Als het Westen er niet in slaagt het conflict in het Midden-Oosten in te tomen, zullen de repercussies tot ver in de regio voelbaar zijn. Het is daarom van groot belang Israël de noodzaak van humanitaire hulp aan Gazanen te laten inzien.
Er dreigt in Gaza een humanitaire ramp die om urgente actie vraagt. Israëls westerse bondgenoten doen verwoede pogingen de regering-Netanyahu tot meer actie op dit gebied aan te sporen – meer hulp toelaten, humanitaire corridors, gevechtspauzes – maar tot dusver met onvoldoende resultaat.
Dat moet veranderen, want er staat te veel op het spel, in en buiten de regio. Israëls optreden wordt ook het Westen aangerekend en Xi Jinping en Poetin kijken geamuseerd toe hoe deze oorlog hun anti-westerse campagne helpt.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Voorlopig hoogtepunt in de toenemende internationale druk op Israël is een door Jordanië ingediende resolutie die is aangenomen in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Deze roept op tot een ‘humanitair bestand’, eist hervatting van de voorziening van elementaire voorzieningen aan de bevolking van Gaza, en ongehinderde toegang voor VN-hulporganisaties.
Honderdtwintig landen, waaronder Frankrijk en Spanje, stemden voor; alleen de Verenigde Staten en een handvol andere landen stemden tegen, terwijl 45 landen zich van stemming onthielden – waaronder Australië, Canada, Duitsland, India, Japan, Nederland, en het Verenigd Koninkrijk.
Hoewel al deze landen wel degelijk een humanitaire gevechtspauze ondersteunen – de EU riep er nota bene onlangs eensgezind toe op – stemden ze niet voor omdat een Canadees amendement op de resolutie onvoldoende steun kreeg.
In dit amendement pleitte Canada, gesteund door de VS en alle EU-landen, voor toevoeging van een expliciete veroordeling van de Hamas-aanval van 7 oktober en een oproep tot onmiddellijke vrijlating van de gijzelaars. Wat dus een algehele veroordeling van Hamas-terreur en oproep aan Israël had kunnen zijn om snel de humanitaire nood in Gaza te lenigen, werd een resolutie waarin Hamas – dat deze ronde van bloedvergieten in gang zette – niet eens genoemd wordt.
Deze gang van zaken is binnen de VN geen toeval, maar traditie. De VN zijn weliswaar verlamd door tegenstellingen tussen de grote machten – als belichaming van de wereldopinie zijn ze nog springlevend. Daarin ligt ook de betekenis van recente debatten in New York: de VS staan geïsoleerd en de Europeanen tonen hun spreekwoordelijke verdeeldheid.
Zo geraken de VS en de Europeanen (met afstand de grootste donoren van hulp aan Palestijnen) in het diplomatieke verdachtenbankje – terwijl ze hun best doen Israël te houden aan elementaire grondregels voor oorlogvoering en het lenigen van de noden van de Palestijnen in Gaza.
Overal lopen de emoties hoog op. Ook in Nederland, waar coalitiepartij D66 en de linkse oppositie harde kritiek uitten op de Nederlandse stemonthouding (al staat deze in een lange traditie).
Er komen weliswaar verkiezingen aan, maar wie is er precies gebaat bij het uitvergroten van tegenstellingen in een kwestie waarin een grote meerderheid van de Kamer hetzelfde wil: steun voor Israëls recht op zelfverdediging mits binnen het volkenrecht, en steun aan de Palestijnse burgers in Gaza.
Nederland kan zich dus beter richten op een eensgezind en evenwichtig EU-beleid en op de noodzaak om Israëls regering ervan te overtuigen dat zij, militair én politiek, een duidelijk onderscheid gaat maken tussen Hamas-terroristen en Palestijnse burgers. Als westerse landen, de VS voorop, er niet in slagen dit conflict in te tomen, zullen de repercussies tot ver buiten dit oorlogsgebied gevoeld worden.
Source: Volkskrant