‘Ze had een hondje, een teckel, dat ze die middag uitliet langs de grachten. Ik was op weg naar een vergadering en besloot een eindje met haar op te lopen. Met haar, mijn grote liefde, die mij na tweeënhalf jaar samen voor het eerst deed begrijpen wat mensen ertoe brengt om voor altijd samen te willen zijn. Ze was grappig en opwindend; de manier waarop de donkerhouten oorring haar kaak raakte, bracht me iedere keer weer in verrukking. Met zijn tweeën was het altijd ongedwongen, op veel avonden hadden we niks anders nodig dan de hond die op zijn achterpootjes door de kamer met ons meedanste en wat Snapchatfilters waarmee we elkaar fotografeerden.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘We hielden onze pas in, de teckel wilde snuffelen, en ineens boorde zich midden in het terloopse gesprek dat we voerden een onderwerp dat eens in de paar maanden terugkeerde: ons seksleven. Het zat me dwars dat we zelden seks hadden, zelfs de dag ervoor niet, toen we een jubileum van onze relatie vierden. We knuffelden veel, en vielen in elkaars armen in slaap, in het begin hadden we wat geëxperimenteerd met seks, maar de keren daarna waren zo zeldzaam dat ze me aan het huilen maakten.
‘Ik heb weleens gevraagd of ze zeker wist dat ze op vrouwen viel. Was wat ze aanzag voor liefde in werkelijkheid niet gewoon een erg goeie vriendschap? Ze schrok als ik dat vroeg. Telkens wanneer ik het onderwerp ter sprake bracht, begon ze te huilen en wilde ik haar alleen maar troosten.
‘‘O, schat, boeien’, haastte ik me dan om te zeggen, ‘zo belangrijk is die seks nu ook weer niet. Het komt wel goed.’ En ik dacht: dit seksloze is kennelijk wie wij zijn, onze manier van een relatie hebben. Dan lieten we de hele kwestie weer een tijd rusten, tot ik een paar maanden later weer subtiel begon te hinten, zij zich weer schuldig voelde, etcetera. Er waren genoeg verzachtende omstandigheden, de stress over haar scriptie die na drie jaar nog niet af was, en over haar veeleisende ouders.
‘Soms stelde ze na zo’n gesprek voor om naar een relatietherapeut te gaan, en dan voelde ik me alweer zo erkend, dat ik het prima vond dat dit voornemen door de drukte van alledag vervolgens niet ten uitvoer werd gebracht. Ook deze middag verliep volgens het inmiddels bekende patroon, zij voelde zich miskend door mijn opmerking, we kregen ruzie, ik liep in mijn eentje verder, maar ik wist heel zeker: vanavond komt alles goed, dan zal ik haar knuffelen en omhelzen zoals ik altijd doe, ik zal zeggen: sorry dat ik je zo verdrietig heb gemaakt, en dan kussen we weer. Ja, zo zou het gaan want zo ging het altijd.
‘Na mijn vergadering liep ik terug naar haar huis waar ik permanent logeerde, toen ze me een appje stuurde of ik yoghurt wilde meenemen, en meteen daarna nog een bericht: laat maar, kom maar meteen naar huis, we moeten praten. Thuis had ze falafel gemaakt en de yoghurt voor de saus bleek ze zelf te hebben gekocht, want de vertrouwelijkheid van een gezamenlijk huishouden paste ineens niet meer bij wat ze te zeggen had. Maar dat begreep ik later pas. De woorden, ‘we moeten praten’, kwamen me zo pathetisch voor, dat ze hun gevaar onmiddellijk verloren.
‘Tot de ruzie was het alleen maar fijn tussen ons. Toen ik om half 6 binnenkwam, had ze de borden al klaargezet, maar eerst gaf ze me haar laptop met daarop een brief. Ik las allerlei lieve dingen, mijn ogen vlogen erdoorheen, op zoek naar de eigenlijke boodschap, de reden voor de brief, en daar was-ie, acht woorden: ‘Ik heb geen romantische gevoelens meer voor je.’ Ze maakte het uit en bezwoer me niet te proberen haar op andere gedachten te brengen. Ik kreeg tranen in mijn ogen, niet van verdriet maar van ongeloof. Haar brief eindigde met de opmerking dat ze me grootmoedig mijn zomer teruggaf, maar ik riep dat ze me mijn zomer juist ontnam met haar besluit.
‘Machteloos pakte ik een aardappelschilmes en stak het dat met grote kracht in een snijplank. Het lemmet was te slap en boog om, maar als gebaar was het dramatisch genoeg om haar een paniekaanval te bezorgen. Ik ging achter haar zitten en deed wat ik zo vaak had gedaan, ik hield haar vast, maar dit keer was anders. Ik had haar in de minuten na het lezen van de brief nog niet aangeraakt en wilde haar knuffelen, maar dat kon dus ook niet meer. Ze trok een muur om zich heen.
‘We hebben gegeten, de couscous en falafel met de yoghurtdressing, en daarna ben ik naar mijn eigen kamer gegaan, waar ik zo lang niet was geweest dat die vol muizenkeutels lag. Dagenlang heb ik niet geslapen, maar ik ging wel elke dag naar de bieb om mijn scriptie te schrijven, net zo lang tot ik niet meer kon en ik mijn ouders belde of ze me wilden komen halen.
‘Intussen bleven zij en ik elkaar zien, ze wilde als vrienden verder, en ik was onverbeterlijk in mijn pleasegedrag. Ik wilde zo graag weten wat het precies was waardoor haar romantische gevoelens ineens voorbij waren, hoelang ze dit al voelde, twijfelde ze al tijdens die ene geweldige vakantie? Hoe kon het dat ik niks had gemerkt? Ik schreef een brief die ik niet verstuurde.
‘Aan het gebrek aan seks als mogelijke splijtzwam, dacht ik allang niet meer. Seks besloeg niet meer dan een schamele paar procent van onze relatie. Ik had nog jaren gelukkig met haar samen kunnen zijn zonder. De gedachtespiraal waarin ik rondtolde was gekmakend, ik kon niet meer gewoon door de stad lopen, niet naar muziek luisteren, alles riep die ene vraag op: waarom? Soms sloeg ik met een vlakke hand heel hard op mijn dij, om de ene pijn te verdrijven met de andere.
Een tijd terug stuurde iemand een foto waarop ze te zien was met haar ex-vriend. Ze zijn weer samen. Ze kleedt zich anders, is een ander. Had ze zich vergist met mij? Is ze toch hetero? Troostend vind ik die gedachte niet. Liever denk ik dat ze iemand is die zo veel geluk als dat van ons niet aankan, en het daarom zelf stukmaakte voor het lot dat deed.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Tessel gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden