In mijn oude buurt woont een mooi meisje. Ze is lang, draagt meestal ook lange jassen en heeft haar lange haar altijd los. Haar schoonheid is gracieus en achteloos, alsof ze net uit een reclame voor een wellnessarrangement komt lopen. Ze woont een paar deuren verderop en ik zag haar vaak lopen of fietsen als ik vanuit de werkkamer naar buiten keek. Soms kwam ik haar tegen op straat, waar ze me nooit aankeek. Voor sommige mensen besta je nu eenmaal niet.
Nu zie ik haar weer op haar fiets stappen. Ik sta voor het open raam van wat eens de werkkamer was. Het idee van verhuizen is dat je op een gegeven moment je spullen inpakt, die in een grote wagen stopt, de deur achter je dichttrekt en dan nooit meer terugkomt in de woning die je achterlaat.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het is in elk geval, volgens mij, niet de bedoeling dat je erbij bent als de woning ontmanteld en gestript wordt en schreeuwende mannen naar buiten lopen met de oven waarin je pizza’s bakte en de koelkast waaruit je bier pakte als er vrienden kwamen eten, om die vervolgens liefdeloos in een grote witte bestelbus te gooien (de koelkast en de oven, niet de vrienden).
De nieuwe bewoners willen de vloer niet overnemen, dus die moet ik er vandaag uithalen. Ik dacht dat alle herinneringen al wel waren voorbijgekomen in de laatste weken dat ik er woonde. Maar nu ik in de werkkamer sta en naar buiten kijk, zie ik niet de herfst van nu, maar de lente van toen ik de laatste zin van mijn boek opschreef.
En als ik een rondje loop, hoor ik niet het galmende geroep van de werklui, maar het gegil van mijn dochters die elkaar achternazitten. Ook het balkon is leeg, maar ik zie het matje liggen en de ringen hangen die mijn sportschool waren tijdens de pandemie. De keukenvloer is nu bezaaid met troep, maar daaronder ligt het gladde hout waar mijn beide dochters hun eerste wankele stapjes zetten. En zo meteen, wanneer ik op mijn knieën zit en de planken een voor een uit de vloer trek, zal ik de nieuwe bewoners vervloeken. Omdat ik hier geen zin in heb, omdat deze vloer hier hoort. Omdat ik zo genoeg heb van afscheid nemen.
Maar eerst kijk ik, nu echt voor de allerlaatste keer, uit het open raam van de werkkamer. Ik zie hoe het meisje uit de reclame voor wellnessarrangementen op haar fiets stapt. Ze rijdt een stukje over de stoep, slaat de bocht om en verdwijnt dan voorgoed om de hoek. Uiteraard zonder me een blik waardig te gunnen.
Source: Volkskrant