‘Kamerleden die nu stoppen noemen het werkveld een slangenkuil. Online bedreigingen van burgers vanwege je mening (…). Daar verlaat jij het veilige Saxion dus voor?’ Wat zou Jasper Rekers, docent en tot woensdagochtend kandidaat-Kamerlid voor de Boer Burger Beweging, hebben gedacht toen die vraag hem een paar weken geleden werd gesteld door André Valkeman van SaxNow, ‘onafhankelijk nieuws- en opinieplatform voor hogeschool Saxion’? Zou hij zich alle tweets hebben herinnerd die hij met zijn anonieme Twitteraccount verstuurde aan publieke personen, en de toon van die tweets: agressief, beledigend, intimiderend?
Zou hij hebben stilgestaan bij de nieuwe collega’s die hij ging ontmoeten, die hij een hand zou geven en tegen wie hij ‘aangenaam’ zou zeggen – mensen die hij een paar jaar eerder uitmaakte voor ‘kinderlokker’ of ‘prikpooier’? Zou hij één tel hebben gedacht: die vraag, shit, die gaat over mij?
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toen hij erkende dat hij die tweets had verstuurd, reageerde Rekers: ‘Ik maakte mij ernstig zorgen over de ontwikkelingen in de maatschappij en dat had effect op mijn gemoedstoestand.’ Potdorie, ging-ie er direct weer met gestrekt been in. Terwijl, het was een gekke tijd, dat soort tweets moet je in hun context zien. Nu lijken berichten waarin virologen vergeleken worden met Goebbels en Dutroux, waarin de premier een NSB’er wordt genoemd en Arie Slob de duivel, misschien nogal kritisch. Maar dat was nu eenmaal de teneur toen.
En trouwens: hij vond het niet, hij tweette het alleen maar.
Je bent geen halve zool, je gedraagt je alleen zo.
De eindsprint richting de verkiezingen kenmerkt zich als vanouds door nieuwe gezichten die hun eigen frisse wind plots tegen krijgen. Die struikelen over schoenveters die ze in een vorig leven aan elkaar hadden geknoopt, waardoor ze plat op hun nieuwe gezicht gaan. Het is zoals Spinvis zou kunnen zingen: ‘Soms breekt er een hart, soms blaft er een hond, soms duiken er tweets op en vertrek je nog voor je bent gearriveerd.’
Ieders geschiedenis wordt almaar preciezer gearchiveerd, geen enkele ‘donkere periode’ (zo noemde Rekers de coronatijd waarin hij digitaal uit de rails rolde en vastliep in het rulle zand van complotgedreven wartaal) wordt nog geheel afgesloten. Wat dat laatste betreft, staat Rekers trouwens niet alleen: het nieuws over hem viel samen met het verschijnen van weer een rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid. Onvermijdelijke conclusie: er was tijdens de coronacrisis te weinig aandacht voor andere schade dan gezondheidsschade – psychische problemen, bijvoorbeeld.
Twee dingen vielen op aan de wijze waarop Rekers halflange metten maakte met zijn verleden, én met de nabije toekomst zoals hij die zich moet hebben voorgesteld. Hij bediende zich van de klassiek-halfbakken ‘mochten-constructie’, die spijt projecteert op de gevolgen in plaats van op de daden (‘Mochten mensen zijn gekwetst, dan…’). Ook kon hij zich van sommige tweets niet voorstellen dat hij ze had verstuurd. Dat kennelijke gebrek aan interesse in het gevoel van de ander, aan interesse in je online zelf zelfs, deed me denken aan mensen die op straat tegen je aan lopen omdat ze verdiept zijn in hun telefoon. Verschrikt kijken ze op als je plots vlak voor ze opduikt, het duurt een paar tellen voor offline en online verbinding maken.
Soms lijken die twee helemaal van elkaar te zijn losgeraakt. Dan beland je in je eigen dode hoek en tik je al spookrijdend een woedende reactie over afgenomen verkeersveiligheid. Of je krijgt een vraag over online bedreigingen en denkt: walgelijk, wat een verwording, die onverlaten moet ik dringend eens een anoniem tweetje sturen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden