In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Wie tegenwoordig naar de bioscoop gaat, moet zich voorbereiden als een peuter op een autorit. Drinken mee? Eten mee? Plas gedaan? Ga tóch maar even, voor de zekerheid. Want je zult twee uur gevorderd zijn in Killers of the Flower Moon en aandrang krijgen. Dan moet je nog anderhalf uur wrikbillend wachten op de aftiteling.
Om de bezoeker met een kleinere blaas tegemoet te komen, had een aantal bioscopen zélf een pauze ingelast in de nieuwste film van Martin Scorsese. Tot irritatie van de studio, zo schreef The Hollywood Reporter. Dit ging in tegen de vertoningsovereenkomst, lieten ze weten, en filmtheaters moesten er per direct mee stoppen.
Ben je in gehoorzame filmhuizen weer op jezelf aangewezen, als bioscoopbezoeker. Wat te doen? Je loopt onvermijdelijk aan tegen de plasparadox. Als je de film nog niet hebt gezien, kun je nooit weten wanneer je kunt plassen zonder essentiële informatie te missen. Maar je kunt evenmin weten óf je essentiële informatie hebt gemist als je heb geplast. En als je blijft zitten mis je sowieso essentiële informatie, omdat je alleen maar kunt denken aan plassen.
Dit probleem wordt steeds prangender doordat de films steeds langer worden en de gemiddelde bioscoopbezoeker steeds ouder. Vooraf googlen dus: er zijn talloze behulpzame sites die aangeven op welk moment je er het best tussenuit kunt knijpen. Er is zelfs een app, RunPee, die aangeeft wanneer je hoe lang ‘kunt’ en een korte samenvatting geeft van wat je gemist hebt. Maar dan nog: als de regisseur vindt dat je een scène kunt overslaan, had hij hem er wel uit gelaten.
Natuurlijk is het irritant dat er mensen zijn die iets essentieels als lichaamsfuncties boven de door de filmmaker bedoelde filmervaring verkiezen. Lijden zul je, voor de kunst. Regisseurs die de menselijke kijker tóch tegemoet willen komen, kunnen drie dingen doen. De film aanleveren met een zelfgekozen pauzemoment, waarmee je tijdens de montage ook rekening houdt (zoals Steve McQueen doet met De bezette stad). Kortere films maken. Of de schouders ophalen, zoals James Cameron. Op de vraag wanneer mensen van hem tijdens Avatar – 192 minuten – The Way of Water (klinkt wreed als je moet plassen) mochten gaan, zei hij: ‘Wanneer ze willen. De scène die ze dan missen, zien ze wel als ze hem opnieuw komen bekijken.’
Source: Volkskrant