Je hoeft geen Arabisch te verstaan om de wanhoop van de Palestijnse journalist Salman Al-Bashir te voelen als hij, een halfuur nadat zijn collega Mohammed Abu Hatab en diens familie bij een luchtaanval op zijn appartement zijn gedood, live verslag doet tijdens een uitzending van Palestine TV.
‘We trekken het niet meer, we zijn moe’, zegt hij, staand voor het Nasr-ziekenhuis in Zuid-Gaza waar Abu Hatab zojuist werd doodverklaard. ‘We zijn allemaal slachtoffers en martelaren.’ Zijn stem breekt. ‘We worden gedood, de een na de ander.’ Hij draait zijn rug naar de camera, de huilende presentator in de studio verbergt haar gezicht achter haar hand.
‘Niets beschermt ons, niet deze vesten, niet deze helmen, het zijn slechts slogans die we dragen’, gaat Al-Bashir verder als hij weer in de camera kijkt. ‘Wij zijn slachtoffers, live op televisie’, zegt hij, terwijl hij met een hand zijn blauwe persvest en helm afdoet en op de grond gooit, en ondertussen in zijn andere hand blijft praten. Achter hem klinken sirenes.
Zo zijn Palestijnse journalisten steeds vaker ook zelf nieuws. Al Jazeera-correspondent Wael Al-Dahdouh was anderhalve week geleden aan het werk toen hij hoorde dat zijn vrouw en kinderen bij bombardementen op het vluchtelingenkamp Nusairat in Gaza waren gedood. De camera is erbij als hij in het ziekenhuis het bebloede lichaam van zijn zoon identificeert.
Wie het fragment op de NOS-website wil bekijken, ziet eerst een waarschuwing: ‘Let op. Beelden kunnen als schokkend worden ervaren.’ Hoe vaak hoorden we journaalpresentatoren dat wel niet zeggen sinds 7 oktober? Al-Dahdouh bleef werken, in een poging de buitenwereld van beelden en nieuws te voorzien en de Gazanen een stem te geven.
Deze oorlog is de dodelijkste voor journalisten sinds decennia, aldus Committee to Protect Journalists. Naast duizenden burgers werden 36 journalisten gedood. Het Israëlische leger zou deze journalisten soms bewust als doelwit kiezen, aldus Khaled Drareni van Reporters Without Borders (RSF) vrijdagavond tegen Nieuwsuur, dat aandacht besteedde aan het oplopende aantal dode journalisten.
Issam Abdallah zou daar volgens RSF-onderzoek een voorbeeld van zijn. De Libanese Reuters-journalist werd tijdens het maken van beelden van een Israëlische grenspost in Zuid-Libanon gedood. Het Israëlische leger onderzoekt het incident nog. RSF heeft een klacht ingediend bij het Internationaal Strafhof in Den Haag voor het dodelijke geweld tegen negen Palestijnse journalisten sinds het begin van de oorlog.
Palestijnse journalisten onderbraken vrijdag hun werk om hun collega Mohammed Abu Hatab te begraven. Ontroerende beelden. Een journalist die op het in witte lakens gewikkelde lichaam van Abu Hatab een persvest en een microfoon neerlegt. Biddende journalisten, opgesteld in rijen naast het dode lichaam van hun collega. Veel tijd om te rouwen was er niet: diezelfde middag werd een ambulancekonvooi geraakt door een Israëlische aanval voor het Al-Shifa-ziekenhuis in Gaza-Stad.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden