Iedere streek heeft z’n gebrek, maar Noord-Brabant heeft natuurlijk weer de overtreffende trap: Johan Vlemmix. De Eindhovenaar verwierf bekendheid door ontelbaar vaak deel te nemen aan Te land, ter zee en in de lucht, een format dat hem door de onbeduidendheid op het lijf geschreven was. Het voelde als een dot extra slagroom op een Bossche bol als presentator Jack van Gelder met Johan sprak voordat die voor de zoveelste keer van een steile helling moest in een door hemzelf verzonnen fantasievoertuig. Mijn ouders waren dan import-Brabanders maar ze woonden lang genoeg in Arnhem om hem net als ons een pijnlijke afloop toe te wensen. De gebeden werden niet verhoord. Te land, ter zee en in de lucht werd zijn doorbraak, Johan Vlemmix werd daarna voor alle televisie-onzin gebeld. En hij zei altijd ‘ja’. Kosten noch moeite werden gespaard, hij deed alles om maar in beeld te zijn. Hij zakte door elke denkbare ondergrens, in alle mogelijke door hemzelf ontworpen kostuums. En altijd blij en opgewekt, waarmee hij de irritatiefactor nog wat omhoogschroefde.
Vorige week haalde hij weer het nieuws omdat hij alle gemeenten in Nederland een door hem ontworpen vredesvlag heeft gestuurd. Vlemmix introduceerde de vlag al in 2006. Het doel was vrede op aarde creëren, de oorlog in Irak stoppen en mensen met elkaar verbinden. Dat mislukte, zoals alles wat hij doet nooit echt succesvol is. Sindsdien is de mensheid alleen nog maar verder achteruit gekacheld.
Er is geen aantoonbaar oorzakelijk verband tussen alle gruwelijkheden en die door hem ontworpen lelijke vlag – een witte vredesduif op een blauw vlak – maar ik kan me best voorstellen dat mensen agressief worden als ze in een gemeente wonen waar dat ding werd gehesen omdat de bestuurders daar vonden dat ze na de terroristische aanslag van Hamas in Israël toch een statement moesten maken, maar daar niet het karakter voor hebben.
Het ding wappert nog steeds bij steeds meer gemeentehuizen, ik sluit niet uit dat het de succesvolste actie van Johan Vlemmix ooit is. Ik vind dat inmiddels normaal. Hoe langer ik naar onze politici, de discussies in onze talkshows en de domme meningen van ‘deskundigen’ kijk en hoe meer columns ik lees over het conflict, hoe meer ik besef dat Johan Vlemmix helemaal niet de uitzondering is waar ik hem voor hield. Hij is wie wij zijn. Zijn domme vlag hoort voor altijd bij ons. Het is het litteken dat we hieraan overhouden.
Source: NRC