Het ontslag van een voetbaltrainer is altijd een bron van veel vermaak, maar het vertrek van Maurice Steijn bij Ajax spant de kroon. Hopelijk blijft deze vernieuwende zwarte komedie met talloze lagen nog een tijdje voortduren. Ik zit op het puntje van mijn stoel.
Het grote verhaal – Steijn moet inrukken omdat Ajax in 123 jaar niet eerder zo slecht heeft gepresteerd – wordt ondersteund door talloze subplots. Het eindresultaat is een wervelende en meeslepende mix van feiten, veronderstellingen en beschuldigingen die de toeschouwers de adem beneemt en voor grote verwarring zorgt.
De Haagse vrije jongen in het middelpunt, Steijn, geeft een bijzondere invulling aan zijn rol. Van een kalme aftocht met een geldkoffer, de gebruikelijke gang van zaken na een ontslag, is geen sprake. Listig probeert hij anderen mee te sleuren in zijn val. De technisch directeur, Sven Mislintat, was de eerste die het veld moest ruimen.
Een criticus van het AD trok in een korte recensie op X de conclusie dat Steijn de tactiek van de verschroeide aarde toepast. Dat is inderdaad het geval. Al voor zijn ontslag begon hij aan de voorbereiding. Hij had meermaals ontmoetingen met tv-analisten met een hoog gehalte Ajax-dna, Rafael van der Vaart, Wesley Sneijder en Andy van der Meijde.
Er werd koffie gedronken, zo was overal te lezen. Deze verhaallijn werd het duidelijkst onder de aandacht gebracht door Pierre van Hooijdonk, in Studio Voetbal. Van Hooijdonk, een uitgesproken criticus van Steijn, legde een verband tussen de koffie-uurtjes en de milde behandeling die de trainer in een deel van de media (talkshows, De Telegraaf) ten deel viel.
Met succes werkte Steijn gestaag aan een ‘stuk relatiebeheer’, zei Van Hooijdonk. In analyses over de apocalyps bij Ajax werd de trainer opzichtig de hand boven het hoofd gehouden. Volgens Van der Vaart was hij opgezadeld met een ‘kutelftal met kutspelers’, niveautje Volendam zeg maar.
Van der Meijde, een ‘spreekpop van De Telegraaf’ volgens Van Hooijdonk, zei in de podcast FC Afkicken dat de raad van commissarissen en het bestuur moesten oprotten. Steijn kon er niets aan doen, geen enkele andere trainer zou dit waardeloze elftal aan de praat kunnen krijgen.
Er waren meer complottheorieën. Het spectaculairst was de beschuldiging van Van der Vaart aan het adres van Maduro, de assistent van Steijn. Hij zou Steijn een mes in de rug hebben gestoken. Maduro, voormalig assistent-trainer bij Almere City, was volgens Van der Vaart de deep throat van Annemieke Zijerveld, de clubpsycholoog van Almere. Op de radio had ze in een vlaag van zelfoverschatting verteld dat Ajax gebukt ging onder zwak leiderschap.
In een ander hoogtepunt, een reconstructie van De Telegraaf over het ontslag van Steijn, werden Berghuis en Maduro beschuldigd van hoogverraad. Berghuis was een ‘stoorzender’, Maduro zou kleedkamergeheimen delen met zijn oude werkgever, voetbalzender ESPN. Maduro, inmiddels de tijdelijke vervanger van Steijn, zei dat het onzin was. Berghuis zei ook dat het onzin was, maar ja, De Telegraaf had voor de reconstructie met vijftien mensen gesproken, dus wie moest je nou geloven?
Steijn kwam er in het stuk niet beroerd van af. Hij was in de steek gelaten, hij voelde zich bij Ajax ‘meer en meer alleen op de wereld’. Of de Telegraaf-reporters Driessen en Verweij ook weleens een bakkie pleur dronken met Steijn is niet bekend, maar de krant wist zich in het stuk bijzonder goed in hem te verplaatsen. Het zinnetje ‘de tekst is via WhatsApp voorgelegd aan Maurice Steijn, die niet wenst te reageren’ was best grappig, gezien de strategie van de vrije jongen uit Den Haag.
Deze kwaliteitssoap mist nog één optreden. Achter de schermen heeft het publiek niks aan hem, Louis van Gaal moet zo snel mogelijk het podium op.
Source: Volkskrant