Je zou het bijna een feest der herkenning noemen, ware het niet dat dit verhaal van Janneke Schotveld zo waar is en dus helemaal niet feestelijk. Mijn mantelzorgperiode ligt al even achter mij, maar wat was ik blij met dat bejaardenhuis, na zes pittige jaren. Zorgen zorgen zorgen, een baan, gezin en altijd maar paraat, geen mens die dit lang volhoudt.
Ik werk in de zorg en hoor dagelijks noodkreten en zie schrijnende situaties waarbij alle partijen doodongelukkig zijn. Zonder uitzicht. Zonder hoop, hoe erg. Een bejaardenhuis: aanspraak, zorg in de buurt en kinderen die gewoon weer eens ‘kind’ kunnen zijn in plaats van continu draven tot ze er letterlijk bij neervallen. Je ouder bezoeken met aandacht voor de mens, in plaats van puinruimen. Waar blijven ze, terug met de bejaardenhuizen!
Patty Leeman, Voorschoten
De bejaardenhuizen hadden nooit weggesaneerd mogen worden. Mantelzorg is goed als het mantelzorg blijft. Even naar de dokter, boodschappen. Kleine, maar belangrijke hulp. Zoals het nu is kan het niet langer. Wij (kinderen) moesten mijn schoonmoeder wassen wanneer zij buikloop had en intussen werken en de kinderen verzorgen.
In mijn buurt liep het project ‘Blijf in de buurt’. Er zouden appartementen gebouwd worden en deze commissie diende na zeven jaar goedgekeurde plannen in. Een halfjaar tevoren kwamen er ook projectontwikkelaars. Dus vond de gemeente dat er geloot moest worden. En wie vielen af? Helaas, het buurtproject. Dus: geen doorstroming in de wijk. Maar ook geen bejaardenhuis of behoorlijke appartementen van 110 vierkante meter voor ouderen die elkaar zouden steunen. Regering, doe er wat aan.
José Elferink-Elschot, Amersfoort
Hulde voor het heldere, humoristische edoch verdrietig herkenbare stuk over de idiote participatiesamenleving. Over de domheid bejaardenhuizen te sluiten en te sollen met onze oudere medemensen. Terwijl ik het artikel lees ben ik bij mijn moeder van 90. Ze slaapt na een wandeling van 7 minuten. Mijn man helpt mijn vader, 91, om bij de sociale verzekeringsbank te regelen dat hij geld terugkrijgt nu mijn moeder in een verpleeghuis woont. Ze zijn al twee uur bezig. We wonen gelukkig dichtbij en gaan zo snel naar huis om de hond uit te laten en boodschappen te doen. Het is gelukkig herfstvakantie.
Anneke Eenhoorn, Castricum
Het opiniestuk van Janneke Schotveld is een terechte klacht over ouderenzorg in Nederland. Een grote schande. Zij leest weinig over ouderenzorg in de programma’s van de politieke partijen. Advies: Lees het interview met Lilian Marijnissen (SP). Daarin vertelt ze over het ontstaan van het zorgbuurthuis in Oss. Op initiatief van de SP en dankzij bewoners is dit kleinschalige zorgbuurthuis er gekomen. En hopelijk volgen er veel meer.
Pien van der Kleij, Bovenkarspel
De hartenkreet van Janneke Schotveld kan ik alleen maar met diep verlangen onderschrijven. Mijn ouders van 88 zijn er nog niet zo aan toe als haar moeder. Ze genieten al wel al dertig (!) jaar van hun pensioen en hebben de meest fantastische dingen kunnen doen zonder zich te hoeven bekommeren om hun ouders.
Ik ben nu 65 jaar oud, nog altijd aan het werk, steeds meer belast met mantelzorg en het vooruitzicht dat als ik dan uiteindelijk met pensioen kan, ook de volle honderd procent de mantelzorg in kan in plaats van wat leuke reizen gaan maken of mij bekommeren om mijn eigen kleinkinderen. Toch ook wel een beetje pechgeneratie. Hoog tijd dat te herstellen met de bouw van moderne op deze tijd aangepaste bejaardenhuizen.
Harry Vedder, Arnhem.
Wat is toch de drijfveer om goedlopende systemen te willen vervangen door nieuwe, niet eerder beproefde mogelijkheden. Zo werd gewaardeerde basisbeurs vervangen door een leenstelsel dat studenten opzadelt met grote schulden. Bij de vorming van een nieuw kabinet moest de koning worden uitgesloten (met een recordlange formatie ten gevolg).
Bejaardenhuizen moesten sluiten, waardoor mantelzorgers en thuishulpen het nu nauwelijks meer bolwerken. Immers, de over het algemeen goed functionerende verzorging van hulpbehoevende ouderen in bejaardenhuizen werd vervangen door een systeem waarbij veel eenzame bejaarden in hun te grote huis de tijd uitzitten tot er iemand even, snel, snel, langskomt. Terecht betoogt Janneke Schotveld dat het hoog tijd is dat de bejaardenhuizen weer terugkomen. Woningzoekenden zouden daar dankbaar voor zijn.
Siep Schaafsma, Beek (L)
Ik ben verbaasd dat behalve de SP geen van de politieke partijen iets zinnigs over de bejaardenzorg in hun verkiezingsprogramma’s hebben staan, terwijl de ActiZ, de branchevereniging van circa vierhonderd dorgorganisaties, een oproep doet aan de politiek om de ouderenzorg hoog op de politieke agenda te plaatsen. Ook wordt er geen alternatief geboden om als thuis wonen geen optie meer is, een vrijwillige levensbeëindiging mogelijk te maken.
Ik zie mijn laatste levensjaren met angst en beven tegemoet.
Els Stehouwer, Zeewolde
Prachtig artikel over bejaardenhuizen die liever vandaag dan morgen terug moeten komen. Alleen mis ik één zaak. Namelijk dat mantelzorgers – meestal zijn dit familieleden en het vaakst de kinderen, als die er al zijn, want er zijn ook veel mensen zonder kinderen – ook steeds ouder worden. Als je vader of moeder 80 of 90 jaar is, zijn die kinderen dikwijls ook 60 of 70 met allerhande kwalen. Hoe lossen we dit, en het grote tekort aan verpleegkundigen, op?
Gerda Vogelzang, Poortugaal
Ik las de oproep voor terugkeer van de bejaardenhuizen. Mocht het ooit zover komen, mag ik dan een dringende oproep doen om, mocht er muziek gemaakt worden, dan te stoppen met die vreselijk oubollige liedjes?
Ik hoorde laatst vertellen dat een dementerende oude man zei ‘dat is onze muziek niet’. Hij zit in een verzorgingshuis en wat wordt dan gezongen? ‘Daar bij die molen’ en meer van dat vreselijks. Ook op bijeenkomsten voor ouderen zeggen de organisatoren dat ‘de oudjes dat nu eenmaal mooi vinden’. Nee! Onze generatie is echt opgegroeid met de Beatles, de Stones, de Bee Gees, Jimi Hendrix en noem maar op. Dus graag meegaan met de tijd organisatoren, met muziek voor onze generatie.
Marian de Jonge (74), Venray
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden