Het moment was aangebroken om de Engelse studenten neerlandistiek kennis te laten maken met het oer-Nederlandse woord ‘hèhè’. Is het eigenlijk wel een woord? Is het niet meer een soort kreun? Misschien is het een overblijfsel van vroeger tijden, toen men zich terugtrok op terp dan wel wierd, zich nog eens omdraaide in de schapenvacht, waarna per ongeluk wat lucht ontsnapte langs de stembanden: hèhè.
Maar nee, het is toch echt taal, want het bleek nog best lastig om aan te leren. Een Engels equivalent bestaat volgens mijn studenten niet, en ik kan dat beamen. Vaak kom ik hier in situaties terecht waarbij ik het gezamenlijke ‘hèhè’ in de lucht voel hangen, terwijl iedereen stoïcijns voor zich uit blijft kijken. ‘Hèhè’ is misschien vooral een sociale activiteit, een gemeenschappelijk erkennen van ‘eerst waren we hiermee bezig, en nu begint er weer iets anders’.
De studenten maakten minitoneelstukjes waarin veelvuldig de zin ‘hèhè, daar ben ik eindelijk’ voorkwam. Ze klonken ineens ontstellend Nederlands.
Source: Volkskrant