Als bedrijven de echte kosten van hun werknemers betalen en die niet langer op de samenleving afwentelen, wordt immigratie vanzelf minder aantrekkelijk.
Het noemen van maxima voor immigratie is niet helemaal nieuw – Pim Fortuyn deed het ook al, hij wilde een jaarlijks maximum van 10 duizend asielzoekers – maar bij deze verkiezingen lijken getallen leidend te worden. De BBB stelde voor het aantal asielzoekers te beperken tot 15 duizend, al is vooralsnog onduidelijk hoe de partij dat denkt te handhaven. NSC kijkt naar migratie als geheel en wil dat het migratiesaldo – het aantal immigranten minus het aantal emigranten – niet boven de 50 duizend uitkomt.
Dat is aan de ene kant toe te juichen. De afgelopen jaren was er in de discussie over migratie te weinig oog voor de draagkracht in de samenleving. Waren er wel voldoende huizen om alle arbeidsmigranten en statushouders te huisvesten? Het maximum van NSC is realistischer dan het maximum van BBB. Voor de oorlog in Oekraïne was een migratiesaldo van 50 duizend in Nederland zeer gebruikelijk.
De regering heeft zich lang achter internationale verdragen en afspraken verscholen. Het vrije verkeer van personen maakte het onmogelijk de arbeidsmigratie te beperken, het vluchtelingenverdrag maakt het moeilijk het aantal asielzoekers naar beneden te krijgen.
Daartegenover staan mensen als hoogleraar Paul Scheffer die er al jarenlang voor pleiten om demografische scenario’s te ontwikkelen. Ongecontroleerde immigratie leidt tot onnodige spanningen en onnodige xenofobie, is zijn analyse. Hoeveel immigratie heeft Nederland nodig? Hoeveel kan het aan? Hoeveel huizen moeten we extra bouwen om alle migranten te huisvesten? Een staatscommissie waarvan Scheffer deel uitmaakt, brengt binnenkort verslag uit over de gevolgen van de bevolkingsgroei de komende dertig jaar.
Het Nederlandse kabinet komt vooralsnog niet verder dan een verelendungsstrategie. Als goede huisvesting ontbreekt, arbeidsmigranten met zijn zessen op een kamertje moeten slapen en asielzoekers soms in de buitenlucht moeten overnachten, dan blijven ze vanzelf wel weg, lijkt de hoop te zijn.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Naast het stellen van doelen is het minstens zo belangrijk dat politieke partijen uitleggen hoe ze die doelen denken te halen, zonder internationale verdragen en afspraken met voeten te treden. In plaats van zich blind te staren op de asielwetgeving – wat vooralsnog geen enkele oplossing biedt, zou het eerder naar het bedrijfsleven moeten kijken. Waarom haalt dat de arbeidsmigranten hierheen? En is dit wenselijk? Kan het inzetten van immigranten voor onderbetaalde banen, die geen Nederlander wil hebben, worden ontmoedigd? Moeten we deze sectoren wel overeind houden als ze alleen maar kunnen bestaan dankzij goedkope arbeidsmigranten?
En misschien wel de allerbelangrijkste vraag: hoe zorgen we dat de bijkomende kosten van de immigratie, het beslag op de huisvesting en publieke voorzieningen, worden betaald door de partijen die het meest van de immigratie profiteren, de bedrijven zelf? Als bedrijven de echte kosten van hun werknemers betalen en die niet langer op de samenleving afwentelen, wordt immigratie vanzelf minder aantrekkelijk.
Pieter Omtzigt richtte zijn pijlen in het laatste Kamerdebat voor het reces vooral op de expats. Die moeten door een amendement van zijn hand straks meer belasting betalen. Eerder keerde hij zich al tegen de buitenlandse studenten. Dat is te begrijpen – Nederland is inderdaad te aantrekkelijk geworden als studieland – maar benepenheid en bekrompen nationalisme liggen op de loer. Dat is zonde, want immigratie kan ook helpen, om de gevolgen van de vergrijzing op te vangen bijvoorbeeld of om Nederland een concurrentievoordeel te geven in de technologische industrie.
Source: Volkskrant