‘Mijn dochters van 18 en 16 wilden graag surfen en ik wilde ook graag eens naar Portugal. In het voorjaar boekte ik de laatste plek in een surfhuis in Lissabon voor begin augustus. Mijn man en ik vliegen al jaren niet meer en zo ver rijden met de auto vinden we niet leuk. Dus ik dacht: we gaan gewoon met de trein. „We kochten een Interrailkaart die recht gaf op zeven reisdagen in een maand. Eerste klas, we dachten dat we dan misschien meer kans hadden op een zitplaats. De tickets kostten 446 euro per persoon voor mijn man en mij, en 335 voor de kinderen.
„Eerst wilden we zo snel mogelijk door Frankrijk met de Thalys en de tgv. In mei ging ik bellen met Thalys en ontdekte: voor Interrailers heeft de Thalys heel weinig plek. Naar Parijs kon alleen op een zondagmiddag eind juli, met bijbetalen, vanuit Rotterdam. Dan hadden we zes dagen om in Lissabon te komen. Ik dacht: dat moet lukken. Vervolgens heb ik heel hard geprobeerd erachter te komen hoe we de grens over zouden kunnen naar Spanje. Dat is niet gelukt. NS International zei: ‘Verder dan Frankrijk kunnen wij niet kijken.’ [Een woordvoerder van NS International bevestigt dat dit beperkt mogelijk is. Wel verkoopt NS online tickets naar bijvoorbeeld Barcelona.] Op aanraden van NS International reserveerden we een tgv tot Biarritz in het zuiden van Frankrijk. Dan zouden we daar de volgende dag wel verder zien.
„Op de dag van vertrek moesten we eerst van Utrecht naar Rotterdam, maar tussen Gouda en Rotterdam reden geen treinen. Dat wist ik gelukkig van tevoren. Ik dacht: dan gaan we via Amsterdam. De trein van Amsterdam naar Rotterdam viel uit. Toen heb ik wel even gevloekt. Ik dacht: we willen naar Lissabon en we komen Nederland niet eens uit. Maar in Amsterdam stond de Thalys klaar die wij in Rotterdam moesten hebben. Dankzij een vriendelijke conducteur konden we daarin mee. Eenmaal in de Thalys: fantastisch. 14.00 uur vertrokken uit Rotterdam, overstap in Parijs, 22.00 uur in Biarritz. Wel bleek dat we eigenlijk nog wat verder hadden gemoeten, naar de grensplaats Hendaye.
„De volgende ochtend begon het avontuur. Eerst alsnog van Biarritz naar Hendaye, dat bleek nog niet makkelijk. De ene trein zat vol, de andere was niet voor Interrailers. Maar het lukte, en we staken de grens over naar Irún. Daar stond een metro-achtige trein klaar die naar San Sebastián ging. Niet voor Interrailers, dat was dan 4 euro per persoon extra. Je moet als Interrailer overal bijbetalen hebben we wel gemerkt. Continu. In Spanje bleken ook helemaal geen klassen te bestaan, dus ons idee dat eersteklas meer kans bood op een zitplaats ging niet op.
„In San Sebastián moesten we eerst een half uur met al onze spullen door de stad lopen naar een ander station – we wilden die dag nog doorreizen naar León. Op het juiste station ging we in de rij staan voor een kaartje. Nee, naar León kon niet, daar reden geen treinen. Ik had dat al opgezocht en zei: toch wel met een overstap in Valladolid? Oké, als we dat per se wilden, werd dat voor ons geboekt. Om 19.00 uur die dag kwamen we aan in León. Op het station liepen we nog even naar de balie om alvast kaartjes te kopen naar Porto. De mevrouw achter het loket trok het gordijntje dicht en zei: we zijn gesloten.
„Een dag later bleek dat we per trein niet verder konden komen dan de Spaanse stad Vigo. De treinen van daar naar Porto reden niet wegens werkzaamheden aan het spoor. Vanuit Vigo hebben we toen maar de Flixbus genomen. Voor nog een tientje meer konden we door naar Lissabon en dat hebben we ook maar gedaan. Onze Interrailpas was maar zeven dagen geldig, anders zou Porto-Lissabon ons weer een extra reisdag kosten.
„We dachten: we moeten op tijd uitzoeken hoe we hier volgende week weer wegkomen. Dus mijn man en ik de volgende dag in Lissabon naar het station, terwijl de kinderen uitsliepen na een avond stappen. Het liefst wilden we terug via Barcelona – van daar kun je in één dag naar Nederland. ‘Hoe komen we van hier in Barcelona?’, vroegen we aan de vrouw achter de balie. Zij keek ons aan en zei: By plane.
„Er bestond een slaaptrein van Lissabon naar Hendaye, dat had ik gezien op internet. Maar nee, die was sinds de coronatijd opgeheven. Volgens de vrouw kon je vanuit Portugal alleen per trein de grens over in het noorden of helemaal in het zuiden. Mijn man geloofde er niets van en ging zoeken op internet. En inderdaad, via een paar boemels kon je ook midden in Portugal de grens over naar Badajoz. Daar moesten we dan op het Spaanse spoornetwerk overstappen, zei de vrouw achter de balie, daar had zij verder geen zicht op. En o ja, als we wilden reserveren moesten we terugkomen met onze kinderen. Die dus nog lagen te slapen aan de andere kant van de stad. We dachten: dat komt dan later wel.
„In de loop van de week kwamen we erachter dat we online tickets konden boeken bij de Portugese vervoerder. Maar de trein van Barcelona naar Nederland zat vol, hoorden we van NS International. Dat wil zeggen: hij zat niet echt vol, maar wel voor Interrailers. ‘En als we gewone kaartjes kopen?’, vroeg ik. Dat kon, dat was dan 1.700 euro. 1.700 euro! Enkele reis, tweede klas! Dat gingen we echt niet doen. Dan maar proberen met andere treinen terug te komen in Nederland.
„Mijn man en ik vonden het allemaal nog wel grappig, maar onze dochters helemaal niet. Die wilden na het surfen gewoon terug naar huis. Zo was het ook afgesproken: tot zaterdag surfen en zondag weer thuis. Weet je wat, dachten we: we zetten die meiden op het vliegtuig. Dat was geen enkel probleem. Het kostte 115 euro per persoon naar Charleroi, van daar konden ze verder met hun Interrailpas.
„Zonder dochters vonden wij het wel weer leuk om de terugreis uit te vogelen. Vanuit Lissabon namen we een treintje naar een andere Portugese plaats, van daar reed een dieselboemel in twee uur naar Badajoz. Die héle trein zat vol backpackers. In Badajoz hadden we een uur om over te stappen en tickets te kopen voor de treinen naar Madrid en Barcelona. Ik zorgde dat ik snel uitstapte en stond als eerste bij de balie. Het duurde een kwartier om onze tickets te regelen, en dan stond achter ons nog die enorme rij.
„Van Badajoz reden we in vijf uur naar Ciudad Real met een intercity die elk half uur bleef stilstaan op een leeg station. Maar vanuit Ciudad Real ben je met de hsl in een uur in Madrid. Onderweg regelde ik weer lastminute een hotel.
„De volgende ochtend konden we om zeven uur meteen met de hsl naar Barcelona, daar kwamen we om 11.00 uur aan. Dat is dan weer fantastisch. Inmiddels hadden we ook een hsl geboekt naar Parijs, vanaf Perpignan in Zuid-Frankrijk. We moesten alleen nog even vanuit Barcelona over de Franse grens zien te komen.
„We kwamen tot Port Bou. Daar stopte het Spaanse spoornetwerk. Iedereen werd de trein uitgegooid, tweehonderd man, wachten op de trein naar Frankrijk die een half uur later ging. Maar die kwam niet. Achter de balie zat een Catalaan die geen Spaans en geen Engels sprak of wilde spreken. We nemen een taxi, zei mijn man, het was een afstand van niks. Lukte ook niet: er was een bosbrand, de weg was dicht.
„Uiteindelijk kwam er dan toch een treintje naar Frankrijk. De tgv in Perpignan hadden we gemist, maar konden we via de app makkelijk omboeken naar een latere. Die was nagenoeg leeg. Laat in de avond kwamen we aan in Parijs.
„In Parijs probeerden we nog op een Thalys naar Nederland te komen maar die zaten vol. Met vijf treinen zijn we uiteindelijk via Amiens, Lille, Courtrai, Antwerpen en Rotterdam teruggekomen in Utrecht.
„En ik zei: volgend jaar doen we dit weer. Echt waar. Als je eenmaal in de trein zit is het fijn. Boekje lezen, het landschap zien veranderen. En het regelen vind ik eerlijk gezegd ook leuk. Ik heb alleen niet durven optellen hoeveel het ons uiteindelijk heeft gekost.”
Wie: Bernadette Ezendam (69) uit Oosterbeek met haar man (76)
Naar: Valencia
„In het voorjaar zijn we al naar onze dochter in Afrika geweest. We dachten: we gaan niet wéér vliegen, dus voor de bruiloft van een nichtje in Valencia kozen we in september de trein. We vertrokken om 10:30 uit Amsterdam en waren om 14:30 in Parijs. De Thalys heeft weinig bergruimte voor bagage, vinden wij. Er was een barretje met één mannetje erin, elk drankje duurde eindeloos. De tgv van Parijs naar Barcelona had wel goede catering.
„Het eerste stuk, tot Valence, rijdt de tgv met een rotvaart. Daarna, langs de Middellandse Zee, wordt het een soort stoptrein. Maar dat is een mooie route door een soort moerasgebied. We hebben ontzettend veel flamingo’s gezien. Rond zes uur stapten we over in Barcelona en konden daar op het station net een warm hapje eten. Dan is het nog drie uur tot Valencia.
„De bottleneck is Parijs. Op de heenweg hadden we daar twee overnachtingen geboekt, in een hotel naast het vertrekstation. Op de terugweg hadden we een uur om van Gare de Lyon naar Gare du Nord te komen. Dat bleek toch wat krap. Het was rond zes uur, spits, de metro’s zaten propvol en je moet nog een keer overstappen ook. We waren bang dat we onze trein niet zouden halen. Maar op Gare du Nord bleek hij twintig minuten vertraagd, dus hadden we ineens weer tijd zat.”
Wie: Sultan Koyunci-Celik (51) uit IJmuiden met haar man (52) en jongste dochter (13)
Naar: Zwitserland
„Ik wilde altijd al eens naar Zwitserland en met de trein leek me een mooie manier. Wij reizen eigenlijk nooit met de trein. In de zomer gaan we meestal op vakantie naar ons geboorteland Turkije.
„Mijn dochter was niet zo happig om mee te gaan. Ze dacht: met mijn ouders in een trein: saai. Maar ze vond het geweldig. Ze had een boek meegenomen, ze mocht op haar telefoon en ze had een dekentje, zo heeft ze ook af en toe kunnen slapen.
„Onze rondreis bij Opreis.nl kostte ongeveer 3.500 euro. Wij hebben geüpgraded naar viersterrenhotels en eersteklas en waren uiteindelijk 4.500 euro kwijt. Dat vond ik meevallen. Alles zat erin: de Glacier Express, de Bernina Express, een boottrip, hotels. In de Glacier Express hebben we aan boord gegeten. Je zit in een wagon met enorme ramen waardoor je prachtig de bergen kon zien.
„Ons traject stond helemaal in een app, inclusief perrons. En ik kon Opreis.nl dag en nacht appen. Eén keer heb ik ’s avonds geappt. We waren net aangekomen in een supermooi luxe hotel waar we één nacht zouden slapen. Per app heb ik gevraagd of we daar niet wat langer konden blijven. Dat kon wel, alleen zouden we dan niet meer de boottocht naar Lausanne kunnen doen. Dat vond ik zonde, dus hebben we besloten toch het schema aan te houden.
„We hadden alleen vertraging na onze overnachtingen in Italië, de trein terug naar Zwitserland viel uit. Er was een bus ingezet maar je kon ook de volgende trein nemen, twee of drie uur later. Het was schitterend weer, we dachten: we pakken nog een terrasje. Zo hebben we in Italië nog een paar uur kunnen genieten van dat leuke stadje.
„Op de terugweg hadden we een overstap in Duitsland. Die ging goed, maar in Nederland moest iedereen opeens de trein uit wegens werkzaamheden aan het spoor. Het was al laat, dat was even vervelend. Gelukkig lukte het ons op station Schiphol te komen, waar onze zoon ons heeft opgepikt.”
Wie: Hans Vetter (62) uit Amsterdam met zijn vrouw (65)
Naar: Wenen, Bratislava, Boedapest, Zagreb, Rijeka, Triëst en Verona
„We hadden deze zomer één concreet doel: in Boedapest zijn tijdens het WK atletiek. Voor de rest wilden we een aantal steden zien. Dat hebben we doorgegeven aan The Train Traveller, en ook hoelang we waar wilden zijn. Het resulteerde in een rondreis van tweeënhalve week. Twee weken voor vertrek kregen we een pakket met Interrailtickets, treinreserveringen voorzover mogelijk en vouchers voor de hotels. De reis begon met de nachttrein naar Wenen en eindigde met diezelfde nachttrein vanuit Innsbrück.
„Ik zet altijd apps met live treininformatie op mijn telefoon, van de spoorwegen van het land waar we zijn. Bij de meeste apps kun je instellen dat je pushberichten krijgt voor je trein als er iets is. We hebben alleen wat oponthoud gehad op het Italiaanse deel van de reis, door een modderstroom na regenval. De trein tussen Verona en Innsbrück reed tot de Oostenrijkse grens, daarna moest je met de bus. Dat was niet zo goed georganiseerd dus het duurde twee uur voor we daar weg waren. Maar ik had er al van tevoren over gelezen, daarom hadden we voor de zekerheid een trein eerder genomen. We hadden zeeën van tijd.
„Als je met de auto gaat, kan die kapotgaan. Zo kan er met de trein ook iets misgaan, soms moet je improviseren. Als je dat incalculeert is het geen enkel probleem. Er zijn altijd behulpzame mensen op de stations.”
Wie: Johan Weijland (70) en zijn vrouw (69) uit Ede
Naar: Barcelona (niet gegaan)
„Wij willen minder vliegen, zeker als dat niet nodig is. Daarom besloten we de trein te nemen naar een kooroptreden van mijn zus in Barcelona, eind oktober. Al in april probeerde ik treintickets te boeken. Dat kon nog niet, de tickets waren nog niet beschikbaar. Even gewacht, in augustus weer gekeken. Toen kon het wel, maar ik vond het best ingewikkeld om de juiste website te vinden. Vroeger heb ik veel gevlogen, waarbij we gebruik maakten van een zakelijk reisbureau. Je zei waar je heen wilde en tien minuten later zaten de tickets in je mailbox. Voor de trein heb je uitzoekwerk. En je hebt geen garantie dat je trein daadwerkelijk rijdt, zelfs als je een plaats hebt gereserveerd. De onzekerheid dat de trein uitvalt en je aan je lot wordt overgelaten, daar voelden wij uiteindelijk niet voor. We zagen ook op tegen de overstap in Parijs, met bagage in de metro
Wie: Pascale Veerling (36) uit Rhenen met haar moeder (70)
Naar: Berlijn
„Bij NS International had ik eersteklastickets naar Berlijn gekocht met gereserveerde plaatsen, zodat we in elk geval zouden kunnen zitten. We hadden één overstap, in Duisburg. Maar bij aankomst in Duisburg was onze trein van de borden verdwenen. Hij stond er gewoon niet op. Ik had er geen bericht over gekregen via de app van NS International.
„We zijn naar de informatiebalie gegaan, maar de rij was heel lang. Uit angst dat de trein alsnog zou komen en we hem dan zouden missen, zijn we teruggegaan naar het perron. Daar hebben we informatie gevraagd aan een andere passagier, die zei dat de trein was uitgevallen wegens werkzaamheden. We konden de volgende trein pakken, zei hij ook. Dat hebben we gedaan, maar daarvoor hadden we geen reservering. Moesten we staan – het was nog ruim vier uur naar Berlijn. Uiteindelijk hebben we in het gangpad gezeten.
„Op de terugweg, twee dagen later, gebeurde hetzelfde. We kwamen vroeg aan op het station in Berlijn om nog even een broodje te eten, en onze trein stond wéér niet op de borden. Wéér geen bericht van NS. Wel stond een andere trein naar Arnhem op het punt van vertrek. We renden het station door om die te halen, geen tijd meer voor een broodje, opnieuw geen reservering. We konden af en toe zitten maar moesten steeds weer opstaan. Er was geen restauratierijtuig, we hebben de reis gemaakt op wat nootjes en koekjes.
„Na een klacht bij NS kregen we 70 euro terug, het bedrag dat we extra betaald hadden voor eersteklastickets. Dat ging soepel, heel fijn. Maar het blijft vervelend dat je denkt relaxed met de trein te gaan en dan alsnog al die stress krijgt.” [NS International stelt dat reizigers op gereserveerde treinen een alert kunnen instellen zodat ze van wijzigingen op de hoogte worden gesteld. Bij treinen die op het laatste moment uitvallen, kan het zijn dat die informatie NS International en dus ook de reiziger niet op tijd bereikt.]
Wie: Sjoerd Wierdsma (53) uit Oterleek en zijn vrouw (55) en zoon (11)
Naar: Albanië
„We wilden deze zomervakantie op avontuur, maar niet vliegen. Albanië leek ons binnen Europa een van de avontuurlijkste landen. Ik kwam er via internet achter dat je met de trein via Frankfurt en Basel naar Milaan kon, van Milaan naar Zuid-Italië en dan met de boot naar Albanië. Boeken vond ik lastiger, je moet allemaal losse tickets boeken. Ik kwam daarvoor uit bij The Train Traveller, die adviseerde een Interrailpas te kopen voor vier reisdagen in een maand. Voor mijn zoon bleek dat gratis. Voor de hele treinreis, eersteklas, waren we 640 euro kwijt. Dat viel me niet tegen.
„De treinreis is voor ons onderdeel van de vakantie. Lekker lezen, spelletjes doen, naar buiten kijken. Op de heenreis hadden we geen problemen. We kwamen soepel in Milaan, waar die dag een hevige storm was maar dat had geen gevolgen voor onze nachttrein naar Bari – vanwaar de boot naar Albanië vertrok. We hadden een eigen slaapcoupé. Ik ben 1,90 meter, dat past over het algemeen net niet, maar in deze trein ging het prima.
„Op de terugweg las ik ’s avonds in Bari op het nieuws dat de Gotthardtunnel gesloten was voor treinverkeer. In Milaan hebben we op het perron gevraagd wat we moesten doen. Bij de balie kregen we na vijf minuten in de rij een nieuw reispapier, anderhalf uur later ging er via een omweg een trein naar Basel. Uiteindelijk hebben we Milaan-Amsterdam in veertien in plaats van twaalf uur gedaan.”
Source: NRC