Oxford-hoogleraar Toby Ord rekende in 2007 tijdens zijn studie filosofie uit welk deel van zijn toekomstige salaris hij nodig had voor zijn primaire (eten, onderdak, kleding, zorg) en secondaire (kleine vakantie, internet, vervoer) levensbehoeften.
Hij kwam tot de conclusie dat hij met 20 duizend pond (toen 30 duizend euro) per jaar rond zou kunnen komen. De rest zou hij weg kunnen schenken. Met een simpeler leven zou hij duizenden mensen in nood kunnen helpen. Was dat niet een betere besteding van zijn geld dan een duurdere auto, een volgende stedentrip of andere niet-noodzakelijke luxe?
Hij besloot de daad bij het woord te voegen. Maar ook toen had hij af en toe nog gewetenswroeging. Een jaar later kwam hij tot de ontdekking dat een inkomen van 18 duizend pond voor hem ook al genoeg was, zodat hij nog meer weg kon geven. Minimaal 1 miljoen pond in de rest van zijn leven. Daarmee zou bijvoorbeeld een behandeling kunnen worden gevonden om trachoom te verhelpen, een veel voorkomende oorzaak van blindheid. Dat zou 90 duizend mensen van hun kwaal verlossen – een veel betere en nuttiger besteding dan een nog duurder huis.
Inmiddels heeft Ord de internationale vereniging Giving What We Can opgericht die vijfduizend leden telt. Ze beloven minstens 10 procent van hun inkomen te doneren. Die giften gaan alleen naar de meest kostenefficiënte liefdadigheidsinstellingen, die in gezamenlijk overleg worden gekozen. Ze willen als vereniging in hun leven 1,5 miljard pond weggeven zonder dat er iets aan de strijkstok blijft hangen.
Ord ergert zich eraan dat mensen de verantwoordelijkheid voor de ongelijkheid uitsluitend leggen bij de 1 procent superrijken – zoals hier de leden van de Quote 500 die blijkbaar ook weer meer geld hebben mogen oppotten. Die moeten zeker worden aangepakt, maar ook modaal en twee keer modaal zouden een pas op de plaats moeten maken.
In Nederland hebben volgens opgave van de fiscus 6 miljoen belastingplichtigen een belastbaar inkomen waarmee ze minimaal in de tweede schijf van de inkomstenbelasting vallen. Daarvan halen 850 duizend het hoogste belastingtarief. En 176 duizend mensen moeten over meer dan een ton aan inkomen belasting betalen.
En dan is er nog een elite die meer dan een miljoen opstrijkt, zoals ceo’s, eredivisievoetballers, topadvocaten, film- en popsterren, zakenbankiers en kijkcijferkanonnen bij de commerciële omroepen. Kortom, het gezelschap dat te vinden is rond de tafel van Vandaag Inside of andere kletsshows. Als die allemaal met omgerekend 40 duizend euro (de 30 duizend van 2007) genoegen nemen, zou de wereld er echt een stuk fraaier uitzien.
Helaas zijn er weinig mensen met een moreel kompas die zich afvragen of ze met elke aan luxe of status uitgegeven euro niet beter iets nuttigers hadden kunnen doen. En kom daar maar eens mee in verkiezingstijd. De grote meerderheid stemt nu eenmaal op de politici van wie ze denken dat die het beste zijn voor de eigen portemonnee.
Source: Volkskrant