Inderdaad, kinderopvang kan duur zijn. Maar alleen voor ouders die ongeveer hetzelfde verdienen als de kinderopvangers. Echter, ook kinderen die erg veel verdienen verwachten dat hun ouders oppassen.
En zo zie ik de gepensioneerde grootouders soms wel meer dan 100 km afleggen naar de riante onderkomens van hun kleinkinderen. De grootmoeders passen op, werken een paar wasjes weg, doen boodschappen en koken. Want dat hoort er vaak bij. De grootvaders verven een schuurtje, behangen een muurtje en onderhouden de tuin. Het is niet zo dat de grootvaders op zo’n dag de krant kunnen gaan lezen.
Waarom wonen die kinderen niet in een huis dat een ton of zo goedkoper is, gaan ze niet minder vaak en ver met vakantie, ruilen ze de auto niet in voor een goedkopere zolang ze kinderopvang nodig hebben? Waarom bezuinigen ze op niets behalve de kinderopvang? Maar ja... íemand heeft ze opgevoed.
Elly van den Boom, Den Haag
Gaaf land, dat Nederland. Ik lees in de krant dat Nederlanders hun eigen leven gemiddeld een 7,7 geven. En op de vraag waar de overheid minder geld aan zou moeten uitgeven, zegt de Nederlander dit: er moet minder geld naar het bijdragen aan de ontwikkeling van arme landen, minder naar het stimuleren van kunst en cultuur, minder naar het verbeteren van de asielopvang, minder naar het bijdragen aan internationale militaire missies en conflictbeheersing en minder naar het verbeteren van de integratie van minderheden.
Heel rijk zijn en niets willen uitgeven aan anderen of aan dingen waar je beter en slimmer van wordt. Zolang dat een beetje lukt geeft de ‘eigen SBS-volk-eerst-kudde’ het leven een 7,7. En het wordt nog gevoed door bijna alle politieke partijen ook. Land van kleine luyden.
Ik reed gisteren achter een werkbus, met een tekst die de Nederlandse 7,7-en-iedereen-kan-verder-verrekkenmentaliteit prachtig samenvat: ‘Bijna weekend’.
Stephan Pröpper, Hoorn
Nederlanders willen minder geld uitgeven aan de ontwikkeling van arme landen, het stimuleren van kunst en cultuur, het verbeteren van de asielopvang, militaire vredesmissies en de integratie van minderheden. Dat lezende schoot mij een oud Nederlands kinderrijmpje te binnen: ‘Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken’. Ofwel een uiting van onverbloemd egoïsme.
De kop boven het artikel ‘Nederlanders zien het disfunctioneren van de overheid als het grootste probleem’ kon ik niet direct koppelen aan deze uitingen. Tot iemand mij uitlegde dat mensen, die zich in de steek gelaten en niet gekend voelen (bijvoorbeeld door de overheid) zich egoïstischer gaan opstellen.
Daarmee is de cirkel rond en blijkt eens te meer dat het, om Pieter Omtzigt de citeren ‘ tijd is voor herstel’ en te erkennen dat de marktwerking veel te ver is doorgeschoten. Zijn voorstel over ‘een migratiesaldo van 50 duizend’ is daarbij weer géén stap in de goede richting.
Peter Don, Heemstede
Jammer dat het sociale contract van Pieter Omtzigt toch weer neerkomt op ‘eigen volk eerst’. Als zelfs de zwaarbewaakte grens tussen Gaza en Israël te overbruggen of te ondertunnelen valt, hoe wil Omtzigt dan de grenzen van Nederland dichthouden?
Natuurlijk, het beleid moet socialer, maar het is een illusie dat we Nederland kunnen afschermen van de rest van de wereld. Zowel arbeidsmigranten als vluchtelingen horen nu eenmaal bij de moderne samenleving.
Marlies Jansen, Oegstgeest
Nu na de pensionado’s ook de studenten klagen over het financiële onrecht dat hen wordt aangedaan, schoot mij de eerste regel van het door Hendrik Marsman geschreven gedicht Denkend aan Holland te binnen: ‘Denkend aan Holland zie ik breede rivieren traag door oneindig klaagland gaan.’
Peter Kemper, Almere
In de krant van dinsdag 24 oktober wordt uitgebreid bericht over de uitbraak van het blauwtongvirus. Opvallend is dat we in detail lezen hoeveel bedrijven getroffen zijn (2.248 volgens de cijfers), maar wat betreft de getroffen dieren het moeten doen met ‘ongeveer 20 duizend schapen’ en ‘steeds meer koeien’. Het lijkt me exemplarisch voor de manier waarop we met dieren omgaan, namelijk alsof het alleen productiemiddelen zijn.
Arjen Markus, Rotterdam
Dat weten we nu wel, dat onze ministers hun ontslag hebben ingediend, maar dat dit niet is aanvaard. Ze moeten blijven totdat er een nieuw kabinet is. Dat kan nog maanden duren.
Moet intussen elke keer weer worden verteld dat ze ‘demissionair’ zijn?
Asjeblieft niet. Ze blijven minister, doen hun werk, maar gaan geen nieuwe uitdagingen aan. Voorstel: laat dat ‘demissionair’ voortaan weg.
Erik Jurgens, Amsterdam
De boeken van Connie Palmen vond ik inspirerend toen ik ze als student las, en nog steeds volg ik haar met interesse. Maar in interviews over haar essaybundel Voornamelijk Vrouwen (waarvan de essays in de Volkskrant verschenen) erger ik me aan haar gehamer op hoeveel vrouwen moeten opofferen als ze schrijfster willen worden. Het impliceert dat moederschap en schrijverschap niet, of zeer moeizaam te verenigen zijn.
Dat mag zo zijn geweest ten tijde van Virginia Woolf en Sylvia Plath, maar godzijdank is er inmiddels het nodige veranderd. Zo wonnen Doris Lessing, Alice Munro, Olga Tokarczuk en Annie Ernaux allen de Nobelprijs voor de literatuur, allemaal moeders. In Nederland kreeg de roman Oersoep van Bregje Hofstede, die begint met een heftige bevallingsscene, afgelopen weekend vijf ballen in de NRC.
Kortom: moederschap is verenigbaar met uitmuntend schrijverschap, sterker nog: moederschap kan inspireren tot schrijven en het onderwerp van hoogstaande literatuur zijn. Dat lijkt mij een vruchtbaardere benadering voor vrouwen die in deze tijd literatuur willen schrijven dan doen alsof dat alleen mogelijk is door enorme offers te brengen.
Eva-Anne Le Coultre, Groningen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden