De zaterdagnacht door VRT uitgezonden docu New Wave: Dare to be Different vrat het uurtje extra slaap op dat door de overgang naar de wintertijd was gegarandeerd. Maar daar kwam iets grandioos voor terug: een parade van popmuzikanten uit de vroege jaren tachtig die vertelden hoe één rebelse radiozender in New York de gevestigde platenindustrie het vuur aan de schenen legde.
Dankzij WLIR – ‘de eerste FM-stereozender in Long Island’, memoreerde een voormalige dj – kregen newwavebands als Talking Heads, Ramones, Blondie en U2 de wind vol in de zeilen. Zo veroverden ze het continent, met wereldroem tot gevolg.
Commerciële radiozenders dicteerden tot in de jaren tachtig in de Verenigde Staten de smaak van de jonge generaties, met veilige, gemakzuchtige playlists. ‘Als je aan de knop op de radio draaide, hoorde je op élke zender, de hele dag door, Led Zeppelin, Bruce Springsteen of The Beatles. Niks ten nadele van Led Zeppelin, maar kom op, niet altijd’, zo verklaart een WLIR-dj de rol van wegbereider die de zender zou vervullen.
In het Verenigd Koninkrijk bloeide de postpunk, de puntige, rebelse pop, vaak met prominente synthesizerklanken. Die had al moeite om het nationale bastion de BBC te veroveren, maar kreeg in de Verenigde Staten geen poot aan de grond.
In dat gat dook WLIR, tot 1982 een middle-of-the-roadzender, maar onder leiding van muziekmanager Denis McNamara omgeturnd tot de stem van een progressieve generatie popliefhebbers. Dankzij de zender brak U2 door, allang groot in Europa na I Will Follow. En vonden The Pretenders, Simple Minds, The Smiths, Depeche Mode, Echo and the Bunnymen, Billy Idol en Amerikaanse zielsverwanten als Talking Heads, The B-52’s, Madonna en Joan Jett (I Love Rock ’n’ Roll) hun weg naar grote podia en megahits.
Prachtige muziekgeschiedenis toont de docu, over de periode zonder internet, toen WLIR-medewerkers op vrijdagochtend naar vliegveld JFK togen om nieuwe importplaten uit Engeland op te pikken, zodat die meteen on air konden.
Romantiek waar het Europese publiek geen deel aan had, maar die in de docu door de geïnterviewde muzikanten aanstekelijk tot leven wordt gebracht: Tina Weymouth van Talking Heads, nog altijd met die staartjes uit haar Tom Tom Club-tijd, Billy Idol met zijn raspende stem, Jim Kerr van Simple Minds met zijn zangerige Schotse accent en Joan Jett met haar koele, nog steeds vervaarlijke blik: ze weerspiegelen de muzikale rebellie in de reactionaire jaren van Reagan en Thatcher.
In 1987, vijf jaar na het inslaan van de revolutionaire koers, ging WLIR ter ziele, door gedoe over de zendvergunning. Het tij was al aan het keren, met de opkomst van MTV en, weer wat later, de altijd-alles-overal-snoeptrommel van internet. Zo volgde WLIR dezelfde korte levenscyclus van veel bands die de zender liet horen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden