Terug in de tijd, terug naar Renate Rubinstein, naar 1967: de Zesdaagse Oorlog. Rubinstein beschrijft hoe adjunct-hoofdredacteur Heldring van NRC (1917-2013) tijdens een ‘teach-in’ het woord napalm had gehoord uit de zaal en laat dan Heldring zelf aan het woord: „Een interruptie waarvoor we dankbaar moeten zijn, want zij herinnert ons eraan dat de Israëliërs ook maar mensen zijn, en geen engelen. Zij zijn ons daarom des te sympathieker.”
Daarna volgt een typische Rubinstein-alinea: moeten die Israëliërs niet nog wat verder gaan „naar de splinterbom of de atoombom? Blijft anders niet de vrees bestaan dat Israëliërs geen echte, sympathieke, normale jongens zijn zoals u en ik?” Enfin, Rubinstein had Heldrings’ neerbuigendheid in de smiezen.
Kom er nog eens om vandaag de dag: een gezaghebbend Nederlands journalist die volhoudt dat Israëliërs „geen engelen (...) maar daarom des te sympathieker zijn”. Heldring toont zich hier een filosemiet van het superieure, niet-Joodse soort, in zijn geval met een doopsgezinde achtergrond. Wie zijn anders die ‘ons’, die zoveel sympathie kunnen opbrengen? Hier wordt liefkozend over een Joods bolletje geaaid.
Maar nu, als één man achter Israël? Met Netanyahu als premier? Het is godsonmogelijk, en ik haal die erbij, omdat er ook ‘Christenen voor Israël’ bestaan. Sinds 1980 schrijft die club voortdurend blanco cheques uit voor het land. Hun god is een beetje laf, hij laat Joden de kastanjes uit het vuur halen voor de christenen.
Maar Israël als natiestaat willen uitwissen, omdat, sorry jongens, bij nader inzien toch een foutje, even rechtzetten? Ik luister met open mond. Nederland zou te klein zijn als onze regering zou besluiten om het bestaan van Suriname, onafhankelijk sinds 1975, alsnog te beëindigen. Ik hoor nu al de spreekkoren over racisme, kolonialisme, volkerenmoord.
Maar de opheffing van Israël is kennelijk voor partijen als Denk en Bij1 een reëel perspectief.
Laat het kritiek regenen op Israëls bezettingspolitiek, op zijn schietgrage kolonisten, op de ‘failed state’ die Netanyahu ervan heeft gemaakt, zoals New York Times-columnist Thomas Friedman schrijft. Maar uitgommen? Alle 9,4 miljoen inwoners? Is dat de overtreffende trap?
De situatie van de Palestijnen is onhoudbaar, zeker in Gaza, maar is er werkelijk een Nederlander die kan volhouden dat Hamas de oplossing is? Zo’n theocratisch regime doe je je ergste vijand niet aan, en zeker niet je Palestijnse vriend. Is het zoveel waardiger als Palestijnen geknecht worden door andere, islamistische Palestijnen? Kan iemand vertellen hoe breed gedragen die steun is voor Hamas onder Gazanen? Ze kennen daar Ipsos noch I&O research.
Nederland tuimelt van het ene uiterste (pro-Israël ) in het andere (anti). Nederland is geen slome, maar een superieur snelle duikelaar.
Source: NRC