Ze had op haar 16e haar eerste grote hit met …Baby One More Time, verkocht miljoenen platen, won diverse Grammy's en werd een van de grootste sterren van haar generatie: Britney Spears. Maar uit haar dinsdag gepubliceerde memoires haalden vooral zaken die eigenlijk niks met haar muziek te maken hebben het nieuws. Niet zo gek, want het is behoorlijk heftig wat de nu 41-jarige voormalig kindster heeft opgeschreven.
Dertien jaar stond Spears (41) onder curatele bij haar vader. Ze had een veelbesproken relatie met generatiegenoot Justin Timberlake en haalde in 2007 wereldwijd het nieuws toen ze zich met tondeuse kaalschoor. Toen ze deze zomer aankondigde met een autobiografie te komen, waarin ze voor het eerst haar eigen kijk op alle geruchten en verhalen zou geven, maakte dat uiteraard nieuwsgierig.
Over de auteur
Gijsbert Kamer is sinds 1992 muziekjournalist. Hij schrijft voor de Volkskrant recensies, interviews en beschouwingen over pop en jazz.
Niemand kreeg The Woman in Me te lezen voor publicatie, ook de Nederlandse editie met dezelfde titel (uitgegeven door Kosmos) kwam 24 oktober pas los.
Maar eind vorige week wist The New York Times wel al een exemplaar te bemachtigen. De Amerikaanse kwaliteitskrant las er genoeg nieuwswaardigs in om breed uit te pakken en daar werd door diverse media uit de hele wereld gretig uit geciteerd. De meest nieuwswaardige anekdote werd alvast overal gedeeld: Britney zou in 2000, op aandringen van haar toenmalige partner Justin Timberlake, een abortus hebben ondergaan. Timberlake komt er in het boek sowieso bepaald niet goed vanaf. Hij zou tijdens de relatie voortdurend zijn vreemdgegaan en daarmee weg zijn gekomen, terwijl Spears’ ene slippertje haar jaren later nog werd nagedragen.
De scène waarin Spears haar lezing geeft over hoe de abortus uiteindelijk plaatsvond: thuis, zonder verdoving, in plaats van onder medisch toezicht in een ziekenhuis, is gruwelijk. Ze schrijft: ‘Ik wilde een pijnstiller. Ik wilde naar de dokter. Ik was doodsbang. Ik lag daar maar en vroeg me af of ik doodging.’ Terwijl Spears ligt te kronkelen van de pijn, pakt Timberlake zijn gitaar en begint naast haar te tokkelen.
De lezer weet natuurlijk dat dit háár verhaal is; ze dient haar visie nadrukkelijk zonder wederhoor op. Uit dit ongetwijfeld enigszins gekleurde relaas, ontstaat desondanks een aangrijpend beeld van een gekwelde, opgejaagde jonge popster en een leven vol tegenslag en ellende.
Wat Spears over Timberlake schrijft is al erg genoeg. Maar het blijkt nog maar een opmaat voor de narigheid die haar daarna te wachten staat. In 2004 trouwt ze met Kevin Federline, met wie ze twee zoons krijgt. Maar na de scheiding in 2007 begint de ellende. Hij wil de voogdij, zij doet er volgens eigen zeggen alles aan om dit te voorkomen. Steun van haar familie krijgt ze niet. Sterker nog, haar vader begint achter haar rug procedures om niet alleen haar kinderen bij haar weg te houden, maar ook een algemeen curatorschap af te dwingen. Spears noteert even feitelijk als droogjes: ‘Hij wist twee soorten curatorschap te krijgen: het curatorschap van de persoon en het curatorschap van de bezittingen.’
Spears schrijft dat ze leed aan ernstige postnatale depressies. Haar ex Kevin hield de kinderen bij haar weg. Bovendien werd ze tot gekmakens toe op de hielen gezeten door paparazzi. Uit wanhoop schoor ze haar hoofd kaal, een in de media breed uitgemeten en meedogenloos becommentarieerde daad.‘Het afscheren van mijn haar was een manier om tegen de wereld te zeggen: fuck you’, schrijft ze. ‘Jullie willen dat ik me mooi maak voor jullie? Fuck you. Jullie willen dat ik me goed gedraag voor jullie? Fuck you.’ Maar ze verliest de strijd.
Haar verslag van dertien jaar onder curatele bij haar vader – een periode die de helft van het boek in beslag neemt – roept iedere pagina meer afschuw en weerzin op. Weerzin tegen Spears’ moeder en jongste zusje, die ze eerder van armoede redde en die haar volgens Spears juist in die periode laten vallen. Tegen haar vader, die haar weghoudt van een normaal leven en haar onder valse voorwendselen, zo schrijft ze, laat opsluiten in afkickklinieken. Maar ook tegen het Amerikaanse rechtssysteem dat dit allemaal gedoogt. Spears mocht zelf geen advocaat in de arm nemen, maar kreeg er een toegewezen die vervolgens op haar kosten niets deed om haar situatie te verbeteren, constateert ze.
En tussendoor moest ze van haar vader wel muziek blijven maken en optreden in Las Vegas, want de kassa moest blijven rinkelen. Er werden tonnen verdiend per show, maar Spears zou slechts tweeduizend dollar per maand zakgeld hebben gekregen. Deze verhalen zijn deels al wel bekend. En ook dat het Spears, na een gevangenschap in een kliniek, toch lukt om zich uit het curatorschap los te wurmen, en de voogdij over haar zoons terug te krijgen. Eindelijk wat geluk. Als lezer gun je het haar hartgrondig.
Maar dat geluk vond ze ook niet met Hesam Asghari, die in het boek nog als een soort reddende engel wordt opgevoerd – dat staat inmiddels vast. Spears en Asghari trouwden in 2022. Maar in augustus van dit jaar, toen dit boek al persklaar was gemaakt, gingen ze uit elkaar.
De samenwerking met Madonna, als ze in 2003 samen het nummer Me Against the Music opnemen, beschouwt Spears als een hoogtepunt in haar carrière. ‘Het is nog altijd een van mijn favoriete songs’, schrijft ze. Op hetzelfde album staat ook het nummer Toxic dat inmiddels haar meest gestreamde nummer is en ‘zowel vernieuwend als een gigantisch succes’ was.
Haar album Blackout maakte ze in 2007, toen ze het in veel opzichten zwaar had. Ze had het ‘moeilijk een goede moeder te zijn in een huwelijk dat voor mijn ogen uit elkaar aan het vallen was.’ Maar in de studio was ze tijdens de opnames van Blackout, dat nu als haar beste album wordt beschouwd, ‘heel gelukkig’.
‘Op dit moment richt ik me niet op mijn muziekcarrière’, stelt ze op pagina 214 haar fans teleur. Maar apetrots is ze wel op Hold me Closer, de samenwerking met Elton John waarmee ze vorig jaar in veertig landen op 1 kwam. ‘Het voelde niet gewoon goed, het voelde geweldig.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden