De VVD? In de Laan van Poot, in de Haagse Vogelwijk, doet een vrouw van begin zestig een stap achteruit. „O nee, je moet echt niet bij mij zijn. Zo’n autopartij… Ik ben heel erg anti.” Dinsdagavond, kwart voor acht. Tweede Kamerlid Thom van Campen loopt in de regen op straat, samen met VVD’er Lucia Nuijts van de afdeling Den Haag. Verderop lopen negen andere VVD’ers. Ze bellen aan en maken een praatje. Over politiek, maar ook over de buurt, de verstopte waterafvoer voor de deur, Israël-Gaza, de tegeltjes in de gang.
Elke partij die onderzoek doet naar het effect van verkiezingscampagnes weet dat je er niets aan hebt om folders in brievenbussen te stoppen. Flyeren op de markt of bij het station: zinloos. Wat wel helpt: langs de deuren gaan in buurten waar jouw potentiële kiezers wonen. „Wat het beste is”, zegt PvdA’er Dave van Ooijen zaterdagmiddag op de Henri Dunantsingel in Castricum, „vinden wíj het allermoeilijkst.” Want wie zit erop te wachten dat jij aanbelt? Bedelend om een stem?
Het groepje in Castricum, vier van GroenLinks en drie van de PvdA, loopt door de wijk Molendijk. Ook in de regen. Net als bij de Haagse VVD’ers zijn er ook mensen van boven de zestig en onder de twintig, die elkaar anders misschien nooit waren tegengekomen. Er wordt veel gelachen. De VVD zit na afloop in restaurant Pex, met bier, wijn, bitterballen. GroenLinks-PvdA op de bank bij een raadslid, met wijn, bier, koekjes.
Maar verder? De VVD weet uit onderzoek dat je bij het canvassen beter geen gekleurd partij-jasje kunt dragen. En dat je niet huis aan huis moet staan of met z’n allen één straat doen. Anders kunnen mensen zich ‘overvallen’ voelen. De VVD heeft ook een canvas-app. Als je daarop invult dat je een leuk gesprek hebt gehad met iemand die waarschijnlijk op de VVD gaat stemmen, zie je Rutte: onhandig dansend in een klaslokaal. Of een lachende Rutte, duimen omhoog. Wat langer geleden deelde hij op de app parelkettinkjes uit.
Bij GroenLinks-PvdA in Castricum hoor ik dat er een GL-app is, de ‘glèp’. Die gebruiken zij niet. Ze dragen groene en rode jassen, staan deur aan deur en doen ook straten met z’n allen. Soms zijn ze elkaar kwijt. Dat ze zaterdag bij niemand twee keer aanbellen, lijkt meer geluk dan wijsheid.
Wat wel weer hetzelfde is: de kiezer is de baas, jíj komt om te luisteren. De meeste mensen die open doen, zijn vriendelijk. Maar soms ook hard, neerbuigend. Ik zie hoe de GroenLinkser met de vlotste babbel bij de borrel, bij de deur bijna verlegen is.
In de Laan van Poot blijft de vrouw die niets moet hebben van de VVD, toch lang praten met Thom van Campen. Die is doornat. „Akelig hoor”, zegt de vrouw, „met dit weer.” En: „Ik vind jullie heel aardig.”
Rutte zal niet gaan dansen. Maar anti is ze niet meer.
Source: NRC