Zijn nieuwe boek, over verdwenen en verweesd erfgoed in Den Helder, verschijnt over enkele weken. Postuum. In het ziekenhuis maakte Jan T. Bremer daar nog grappen over, vertelt dochter Marjolein Bremer. ‘Papa wist dat het een aflopende zaak was. Hij merkte op dat hij het allemaal goed had uitgemikt. Toen ik vroeg wat hij bedoelde, zei hij: net na je dood verkoopt een boek altijd beter.’
Meer dan veertig historische werken schreef de op 30 september op 91-jarige leeftijd overleden Bremer, en de kop van Noord-Holland was zijn vaste werkterrein. Boeken over Wieringen, Anna Paulowna, Schoorl en De Zijpe, maar vooral over zijn geboorteplaats Den Helder. Alles met de hand geschreven, in een handschrift dat met het klimmen van de jaren steeds lastiger te ontcijferen viel.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Een geboren verhalenverteller, zegt Maarten Noot van de Helderse Historische Vereniging die in 1988 mede door Bremer was opgericht. ‘Als op onze jaarvergadering de agenda was afgehandeld, nam Jan graag het woord. Dat kon over alles gaan. Jan was een uitstekende spreker en wist ontzettend veel. De kopij voor ons kwartaalblad ging altijd nog even naar Jan en kwam altijd terug met commentaar in de kantlijn.’
Bremer werd geboren in 1932 als zoon van een venter van textiel, band en garen die op de fiets langs de boerderijen in de polder trok. Als een boerin een korset nodig had, moest Jan, zeer tegen zijn zin, naar de winkel om de juiste maat te halen. Zijn moeder was een weesmeisje uit Schiedam. Een oma vol liedjes en verhalen, vertelt Marjolein. ‘Dat had papa duidelijk van haar. Opa was stil en stug.’
Het was zijn moeder die ervoor zorgde dat Jan naar de hbs kon, als eerste van de familie. Hij had een goed stel hersens en hield van leren, maar eenvoudig was het niet. ‘Papa was een volksjongen. Er was thuis weinig geld. Hij zat als enige in korte broek tussen zijn klasgenoten met hun pantalons.’ Het waren vormende jaren. Bremer bleef zijn hele leven wars van etiquette en dikdoenerij.
Na een kort uitstapje naar het bedrijfsleven ging Bremer aan de slag in het onderwijs. Aanvankelijk in het lager onderwijs, daarna als leraar aardrijkskunde in het middelbaar onderwijs. Tussen 1968 en 1989 was hij werkzaam als rector van het Johannes College in Den Helder en de Rijksscholengemeenschap in Enkhuizen. Na zijn pensionering hield hij contact met oud-leerlingen, sommigen inmiddels ver in de zestig.
Maatschappelijk was Bremer hyperactief. Hij was bestuurder van het verzorgingshuis, de fanfare en de voetbalvereniging. Hij speelde orgel in de gereformeerde kerk en hield ervan de dienst eigenwijs af te sluiten met een African American-spiritual. Marjolein: ‘Toen mijn vader verhuisde naar een boerderij in Wieringerwaard, werd hij daar actief. Dat leverde hem nog een onderscheiding van de plaatselijke carnavalsvereniging op.’
Zijn laatste jaren sleet Bremer in Den Helder. Hij bleef helder en actief, tot enkele maanden geleden Parkinson bij hem werd vastgesteld. De ziekte maakte het lastig om te schrijven en orgel te spelen. ‘Toen was de aardigheid er voor mijn vader wel van af. Kort voor zijn dood is hij met een vriend naar Texel gegaan om vanaf het strand naar Den Helder te kijken. Zijn hele dag was in één keer goed.’
Bremer was twee keer getrouwd en laat acht kinderen achter.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden