Trainer Franck Haise van Lens nodigt Nederlanders vooral uit om te genieten dinsdag, na vragen over de sfeer in Stade Félix Bollaert. ‘De sfeer is speciaal, en op sommige avonden nog iets specialer’, zegt hij met een glimlach. PSV is dinsdag te gast in het bastion van passie en samenzang in Noord-Frankrijk, met de heerlijk steile tribunes en ook nog duizenden staanplaatsen. Een zingende en schreeuwende rood-gele muur zal PSV warm ontvangen.
Niet Arsenal, PSV of Sevilla is na twee speelronden koploper in groep B van de Champions League, maar Racing Club de Lens, een arbeidersclub, eens gelieerd aan de inmiddels al decennia gesloten mijnen, waarbij naar schatting 220 duizend banen verloren gingen. Langs de snelweg liggen bergen van afval, die ogen als zwarte piramides. Lens is een bescheiden, trotse club, anders dan zoveel deelnemers aan de poenige Champions League, clubs met Arabische of Amerikaanse eigenaars. ‘De stad is klein, maar de club is groot’, zegt verdediger Olivier Boscagli, Fransman bij PSV.
Over de auteur
Willem Vissers is ruim 25 jaar voetbalverslaggever voor de Volkskrant. Hij versloeg acht WK’s. In 2022 is hij uitgeroepen tot sportjournalist van het jaar.
Collega Jonathan Gradit schuift aan namens Lens. 30 jaar en verdediger, langzaam opgeklommen in zijn loopbaan, via Bordeaux, Bayonne, Tours en Caen naar Lens. ‘Ik ben zo trots op ons team. Het is een groot genot om hier te voetballen, zeker in de Champions League.’
Voor het stadion staat een open container, een relikwie om het grootste succes in de clubhistorie voor eeuwig te vieren. Het is de geel-rode container waarop de spelers zich, voortgetrokken door een tractor, lieten rondrijden door het stadje, na de unieke landstitel van 1998, het jaar waarin de nationale ploeg de wereldtitel veroverde. De namen van de relatief onbekende spelers staan op de container. Ziani. Warmuz. Wallemme. Relatief onbekend zijn in Nederland ook de profs van nu, zeker na het vertrek van Lois Openda.
Lens telt ongeveer 35 duizend inwoners, een paar duizend mensen minder dan dinsdag zullen opdagen bij de wedstrijd. De rauwe rand van de mijnbouw is vervangen door veel groen in de omgeving. Via een lommerrijk pad over de Allée Marc-Vivien Foé, genoemd naar de Kameroener (en oud-speler van Lens) die in 2003 overleed aan een hartaanval tijdens de Confederations Cup, slingert de weg naar het Louvre-Lens, een dependance van het wereldberoemde museum in Parijs. De afdeling verrees om iets van de leegte na de sluiting van de mijnen op te vullen, en het museum ligt bovendien op een strategisch punt, met Nederland, België, Duitsland en Engeland relatief makkelijk te bereiken. Binnen hangt tot mei 2024 onder meer De kantwerkster, een schilderij van Johannes Vermeer.
Volkstheater Félix Bollaert is genoemd naar een vroegere mijningenieur; het stadion is gebouwd door kompels, voor wie werkloosheid dreigde tijdens de crisis van 1929. Werknemers van de club dragen hun verleden met trots. In de gang van het stadion hangen teksten als: ‘Bij ons is werk kunst’. Of: ‘Zingen, huilen, deelnemen’.
Voor elke wedstrijd zingen toeschouwers massaal de ode van Pierre Bachelet aan de mijnwerker, Les corons. ‘Sang et or’, is het motto van de club. Goud en bloed, de kleuren ook van het tenue, dat prachtig glanst onder het kunstlicht. Overal is het verleden terug te zien bij het stadion, dat geregeld is gerenoveerd voor wedstrijden tijdens het WK van 1998 en het EK van 2016. Trots en verleden, weerspiegeld in de namen van de tribunes, in de staanplaatsen waarop de passie beter te uiten is.
Trainer Haise: ‘Ja, Lens is een kleine stad, maar in de regio vinden ze ons bijna allemaal heel sympathiek. Het is een eer voor Lens om Europees voetbal te spelen, en helemaal om mee te doen aan de Champions League, op het allerhoogste niveau. Het is puur genieten voor onze supporters.’ Genieten, dat woord valt telkens in zijn verhaal.
Genieten van het moment. In de competitie mag het dan minder gaan, met negen punten uit negen duels en de vijftiende plaats in de Ligue 1, Lens is wel koploper in de groep, na een gelijkspel bij Sevilla en een verrassende overwinning thuis op Arsenal. PSV (één punt) zal in de dubbel met Lens punten moeten halen, om de deelname tot een succes te kunnen maken.
Haise is gewaarschuwd: ‘PSV speelt aanvallend en creëert veel kansen. In de competitie steekt het elftal er met kop en schouders bovenuit, zonder puntverlies, met dertig goals voor en slechts drie tegen.’ Collega Peter Bosz: ‘De speelstijl van Lens is enorm intens. In combinatie met het publiek zorgt dat voor een geweldige sfeer. Het gaat enorm tekeer.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden