Serie De grote Britse detectiveserie ‘Bodies’ trekt veel kijkers. Vier rechercheurs in vier totaal verschillende tijden vinden hetzelfde lichaam. Wat is er aan de hand? Na een flitsende start schiet de veelbelovende serie met Stephen Graham van de rails.
De makers van de politieserie Bodies kun je niet beschuldigen van gebrek aan ambitie. Makkelijk is het namelijk niet om een graphic novel (stripverhaal voor volwassenen) te verfilmen waarin vier verschillende rechercheurs worden gevolgd in vier verschillende tijden: het Londen van 1890, 1941, 2023 en 2053. Ze vinden in hun tijdlijn ogenschijnlijk hetzelfde lijk in een steeg. Een naakte man die in zijn oog is geschoten. Hoe kan het dat deze man, die ook een mysterieuze tatoeage op zijn pols heeft, in verschillende periodes verschijnt? Een overkoepelend mysterie dus, eentje waarmee een door Stephen Graham gespeelde politiek leider mogelijk iets te maken heeft.
Bodies. Van: Paul Tomalin. Met: Amaka Okafor, Shira Haas, Jacob Fortune-Lloyd, Kyle Soller, Stephen Graham. Netflix, 8 afl. van ca. een uur.
Het uitgangspunt raakt ook bij Nederlandse Netflix-kijkers een snaar. Vier detectives in één? Dat klinkt bijzonder. De serie zit sinds de lancering half oktober constant in de top 3 met bestbekeken titels op de streamingdienst (het is momenteel stuivertje wisselen met Lupin en Beckham).
Helaas maakt de achtdelige serie de verwachtingen na een intrigerende start niet waar. De introductie van de verschillende personages en de tijd waarin ze werken gebeurt effectief: we beginnen in het moderne Londen, alwaar agent Shahara Hasan (Amaka Okafor) het lichaam vindt op de dag van een extreemrechtse demonstratie. Een extra interessante laag in alle lijnen: de vier agenten krijgen vanwege hun achtergrond te maken met discriminatie en veroordeling. Hasan is een vrouw van kleur en moslima, de anderen zijn respectievelijk joods (in 1941), homoseksueel (1890) en lichamelijk beperkt (2053). Daarnaast keert de boodschap „Know you are loved” geregeld terug. Heeft dat iets te maken met deze agenten? Of iets heel anders?
Door strakke montage en gebruik van splitscreen worden de parallellen in de eerste afleveringen goed gelegd. Elke tijd is goed vormgegeven, met een eigen stijl en aankleding. Ook de duistere toon is opvallend. Bodies gaat op het gebied van geweld en het expliciet tonen van gruwelijkheden verder dan de gemiddelde Britse detectivereeks (een lompe autopsie zal sommige kijkers afschrikken).
Dit voelt soms als compensatie om te verhullen dat het scenario minder bijzonder is dan gehoopt. En hoe meer dat verhaal vordert, hoe meer de serie bezwijkt onder zijn eigen gewicht. Er worden onlogische afslagen genomen en tegelijk veel tijd gerekt. Door het schakelen tussen de verschillende tijden gaat er te vaak ook momentum verloren. Sowieso wordt halverwege duidelijk dat de serie urgenter had gevoeld met minder afleveringen.
De acteurs doen hun best met het materiaal, maar kunnen niet voorkomen dat ze uiteindelijk – hier volgt een lichte spoiler – gevangen zitten in een matig tijdreisplot waarin een ingewikkeld complot uit de doeken wordt gedaan. Een complot waar je niet te lang over moet nadenken, want dan stort het in. Zelfs Stephen Graham, toch een van de beste Britse acteurs van zijn generatie, weet er te weinig uit te slepen. Amaka Okafor weet met haar rol het meest te overtuigen, maar ook zij krijgt te maken met frustrerende ontwikkelingen in de tweede helft van het seizoen. Scènes die emotioneel zouden moeten zijn, blijven te oppervlakkig of cliché.
De poging iets anders te doen met de overbekende detectiveformule valt te prijzen. Maar zodra de puzzelstukjes worden gelegd, blijkt dat Bodies weinig toe te voegen heeft.
Source: NRC