Vanwege de laaghangende zon staat Maurice Steijn met de hand boven de ogen voor de dug-out in Utrecht, om toch iets te kunnen zien van het onsamenhangende gedoe dat doorgaat voor voetbal. Af en toe wisselt hij van hand. Steijn is de kapitein van een zinkend schip. Hij zou zo graag roepen naar zijn personeel: land in zicht.
Maar nergens is land te zien. Overal is water. Alleen woeste zee en huizenhoge golven. Alleen matrozen die kopje-onder dreigen te gaan. Ze zwabberen met hun laatste krachten de golven van het dek, maar telkens klotst het water over de rand, ook als het net even rustig is geweest. Soms kruipt Steijn terug in de doorzichtige dug-out, de kajuit als het ware, om te overleggen met de andere stuurmannen. Niets blijft geheim voor de buitenwereld, door het plexiglas. Op de overkapping staat Odido, de nieuwe naam van een aanbieder van telefoondiensten en snelle verbindingen.
Alleen: onder het dak is geen verbinding. Binnen zwaaien moedeloze armen. Soms treedt assistent Said Bakkati even naar buiten, in zijn dikke jas. Steijn trekt af en toe aan zijn broekband. Hij fluit een enkele keer op de vingers. Als het spel stilligt, roept hij telkens een paar mannen in korte broek bij zich, leden van het legioen dat hem is toegewezen door Sven Mislintat, de directeur voetbal die al ten onder is gegaan. Telkens is overleg nodig, alsof het personeel duizend verschillende talen spreekt en niets begrijpt van de plannen van de kapitein.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
#Steijnout, is al wekenlang de tekst achter het hekje op sociale media. Steijn was tijdens de onderbreking vanwege interlands een paar dagen op vakantie op Ibiza, dat een feesteiland kan zijn. Natuurlijk kreeg hij ladingen kritiek over zich uitgestort. De kapitein had het schip verlaten, terwijl tijdens noodweer zoveel te doen was aan dek en binnen in het spookschip.
Steijn snapte de commotie overigens niet. Vrijwel al zijn voetballers waren op pad voor interlands. Wat had hij kunnen uitrichten? Vermoedelijk deed hij het altijd zo, met die korte vakanties. Bij VVV, bij NAC of bij Sparta. Maar bij Ajax is alles anders, want Ajax is in het Nederlandse voetbal het middelpunt van het firmament. Wie lijdt als het dondert en bliksemt, hoort het lijden volledig te ondergaan, in plaats van te vluchten en de zon op te zoeken.
Na weer een nederlaag gebaart hij zijn spelers naar de hoek met de supporters te lopen. Steven Bergwijn, zijn belangrijkste matroos, maakt een praatje met de aanhang. Zelf hoeft Steijn niet in de hoek te staan, want hij strandt ergens in het midden. Hij staat daar even te staan, met de handen in de zakken. Later zegt hij dat de spelers al op de terugweg waren, toen hij nog naar de hoek wilde lopen. En alleen voor de supporters staan, was vermoedelijk geen goed idee voor een kapitein die is verworden tot drenkeling. Wie zich nog wil redden, grijpt naar een losgeslagen stuk hout in de golven.
Source: Volkskrant