Het is op wereldschaal onbelangrijk, maar wat is op die schaal wél belangrijk? Ik wil het toch maar even hebben over regenkleding. Het lange, natte regenseizoen is aangebroken, en waar ik deze zomer nog uitgebreide regendansen uitvoerde, vind ik de regen, want zo gaat dat nu eenmaal, na drie dagen alweer irritant.
Ik bezit inmiddels negentig regenjassen, dat is het punt niet, en sommige van die jassen laten amper water door, dat mag ook wel in de krant. Laatst was ik bij een kleermaker, waar een klant haar regenjas regenbestendig liet inspuiten en toen dacht ik: dat moet ik ook eens doen. Dat ga ik nooit doen. Maar de gedachte op zich was al heel degelijk en geruststellend.
Het grote heikele punt is de regenbroek. De regenbroek lijkt een ontiegelijk handige uitvinding: je trekt een enorme plastic broek met reflectiestrepen aan en dan hoef je niet de hele dag in een doorweekte spijkerbroek rond te lopen. Maar de regenbroek is Jekyll & Hyde: in de ochtend lijkt hij je beste vriend, maar alras keert hij zich tegen je.
O, wat vond ik mezelf en mijn regenbroek gisterochtend héél even fantastisch – mezelf vanwege het op tijd denken aan de regenbroek, mijn regenbroek vanwege het regenbroek-zijn – toen ik van huis wegfietste. Wat was het gezellig en droog in mijn regenbroek.
Maar: dan komt het moment dat je ergens binnenkomt en de regenbroek moet uittrekken. Je staat in een ruimte met andere mensen en doet de alleronsexyste striptease die er bestaat. Met veel bijna omvallen, rukken en vloeken wurm je je uit de broek die je vervolgens over je modderige, natte schoenen moet trekken, waardoor hij nu ook van binnen nat en vies is.
Je staat volledig gekleed in de ruimte. Een grote plas water heeft zich om je heen gevormd, en je moet op zoek naar een plek om je regenbroek, naar eigen zeggen, te laten ‘uitwasemen’. In de praktijk komt het erop neer dat je hem over een stoel legt alwaar hij nóg een plas vormt, want het is ongelofelijk hoeveel water regenbroeken kunnen afscheiden. Iedereen haat je, want het parket is nat.
Ook veelvoorkomend: je gaat tevreden met jezelf fietsen in je regenbroek, lekker droog, en dan slaat het weer om en wordt het lenteachtig en 19 graden. Je hebt geen zin om midden op straat de striptease te doen, en waar moet je dat halfnatte ding dan laten?
Dus fiets je door in regenbroek, waarbij die alweer een nieuw gezicht laat zien: hij is nu een zuurstofloze sauna. Zwetend en met een interne temperatuur van 19 graden kom je aan op je bestemming. Alsnog kleddernat, maar nu van je eigen lichaamssap. Het is heel bijzonder.
Source: Volkskrant