Soms, zij het steeds minder vaak, stuit je in de krant op problemen die nog iets van hoop en optimisme rechtvaardigen, ontwarbare knopen, moeilijkheden die je met een gerust hart overlaat aan specialisten, of aan de tijd. Recent voorbeeld: de berichten rond het eenzaamste schaap ter wereld.
Het eenzaamste schaap ter wereld leeft in Moray Firth. Dat schreef Patrick van IJzendoorn eerder deze week. Het eenzaamste schaap ter wereld woont onder aan een klif die ene Jillian Turner twee jaar geleden op een kajaktocht passeerde. Destijds viel het eenzame dier haar op: zonder soortgenoten, met voedsel in overvloed. Toen ze onlangs dezelfde kanotocht nog eens maakte, stond dat schaap er nog steeds. Het volgde de kajakkers zo ver als de rotsen het toelieten.
Er schijnt ook sprake te zijn geweest van ‘klaaglijk blaten’, al zegt dat niet veel: blaten klinkt eigenlijk per definitie ‘klaaglijk’. Aangenomen wordt dat het schaap niet in staat is terug te keren naar zijn kudde, maar omdat het ‘veilig’ is, onderneemt de dierenbescherming geen actie. Intussen rijzen er ‘zorgen over het geestelijk welbevinden van het dier’.
Op recente foto’s is te zien hoe de vacht praktisch de grond raakt. Persoonlijk vind ik schapen wel vaker onverzorgd ogen, met hun smoezelige wol, bruinig aan de onderkant, van het door de modder kuieren. Maar zodra je het eenzaamste schaap ter wereld hebt gezien, realiseer je je: ook schaapachtige onverzorgdheid kent gradaties.
Per ongeluk geïsoleerd geraakte evenhoevigen, het komt geregeld voor. Meestal is er dan wel een kloeke agrariër in de buurt, of een doortastende dierenambulancevrijwilliger. Voor aangespoelde walvisachtigen bestaan protocollen, over verloren schapen bestaan romans, maar een gevonden schaap, dat van niemand is, en dat niets mankeert; daar zijn geen richtlijnen voor. Men drijft eraan voorbij, en kijkt ernaar. En het eenzaamste schaap ter wereld kijkt uitdrukkingsloos terug.
Misschien, overweeg je nog, heeft zo’n beest gewoon niet zo’n behoefte aan gezelschap. Je moet het kuddeleven niet overschatten, mogelijk schuilt er onder al die wol een tevreden heremiet, een dier dat uitstraalt: ‘Luister, ik heb m’n natje en m’n droogje, ik heb m’n uitzicht, het is wel goed. Jammer dat mijn achterste topzwaar wordt in de regen, maar c’est la vie, weet je wel.’
Schapenboer Gareth Wyn Jones, bekend van het BBC-programma The Family Farm, heeft laten weten dat het goed mogelijk is dat het dier voorgoed op het eiland vast zal blijven zitten. Eventuele reddingsoperaties kunnen gevaarlijk uitpakken, omdat het schaap zelf vaak geen gevaar lijkt te zien. En ach: die vacht is misschien wat oncomfortabel, maar ook lekker warm voor de winter.
Met die gelatenheid nemen dierenliefhebbers geen genoegen. Inmiddels is er een petitie, van mensen die eisen dat het eenzaamste schaap ter wereld gered wordt. Ja, denk je automatisch, en dan? Naar een boerderij waar elk moment de blauwtong om zich heen kan grijpen? Of rechtstreeks naar de slager?
Zo keert de moedeloosheid terug. Zelfs oplosbare ellende wordt hardhandig leeggeschud, tot hoop en optimisme beurs voor je op de vloer liggen. En je laat ze maar liggen en door iemand anders vertrappen tot een vieze vlek in het tapijt, met dezelfde vorm als je eigen mismoedigheid. Zat je zelf maar een tijdje op een klif. Los van de kudde, weg van een niet te stuiten stroom berichten over dingen die ondraaglijk onoplosbaar lijken. Even maar. Alleen wind en water, en in de verte blaat een schaap. Het klinkt klaaglijk, maar daar moet je niet direct conclusies aan verbinden.
[Hier de tekst overheen typen of plaatsen]
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.