Wat zijn dit voor vragen? Naar aanleiding van hun boek De binnenstebuitentrui (en andere ongemakken) zes dilemma's voor Plien van Bennekom (52) en Bianca Krijgsman (55), beter bekend cabaretduo Plien & Bianca.
Bianca Krijgsman: ‘Dat is een makkelijke. Samen een voorstelling maken.’
Plien van Bennekom: ‘Ja, ik kies ook voor samen een voorstelling maken. Dat hoort bij ons. Dat is wat wij heel graag doen. Maar ik vond een boek maken wel minder stressvol dan een voorstelling.’
Bianca: ‘Vooral de fase van de eerste try-outs is vrij hel-achtig bij een voorstelling. Dat je denkt: o, als het nou maar werkt. Maar dit boek, De binnenstebuitentrui, hebben we het afgelopen jaar vanuit ons eigen huis geschreven. Ik vond het schrijven een erg leuke bezigheid.’
Plien: ‘We schrijven elkaar brieven over onze levens. Het plan van de uitgever was om een boek te maken waarin we allerlei types sneue mensen zouden beschrijven, met daarbij tekeningen van illustrator Philip Hopman. Tragikomische types, omdat wij die graag spelen in onze voorstellingen. We zijn al snel van dat idee afgedwaald. Al schrijvende bleek dat we zelf de ongemakkelijke mensen zijn. Er gebeurde genoeg in onze levens waarbij we dachten: hier schrijven we eigenlijk makkelijker over. Het is behoorlijk persoonlijk geworden. Het gaat over onze relaties, onze kinderen, de huisdieren, het dagelijks leven in onze dorpen.’
Bianca: ‘Ongemakkelijke situaties zijn daarbij de rode draad. Ik kan niet zeggen dat ik ze opzoek, het overkomt mij gewoon. Ik denk omdat ik niet goed ben voorbereid op het leven. Het zijn de ongemakkelijke momenten die Plien en ik altijd met elkaar bespreken. Dan zegt een van ons: ‘Wat ik nou weer had!’. Wij zeggen nooit: ‘O, ik had zo’n succesvolle ochtend, alles liep op rolletjes en ik zag er geweldig uit.’
Over de auteur
Joris Henquet is theaterjournalist van de Volkskrant. Hij schrijft vooral over cabaret, stand-upcomedy en musical.
Bianca: ‘Waar ik het liefste mee de deur uitga? Open schoenen.’
Plien: ‘Ik zou liever de straat op gaan met een binnestebuitentrui.’
Bianca: ‘In het boek beschrijf ik de situatie dat je per ongeluk je trui verkeerd om aantrekt. Dat je in een restaurant zit en dat alle labels er aan de buitenkant uithangen en je dat niet doorhebt. Ik merk bij mezelf dat zoiets me steeds vaker overkomt. Maar ik zie het ook bij andere vrouwen. En dan het dilemma: moet ik er iets van zeggen, of niet? Mijn neiging is om het wél te zeggen. Tenminste, bij een vrouw. Bij een man zou ik gewoon denken: ‘zoek het uit’.’
Plien: ‘Ik kan niet tegen tenen. In het boek pleit ik voor de regel close the toes: buitenshuis géén open schoenen. Ik vind de voet nogal een onthullend lichaamsdeel. Teennagels vind ik helemaal verschrikkelijk. Het zomerseizoen heeft voor mij een hoog ergernisgehalte. Mensen op Crocs of sandalen, ik kan er niet tegen. Ik zou willen dat elk lichaam bij de enkels ophield.’
Bianca: ‘Ik wil natuurlijk die heerlijke acteursgerechten. Dit dilemma komt ook uit het boek. Ik beschrijf hoe ik op filmsets vaak heb meegemaakt dat mensen denken dat ik een figurant ben. Dan is er dus lunch en dan kwam ik aan bij de cateringwagen met heerlijke acteursgerechten en zeiden ze: ‘Nee, jij mag hier niet van pakken, want jij bent figurant. Je moet dáár bij die rij gaan staan.’ De rij dus voor de kleffe kadetten, want figuranten krijgen meestal geen warm eten. Als ik dat soort situaties meemaakte, durfde ik niet te zeggen: ‘Ik ben acteur, ik mag hier wél eten pakken.’ Gelukkig was er meestal wel iemand anders om mij te redden. Maar zelf heb ik in dat soort situaties nooit een antwoord. Ik ga denken: oké, wat doe ik hier ook eigenlijk? Ik zie er waarschijnlijk niet uit als een echt iemand.’
Plien: ‘Ik wil ook de acteursgerechten. We delen in het boek meer ervaringen uit de film- en tv-wereld. We beschrijven de fictieve ‘bakjes’ waarin we zitten bij castingbureaus. Wij begonnen in het castingbakje van ‘frisse, licht naïeve meisjes’.’
Bianca: ‘Dat ging voor mij al heel snel naar een ander bakje, dat van ‘de gekke buurvrouw’ of de ‘lelijke vriendin van de knappe hoofdrolactrice.’ En daarna ging ik over naar ‘sneu kijkende moeder’.’
Plien: ‘Ik zit ook wel vaak in het bakje van de ‘malle buurvrouw’. Ik heb weleens gezegd tegen een casting director: ‘Ik wil graag een keer iemand spelen zonder pruik of accent. Dat kan ook een caissière zijn. Gewoon, een normaal iemand.’ Maar of dat nou gebeurd is? Niet echt.’
Plien: ‘Brits kostuumdrama, ik houd enorm van dat soort films en series. De andere tijd, de moraal, de kleding. Dit seizoen speel ik in de theatervoorstelling De ongeplukte zusters van Almere County. Deze muzikale komedie is geschreven door Ilse Warringa. Zij heeft de boeken van Jane Austen door elkaar gehusseld. Het verhaal speelt zich af in het Engeland van 1823 en gaat over drie zussen die een man moeten kiezen. Het gaat over gebroken harten én over gelukte liefdes. Er is veel te lachen, maar zelf heb ik een serieuze verhaallijn. Ik speel de oudste zus, de stille, verstandige, die haar liefde uitkiest omdat ze zich op haar gemak voelt bij hem. Ilse Warringa speelt de middelste zus, die kiest met passie en hartstocht. En Wart Kamps speelt de jongste zus, die kiest op basis van lust en seks.’
Bianca: ‘Ik geef ook de voorkeur aan Brits kostuumdrama. Heerlijk! Ik verheug me er enorm op om naar Pliens première te gaan kijken. Ik vind dat er binnen het Nederlands toneel te weinig komedies worden gemaakt.’
Bianca: ‘In film en tv? Serieuze rollen. Dat vind ik spannend om te doen. Zoals mijn recente rol als verpleegkundige Trui in Dag & Nacht, de dramaserie van Avrotros over de afdeling verloskunde van een ziekenhuis. Bij zo’n rol denk ik vooraf: kan ik dat wel? Ik heb een beweeglijk gezicht, en Trui is een serieuze vrouw die het in het leven ook niet allemaal weet. Dus ik moest me erg concentreren om mijn gezicht strak te houden.’
Plien: ‘Als zij dat doet, zo met een strak gezicht kijken, dan schiet ik al bijna vol. Het is ook omdat ik je goed ken, maar als jij strak kijkt, zonder verder iets te doen, dan zie ik gewoon een lief iemand met een enorm verhaal.’
Bianca: ‘Dag & Nacht is heel goed geschreven door Kim van Kooten. Zij kan humor en verdriet zo goed laten samenkomen. Ze heeft een paar zinnen nodig om een karakter goed neer te zetten. Dat maakte het voor mij dan weer makkelijker om te spelen.’
Plien: ‘Bianca is een ontroerend iemand, ook als ze grappig is. Zelf kies ik ook voor serieuze rollen. Dat is voor mij spannend om te doen, zoals nu dus in De ongeplukte zusters. Ik had niet zelf gevraagd om de rol van de gesloten zus, maar Ilse Warringa zag het helemaal voor zich. Het kost me geen moeite om nauwelijks grappig te zijn terwijl mijn medespelers de zaal wél hard laten lachen. Ik ben juist blij dat het in balans is. Dat zijn voor mij de mooiste theateravonden, dat je hard lacht én ontroerd raakt.’
Bianca: ‘Weer samen. Volgend jaar gaan we een nieuwe Plien & Bianca-voorstelling maken.’
Plien: ‘Met snorretjes en slapstick. Nee hoor, geen idee nog wat we precies gaan doen, maar er komt een nieuwe voorstelling. Dus ja, volgend jaar weer samen.’
Bianca: ‘Die soloprojecten in film en televisie kunnen vaak wel met de theatershow gecombineerd worden. Tenminste, als de voorstelling eenmaal af is, want tijdens het maken en try-outen zit je met elkaar in een soort tunnel. Dan kun je er niks anders bij doen. Er komt een tweede seizoen van Dag & Nacht. We moeten kijken hoe het past.’
Plien: ‘We hebben dat wel vaker gedaan, overdag filmen en ’s avonds in het theater staan. Het kan zeker, maar het is wel hondsvermoeiend. Intussen weten we gelukkig wel dat we hondsmoe op het toneel kunnen staan en dat het publiek het niet merkt.’
Bianca: ‘Of we ooit een solo-cabaretvoorstelling zouden overwegen? Nee, daar moet ik echt niet aan denken. Dan ga ik liever iets anders doen. Je kunt dan niet tegen iemand aanspelen in de scènes. Het lijkt me ook helemaal niet gezellig.’
Plien: ‘Nee, het zou ook niets voor mij zijn. Dan sta je daar in je eentje in de coulissen met al je zenuwen. Wij willen juist met zijn tweeën in dezelfde coulissen staan. We vinden het al onverteerbaar als ieder van een andere kant moet opkomen bij het begin van de voorstelling.’
Bianca: ‘En bovendien: wij willen tijdens zo’n tournee ook graag veel klagen tegen elkaar: Over het reizen, het theater, onze kleding. En dat kun je dan óók al niet.’
Plien & Bianca: De binnenstebuitentrui (& andere dagelijkse ongemakken), uitgeverij Thomas Rap, verschijnt op 24/10.
De ongeplukte zusters van Almere County door Bos Theaterproducties, première op 23/10 in Koninklijke Schouwburg Den Haag. Tournee.
1989 Leren elkaar kennen tijdens studie aan de Kleinkunstacademie Amsterdam
1996 Cabaretduo Plien & Bianca wint Jury- en publieksprijs Cameretten Festival
1997 Debuutvoorstelling Changez
1999 Voorstelling Biks
1999 VPRO-jeugdserie Zaai (met Joep Onderdelinden)
2001 Voorstelling Ngorongoro
2008 Voorstelling Wie dan allemaal?
2011 Voorstelling Heb je hun weer...
2015 Nominatie cabaretprijs Poelifinario voor voorstelling Gaat het nog door?
2019 Voorstelling En nu dan?
2023 Boek De binnenstebuitentrui (& andere dagelijkse ongemakken)
Bianca Krijgsman heeft een relatie en heeft drie kinderen. Plien van Bennekom is getrouwd en heeft drie kinderen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden