In de tram zat ik tegenover twee meisjes van begin 20. De een was een romige pin-up met een pruilmond en honingblonde krullen; de ander was klein en gespierd, met lang, bruin haar, grote ogen en schuine neusgaten, waardoor ze op een knap dwergpaardje leek.
‘Zeg’, zei het paardje. ‘Jij was toch bij Jesses ouders eten, zaterdag? Hoe was dat?’ De pin-up snoof. ‘Ja, eindelijk dan. Nou, dat wil zeggen, bij zijn váder. Blijkt dat zijn ouders in scheiding liggen. Zijn moeder zit op een of ander Grieks eiland. Met een nieuwe lover. Nu snap ik ook waarom Jesse dat bezoek steeds voor zich uit schoof.’
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Het paardje knikte. ‘Hoe lang ben je nou met hem?’, vroeg ze. ‘Een jaar?’ ‘Anderhalf, op en af’, zei de pin-up. ‘Dus ik dacht al een tijdje, gaan we het nog beleven? Maar ja, je weet hoe Jesse is...’ Ze maakte een wegwerpend handgebaar.
‘Maar hoe wás het?’, vroeg het paardje. De pin-up glimlachte ondoorgrondelijk. ‘Ja, hoe was het?’, zei ze. ‘Jesses vader bleek dus superchill. Zo aardig en gastvrij! Tom heet hij, superleuke naam ook. Tom had een waanzinnig lekkere stoofschotel gemaakt, met lamsvlees. En perfecte mojito’s.’ Ze glimlachte nog eens.
‘Jezus, Tasja!’, zei haar vriendin. ‘Zit je nou te blózen?’ De pin-up grijnsde. ‘Echt, zo’n leuke man!’, vervolgde ze. ‘Weet je dat hij Jesse al heeft gekregen toen hij pas 23 was? Dus hij is nu iets van, 45 of zo? Maar hij leek wel 10 jaar jonger! Een mooie kop met donker haar... goeie tanden, lang, slank.’
‘Kom op, Tas, het is Jesses váder!’, riep het paardje. ‘Ja’, zei de pin-up. ‘En dat vind ik dus ook zo schattig. Dat hij Jesse zo jong gekregen heeft. Vind maar eens zo’n man. Ze willen er allemaal eindeloos mee wachten omdat ze ‘zelf nog een kind zijn’ (ze tekende met driftige vingers aanhalingstekens in de lucht). En Tom had dus heel graag nog méér kinderen willen hebben, maar dat wou die vrouw niet. Bizar, toch?’
‘Ja, nou ja’, sprak het paardje. ‘Misschien dat ze...’ De pin-up onderbrak haar. ‘Dat was voor Jesse ook veel beter geweest, om geen enig kind te zijn. Dan was hij misschien niet zo’n verwende narcist geworden. Komt ook door die moeder natuurlijk. Want aan Tom kan het niet liggen. Die is echt zó’n schat.’
Ze bloosde weer, beet op haar lip en vervolgde: ‘Trouwens. Sinds we bij Tom waren eten doet Jesse zo raar tegen me! Net of er wat is. Snap jij dat nou?’
Source: Volkskrant