Het was een regenachtige zaterdagmiddag en de kinderen waren een paar uur van huis, dus dit was het uitgelezen moment. ‘Kom’, zei ik tegen mijn vrouw, ‘naar boven.’ Ze wist wat er ging gebeuren en daarom hield haar blik het midden tussen weerzin en gelatenheid, als een veroordeelde op weg naar het schavot.
Eenieder die lang met iemand is en samen een paar kinderen op de wereld gezet heeft, weet dat na verloop van tijd de seks uit een relatie loopt als de lucht uit een versleten fietsband. Natuurlijk, er zijn mensen die zeggen: ‘Kijk ons. We hebben weliswaar zeven jonge kinderen en zijn al driehonderd jaar bij elkaar, maar hebben drie keer per week knetterende seks, slapen acht uur per nacht onafgebroken, zijn nog steeds dolverliefd, liggen elke dag om elkaar in een deuk, laten geen scheten als we ’s nachts opstaan om te plassen, sterker nog: we hoeven ’s nachts helemaal niet op te staan, want we slapen dus aan één stuk door, net als onze kinderen, die allemaal in hun eigen bed slapen en altijd meteen luisteren als we ze vragen hun jas aan te trekken.’
Die mensen bestaan. Meestal zie je ze in tijdschriften en dan met een foto erbij waarop ze lachend met hun armen om elkaar heen geslagen staan, met op de achtergrond hun huis, dat opgeruimd is.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Dat soort mensen moet je mijden als de pest. Omdat het ofwel leugenaars zijn, ofwel omdat ze je een slecht gevoel geven over je eigen leven. Normale mensen met normale kinderen slapen weinig, omdat die kinderen niet in hun eigen bed willen slapen, of omdat ze ’s nachts strategieën aan het bedenken zijn hoe ze hun kinderen morgen wel hun bord kunnen laten leegeten, of omdat ze moeten plassen.
Omdat ze continu gestresst zijn maken ze vaak ruzie om kleine dingen. En omdat ze hard werken, altijd moe zijn en als de kinderen eindelijk slapen zelf eigenlijk ook willen slapen, of zichzelf willen verliezen in hun telefoon, hebben ze nauwelijks seks. En dus zit er niets anders op dan voornoemde seks in te plannen, bijvoorbeeld op zaterdag, als de kinderen een paar uur van huis zijn.
Dat schoot door mijn hoofd, terwijl ik mijn vrouw naar boven sommeerde. Boven stond trouwens ook een kast van Ikea die nog in elkaar gezet moest worden. Onze jongste dochter is de enige uit dit gezin die nog geen kledingkast heeft. Nu hadden we er vorige week eindelijk een gekocht, maar was er nog geen tijd geweest die in elkaar te zetten, want zie vorige alinea.
Maar goed, als je moet kiezen tussen op een regenachtige zaterdagmiddag samen een Ikea-kast in elkaar zetten, of seks, dan is de keuze natuurlijk snel gemaakt. Dus nu heeft iedereen een eigen kledingkast.
Source: Volkskrant