Yara is een vriendin van een goede vriendin van mij. Yara is 23 jaar en is opgegroeid in de Gazastrook. Op dit moment werkt ze als journaliste vanuit Londen. Yara heeft sinds de aanval van Hamas op 7 oktober en de oorlogsverklaring van Israël in reactie hierop al 30 familieleden verloren, waarvan 17 kinderen. Ze zijn omgekomen door Israëlische bombardementen.
Daarnaast verloor zij haar beste vriend, Ibrahim, van 21 jaar oud. Ook hij was een journalist en ook hij werd gedood door het Israëlische leger terwijl hij een Press-vest aan had. Dit is maar een fragment van het leed waarmee Yara, samen met andere Palestijnen, elke dag opstaat en de ochtend moet trotseren in angst dat meer van haar vrienden en familie de dag niet zullen overleven. Desalniettemin probeert zij vanuit Londen haar journalistieke ambt te blijven vervullen.
Over de auteur
Sasha Goté studeert Geneeskunde en Geschiedenis.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Bagrish is een jongen die ik bijna twee jaar geleden ontmoette op een reis tijdens mijn tussenjaar in Zuid-Amerika. Bagrish is Israëliër en toen ik hem ontmoette was hij net 22 jaar oud. Hij is in hart en nieren een pacifist, maar toen ik hem ontmoette had hij net twee jaar dienstplicht achter de rug bij het Israëlische leger (IDF). Hij was vooral aan het reizen om zijn tijd daar te vergeten.
Op een avond vertelde hij mij over zijn ervaringen bij het IDF. Hij vertelde mij over een Palestijns meisje van nog geen 7 jaar dat hij, tegen instructies van zijn commandant in, in veiligheid wilde brengen tijdens een gevaarlijke situatie aan de grens van de Gazastrook. Het meisje spuugde in zijn gezicht terwijl hij haar probeerde te helpen en schreeuwde ‘dood aan Israël!’, alsof zij enig idee had wat Israël is.
Hij vertelde mij ook over een missie om een Hamas-terrorist op te sporen. Over hoe zijn team de terrorist vond, terwijl de man zich vastklampte aan een vrouw en twee jonge kinderen, die hij gebruikte als menselijk schild en tussen hen in zijn geweer richtte op Bagrish. Maar het belangrijkste wat Bagrish mij vertelde die avond, was het volgende: ‘Ik heb meer met hen gemeen, de Palestijnen, mijn buren, dan met jou. Zij leven met mij in hetzelfde gebied en met hen deel ik humus en platbrood. Ik wil hen geen pijn doen. Maar wat moet ik doen wanneer ik opgeroepen word om mijn familie te beschermen? Wat moet ik doen als het lijkt alsof elke buurman een bedreiging vormt voor het leven van mijn dierbaren?’
Waarschijnlijk is Bagrish inmiddels weer opgeroepen voor het leger. Waarschijnlijk moet hij opnieuw geweld gebruiken, waar hij niet achter staat, tegen zijn buren. Misschien wel tegen Yara’s familie.
En ik? Ook ik ben 23 jaar, en inmiddels ben ik op mijn vierde vakantie van dit jaar. Als ik straks thuiskom weet ik dat mijn vrienden en familie veilig en gezond zijn. Daarnaast kan ik kiezen of ik zin heb om geconfronteerd te worden met de gruwelijkheden die zich dagelijks afspelen. Ik kan ook kiezen om in mijn veilige bubbel te blijven. Yara en Bagrish hebben deze keuze niet. Als zij wel een keuze hadden, zouden zij allebei kiezen voor het stoppen van het geweld. Dat is op dit punt ongeveer het enige wat ik nog zeker weet.
Veel kan ik niet voor Yara en Bagrish betekenen, zeg ik maar al te graag tegen mezelf. Maar mij verdiepen in hen, dat kan ik wel. Of dat gaat helpen in de zoektocht naar een staakt-het-vuren en een veilig en vrije Palestijnse staat, dat weet ik niet. Maar in mijn jeugdige naïviteit, die ik in mijn bevoorrechte positie bezit, hoop ik dat wel.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden