In wat ze zegt, is de Italiaanse premier Giorgia Meloni een voorstander van patriarchale tradities. In wat ze doet, breekt ze daarmee, en dat doen meer extreem-rechtse vrouwen.
Wie bekend is met de Italiaanse cinematografie uit de jaren vijftig en zestig, weet dat o zo feilbare mannen daarin vaak stevig worden berispt door sterke vrouwen in een officieel nog patriarchale samenleving. Die ‘Romeinse furies’ hebben voor hun harde interventies meestal goede redenen, want monogamie valt hun mannen zwaar.
De illustere Marcello Mastroianni werd op het witte doek bijna de personificatie van de ontrouwe man die deemoedig het hoofd buigt en met zijn melancholieke oogopslag communiceert: ‘Sorry dat ik zo zwak ben’.
Dat de Italiaanse premier Giorgia Meloni minstens zo’n keel kan opzetten als Sophia Loren die Marcello Mastroianni op heterdaad betrapt, weet de wereld sinds haar beroemde toespraak uit 2019 waarin ze Rome op zijn grondvesten deed trillen met vijf uitroepen: ‘Ik ben Giorgia! Ik ben een vrouw! Ik ben een moeder! Ik ben Italiaans! Ik ben christelijk!’
Dat Meloni de vader van haar 7-jarige dochter, tv-presentator Andrea Giambruno, niet zachtjes met scheve schaatsen confronteerde, was een Romeins publiek geheim. Op 20 oktober maakte Meloni bekend dat ze deze man definitief de deur uit doet. Officiële aanleiding vormen uitgelekte opnamen waarin Giambruno seksuele toespelingen maakt naar een vrouwelijke collega.
Sophia Loren schenkt Marcello Mastroianni in films van medio 1960 vaak nog vergiffenis omdat ze niet kan scheiden en geen eigen inkomen heeft. Giorgia Meloni staat op eigen benen, zij is premier van Italië. Scheiden is sinds 1971 in Italië legaal, maar Meloni hoeft dat niet, want zij is nooit met de vader van haar kind getrouwd.
Wat nu interessant is: deze vrouw die haar lapzwans publiekelijk bij het grof vuil zet, is een uiterst rechts conservatief politicus die het ouderwetse kerngezin propageert waarin man en vrouw hun traditionele rollen vervullen. Ze is een fel pleitbezorger van het opvoeden van kinderen in een huwelijk tussen man en vrouw, en fel tegen het homohuwelijk. Zulke ‘ongerijmdheden’ zie je ook elders.
In Frankrijk propageert Marine Le Pen al jaren het traditionele gezin uit de goede oude tijd dat de Franse natiestaat bloeide en Franse huwelijken in stand bleven, maar zelf scheidde ze al twee keer. Ze gooide mannen uit haar huis én uit haar partij. In Duitsland is de co-voorzitter van de Alternatieve für Deutschland, Alice Weidel, pleitbezorger van ouderwetse gezinnen en net als Meloni een tegenstander van het homohuwelijk en ‘lgbt-toestanden’. Toch is Weidel zelf al bijna twintig jaar samen met haar vriendin van Sri Lankaanse origine met wie zij, met dank aan progressieve Duitse wetgeving, twee kinderen adopteerde. Als ze in Italië had gewoond, was haar gezinssituatie onder vuur komen te liggen, want Giorgia Meloni heeft het niet op gezinnnen met twee moeders. In hun politieke discours mogen deze vrouwelijke boegbeelden van extreemrechts inspelen op een verlangen naar tradities en veiligheden van vroeger, in wat ze dóén etaleren ze dat de tijden onherroepelijk zijn veranderd en dat de ouderwetse natiestaat evenmin terugkomt als de ouderwetse manvrouw-verhouding.
In de Italiaanse media werd gespeculeerd dat Meloni heimelijk blij was met de uitgelekte geluidsopnamen van haar ontrouwe partner. Zo had ze voor haar traditionele achterban een enigszins geldig excuus om die man weg te doen. Die traditionele achterban moet Meloni onderhand hebben ‘ontmaskerd’ als een 21ste-eeuwse Italiaanse vrouw. Een Italiaanse vrouw uit de ouwe tijd had die ontrouwe man alleen maar flink voor rot gescholden. Die man had deemoedig het hoofd gebogen, en net zo vaak vergiffenis gekregen als Marcello Mastroianni.
Source: Volkskrant