We logeren een week bij mijn schoonmoeder omdat ons huis geschilderd wordt (in de kleuren groen, blauw, mistig roze en een tint oranje die is genoemd naar de haarkleur van een fictief meisje genaamd Charlotte, mocht u het willen weten).
Mijn schoonmoeder woont midden in Amsterdam, en daar, op haar stoepje, trof ik een prachtige vogel aan. Hij was dood, ziek of nep, dat wist ik zeker. Nep was een grote kans, want hij was te mooi om waar te zijn.
Ik ben niet goed in het omschrijven van vogels, maar zijn veren hadden de tekening van een slang, bruin en zwart. Herfstig. Hij had heel grote ogen, waarmee hij niet knipperde. (Knipperen vogels?) Een lange, puntige snavel.
Ik kon dicht bij hem komen en zag dat hij nog ademde. De dierenambulance bellen, dat was wat me te doen stond. Toen ik ze een keer had gebeld voor een halfdode duif kwamen ze niet. Dat snapte ik ook wel. Maar voor deze bijzondere jongen zouden ze vast uitrukken.
Daar was al een buurvrouw met een vogelapp: het was de houtsnip, die van het briefje van 100 gulden. Daar waren ook mijn man en schoonmoeder, en voor we het wisten werd het de houtsnip te druk en fladderde hij weg, onhandig, maar weg.
Het brak mijn hart.
Later zette ik mijn foto’s op Instagram, want ik had nog nooit zo’n prachtige vogel van zo dichtbij gezien. De informatie vloog binnen, het was een houtsnip, hij was met de trek bezig, houtsnippen waren legendarisch onhandig, ze vlogen vaak tegen ramen aan, hij was misschien ziek, het kon dat hij uit Scandinavië kwam, of uit Noord-Rusland, hij was vast bang, was het toch een watersnip (nee, die is slanker) of een bokje (nee, dat kijkt minder diepzinnig), ik had geluk dat ik hem had gezien, het ging vast niet goed met hem.
Op de site van de Vogelbescherming bekeek ik de landkaart met waarnemingen van de houtsnip. In Amsterdam was hij door niemand waargenomen. Behalve dus door mij, mijn schoonmoeder en man en de buurvrouw.
Ik googlede het briefje van 100 gulden en bekeek het met hernieuwde passie.
Het goeie aan zoveel verhalen binnenkrijgen over een foto van een vogel is dat je je eigen verhaal kunt maken. Deze houtsnip kwam uit de noordelijkste bossen van Noorwegen. Hij was tijdens de trek tegen het raam van mijn schoonmoeder aangevlogen. Daarom was hij even aan het bijkomen op haar stoepje. Hij was niet ziek. Hij besloot daar, op het stoepje, niet verder naar het zuiden te trekken, hij zou lekker naar Vlieland gaan. Daar zijn veel scheermesjes. Hij blijft nog heel lang leven.
Source: Volkskrant