Je hoeft geen tijdreiziger te zijn om het tijdreis-dilemma te kennen, beter bekend als de grootvaderparadox. Kort gezegd: stel dat de tijdreiziger zijn grootvader als jonge man vermoord, dan maakt hij zijn eigen geboorte onmogelijk, en daarmee ook de uiteindelijke moord. Toch? Films en series over tijdreizen (voor de zekerheid: niet mogelijk) lopen over van dergelijke mindfucks. Marty McFly uit Back to the Future moet zorgen dat zijn ouders elkaar in 1955 ontmoeten, want anders staat zijn eigen bestaan op het spel.
De nieuwe Engelse Netflix-serie Bodies, gebaseerd op de gelijknamige graphic novel van de in 2021 overleden schrijver Si Spencer, zit boordevol met dergelijke fictieve dilemma’s, die de verbeelding af en toe in een zalige knoop leggen. De tijdreis blijft een populair vertelmechanisme, dat we de afgelopen tijd tegenkwamen in series als Dark (Netflix), Loki (Disney Plus) en Strange, New Worlds (SkyShowtime). Maar in Bodies wordt er een intrigerende nieuwe wending aan gegeven.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, films, fotografie en populaire cultuur.
In de eerste aflevering worden we meteen met een bizar mysterie geconfronteerd. Het verhaal speelt zich in vier verschillende perioden af, met het nu van 2023 als binnenkomer. Rechercheur Shara Hasan (de uitstekende Amaka Okafor) vindt een naakt moordslachtoffer in een steeg in de wijk Whitechapel in Londen.
De omstandigheden zijn mysterieus genoeg, van een merkteken op de huid tot het feit dat er geen kogel wordt gevonden. Zonder dat ze het weet is hetzelfde slachtoffer al twee keer eerder op dezelfde plek, onder dezelfde omstandigheden gevonden, in 1891 en in 1941. En om er nog een knoop in te leggen: Shira Haas (bekend uit de serie Unorthodox) is een politievrouw in het hyper-futuristische Londen van 2054, en ook zij vindt het lichaam.
In de oorspronkelijke boekenreeks van Spencer gebruikte hij voor elk tijdvak een andere tekenaar, zodat ook de stijl de verschillende verhaal- en tijdlijnen uit elkaar hield. In de serie werkt showrunner Paul Tomalin samen met cameraman Joel Devlin om vier verschillende filmstijlen te hanteren, van film noir voor de jaren veertig tot een soort koel-blauwe transparantie bij de toekomst-scènes.
Het 2023 van Shara Hasan dat de ruggengraat vormt van het viertal moordonderzoeken over een periode van 150 jaar, is dan weer in een sociaal-realistische Ken Loach-stijl vastgelegd. En als een soort eerbetoon aan de herkomst van Bodies schuiven de tijdvakken in elkaar met een uitgekiend gebruik van stripachtige splitscreen technieken.
Bij veel van dit type mysterieseries (Dark had hier ook wel last van) zijn de raadsels vaak interessanter dan de antwoorden, maar Bodies weet de aandacht tot het einde vast te houden. Zelfs als je als kijker moeite hebt met de fictieve tijdreiswetenschap die zich hier ontvouwt, dan nog maakt de serie duidelijk dat er meer manieren zijn om door de tijd te reizen, met behulp van fotografie, archiefonderzoek en in steen gekraste hulpkreten. Er staat genoeg op het spel in Bodies. En het eeuwige tijdreis-dilemma zit iedereen op de hielen.
★★★★☆
Thriller/Science Fiction
Achtdelige serie van Paul Tomalin, gebaseerd op de graphic novel van Si Spencer
Met Stephen Graham, Shira Haas en Amaka Okafor
Te zien op Netflix
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden