Dierenarts Chris Polanen in Amsterdam-Zuidoost over zijn jaarlijkse sterilisatie-actie van honden in Suriname.
Jaarlijks ga ik naar mijn geboorteland Suriname om met een team honden te steriliseren. De dag dat we een arme wijk in reden om honden op te halen, een paar jaar geleden, zal ik nooit vergeten.
Zandwegen, vervallen huizen en veel te veel honden. Drachtig, mager, schurftig. Puppies met nauwelijks overlevingskansen.
Een vrijwilliger had het asiel twee superdeluxe benches (draadkooien) gedoneerd. Ze had mij ze trots overhandigd en laten zien wat je er allemaal mee kon doen. Deurtje, wieltjes, alles even mooi.
Een zwarte erfhond, natuurlijk Blacky genaamd, had de eer de eerste te zijn die in de bench vervoerd werd.
Tijdens het inladen van de honden kwamen we erachter dat de achterklep van de dierenambulance niet goed sloot en bonden we de klep met een touw dicht.
De ambulance was hard aan vervanging toe, maar er was geen geld voor.
We reden op een drukke autoweg en de honden achterin de bus piepten angstig. Plotseling hoorde ik een harde klap achter mij en keek achterom.
De klep was opengevlogen en er lag een bench, met de hond er nog in, midden op de weg. De auto’s achter ons naderden met grote vaart.
„Stop,” riep ik tegen de chauffeur, sprong uit de bus en rende naar de bench. De naderende auto’s leken geen vaart te minderen.
Het duurde een eeuwigheid voor ik bij de bench was. Een eeuwigheid waarin ik alle tijd had om de waarde van een hondenleven en van het mijne te overdenken.
En de kwetsbaarheid van beiden. Ik hoorde iemand roepen: „Dit kan toch niet!” „Dat klopt,” dacht ik, „dit kan niet,” maar ik rende verder. De tegemoetkomende auto’s stopten.
De bench was gebarsten, de wielen lagen verspreid over het asfalt. De hond keek mij aan met een verontwaardigde blik, maar leek ongedeerd.
De dame die de bench gedoneerd had, was op het asiel aanwezig toen we arriveerden. Vol afgrijzen staarde ze naar de bench. Ik legde haar uit wat er gebeurd was.
Ze stond op het punt om in huilen uit te barsten. „Als het niet zo’n goede bench was geweest, zou de hond het misschien niet overleefd hebben,” zei ik.
Haar gezicht klaarde op. „Het is maar materiaal. Gelukkig is hond ongedeerd,” zei ze.
Ik knikte en ging de operatiekamer weer in.
De stichting Vrienden van de Surinaamse Dierenbescherming ondersteunt met behulp van donaties uit Nederland het asiel in Paramaribo en organiseert jaarlijkse sterilisatie acties. Inlichtingen: dierenbeschermingsuriname.nl
Source: NRC