelfde territorium.
Sinds de Hamas-aanvallen van 7 oktober is de leus weer op de voorgrond beland. Afgelopen zomer - voor de aanvallen - besloot het gerechtshof in Amsterdam dat die niet oproept tot geweld en dus niet strafbaar is. Na de aanvallen kwam de Nederlandse politiek tot een andere conclusie: een meerderheid van de Tweede Kamer besloot op 25 oktober dat de leus wel een geweldsoproep is.
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen