Jarenlang hing op het kantoor van Hans Schmidt in Rotterdam een tegeltje met daarop zijn lijfspreuk: nee is dood. ‘Een bord voor zijn harses’, zoals zijn zoon Jack het omschrijft, was een van de geheimen achter het succes van Schmidt Zeevis, dat onder zijn leiding van een eenvoudige viswinkel uitgroeide tot een speler op het wereldtoneel.
Als jonge jongen, toen nog in dienst van zijn vader, sprong Schmidt eens op de fiets met in zijn mand verse vis, op weg naar het Parkhotel. ‘Ik heb een afspraak met de directeur’, blufte hij tegen de verbouwereerde receptioniste om in één ruk door te lopen naar de directiekamer. Daar sloot hij nog diezelfde dag zijn eerste grote deal: Schmidt werd de vaste visleverancier voor het hotel.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Een groots en meeslepend leven wilde hij, Hans Schmidt, geboren in 1936 in Rotterdam. En dat werd het ook. Hij deed zaken met de Griekse scheepsmagnaat Aristoteles Onassis, bezocht jaarlijks de Grand Prix in Monaco om te netwerken en kreeg een pak slaag van de Chinese penoze toen hij verhaal kwam halen bij een Chinees restaurant dat zijn rekeningen niet betaalde.
Aan de muur, op zijn kantoor, prijkten foto’s met Máxima, de Sjah van Perzië en zijn vriend André van Duin. Het was in zekere zin ook een zucht naar erkenning die hem dreef, gaf Schmidt in 2021 toe in een interview met het AD. In zijn jeugd werd hij als zoon van een visboer geweigerd door de deftige Rotterdamse Schoolvereniging. In retrospectief een bepalend moment: ‘Onbewust heeft me dat strijdbaar gemaakt.’
Het familiebedrijf begon in 1908 met een viskar, bestierd door de oma van Schmidt. Haar zoon nam de zaak na de oorlog over. Maar waar die al dik tevreden was met een winkel, dacht Hans in de jaren zestig veel groter. Hij benaderde grote afnemers, zoals hotels, maar ook olietankers en cruiseschepen die in de Rotterdamse haven lagen aangemeerd. Ze hoefden maar te bellen of de vis werd geleverd, kakelvers en schoongemaakt.
Charmant en gezellig was hij, maar ook een geslepen zakenman en keiharde werker. Om vijf uur ‘s ochtends begon de werkdag. Rond zevenen kwam hij ‘s avonds weer thuis, waarna hij zich naast de telefoon nestelde om bestellingen op te nemen. ‘Eigenlijk ken ik mijn vader alleen bellend’, zegt zijn zoon Jack. ‘Maar dat was ook zijn kracht. Een restauranthouder kijkt ‘s avonds laat in de koelkast en denkt: ik moet nog vis hebben. Pa regelde dat.’
Rond de eeuwwisseling, toen hij 65 werd, besloot hij de zaak van de hand te doen. Niet aan zijn kinderen, die andere ambities hadden, maar aan twee loyale medewerkers, die hij ook als zijn zoons beschouwde: Marcel van Breda en Jos van Vuren, respectievelijk begonnen als chauffeur en boekhouder van het bedrijf. ‘Al deed hij zich tot het laatst toe nog altijd voor als de baas’, lacht Jack. ‘Zat hij vanuit zijn scootmobiel nog medewerkers te instrueren. Maar het mooie was: iedereen liet hem in zijn waarde.’
Dagelijks ging hij nog naar het bedrijf in de Spaanse polder, voor een praatje en een broodje garnalenkroket. Zo ook die zaterdagochtend, 2 september. Bij het verlaten van de tram raakte hij met zijn scootmobiel van de hellingbaan en brak beide knieën en een nekwervel. Vijf dagen later overleed Hans Schmidt aan zijn verwondingen, 87 jaar oud.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden