Het was Zuid-Frankrijk en we waren er op vakantie, mijn vader, moeder, broertje en ik. Het zal halverwege de jaren zestig geweest zijn, wij spaarden filmsterrenplaatjes die bij de kauwgom zaten van de drogist aan de overkant. Op het terrasje zat een blonde vrouw in een groene jurk, ze droeg haar haar opgestoken.
„Kijk,” zei mijn vader zachtjes, „daar zit Brigitte Bardot.”
Ooh! Daar zat ze! Precies als op de plaatjes van de drogist! Ze stond op en liep weg en mijn vader zei „Kom we gaan kijken waar ze heengaat”, en nam mijn broertje en mij bij de hand en zachtjes slopen we een straatje of wat achter BB aan.
In de klas vertelde ik trots: „Wij hebben BB gezien”, iederéén noemde haar toen BB, ook kleine kinderen. Ik heb jarenlang geloofd dat het waar was.
In de documentaire serie Bardot die op Netflix te zien is stelt haar nieuwe minnaar Bardot voor om nog ergens wat te gaan drinken. „Tu rêves?” vraagt de actrice. Er kan geen sprake van zijn dat zij, het is dan zo’n beetje 1960, zo maar ergens in een café gaat zitten.
Het is geen erg diepgaande serie, integendeel, het huilerige en grillige vrouwtje dat we te zien krijgen kan niet tegen alleen zijn, gelooft dat elke man haar grote liefde is en dat komt door een liefdeloze jeugd waarin ze zich lelijk heeft gevoeld. De serie toont haar als een ‘mannen verslindster’: „U zit in een kooi met een wild beest en u beseft het niet eens” waarschuwt haar producent de jonge Jacques Charrier die met Bardot zal trouwen en een kind met haar zal krijgen.
Toch heb ik gekeken, met mijn moeder, die in de jaren vijftig in Parijs woonde maar als au pair bij een Amerikaans gezin niets van de Bardot-rage meekreeg.
Wat wil je eigenlijk zien als je naar zo’n serie kijkt?
Zoiets als de ‘echte’ Bardot vermoed ik, maar die krijg je natuurlijk niet, integendeel, je voelt steeds duidelijker dat precies dát verlangen het ‘echte’ leven van beroemde mensen onmogelijk maakt. Bovendien, hoe goed actrice Julia de Nunez het ook doet, en hoe er ook alles aan gedaan is om haar op BB te laten lijken, ze heeft niet dat ondefinieerbaar betoverende dat Bardot wel had, waardoor iedereen uitliep om haar te zien en alle vrouwen op haar wilden lijken en hun haar blondeerden en strakke jurken aantrokken en daarmee op Zuid-Franse terrassen gingen zitten om kleine kinderen te bedriegen. (Nee, dat was mijn vader. En het was een heerlijke inval.)
Mijn moeder vindt deze Bardot nogal verwend en duidelijk niet speciaal betoverend en ik ben het wel met haar eens. Eigenlijk zou je willen weten wat schoonheid is, wat aantrekkingskracht.
Als je gaat kijken naar beelden van Bardot, kom je onvermijdelijk ook recentere foto’s tegen van de al bijna negentigjarige filmster. Brigitte Bardot is weliswaar een legende, maar er leeft ook nog iemand die naar de foto’s en de films van die ravissante blonde vrouw kan kijken en zeggen: „Dat ben ik”. Dat blijft een alledaags maar daarmee nog altijd niet geheel te bevatten fenomeen, dat iemand werkelijk geweest is wie ze ooit was. „Dat ik uit photo’s/ ooit vandaan heb kunnen raken” schreef de dichter Redbad Fokkema eens.
Eigenlijk zou het trouwens niet eens waar zijn, als die oude vrouw zei „dat ben ik”. Want ‘Brigitte Bardot’ heeft nooit bestaan. De films en wij hebben haar bedacht en gemaakt, en doen dat nog steeds. Daar heeft die vrouw die toevallig dezelfde naam draagt niets mee te maken.
Source: NRC