In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Regisseur Richard Curtis heeft spijt van zijn ‘dikke vrouwen’-grappen. ‘Dijen zo dik als boomstammen’, zoals de ‘chubby’ Natalie heeft in Love Actually? Helemaal niet geestig, vindt hij nu.
Komt door zijn dochter, activist en schrijfster Scarlett Curtis. Vijf jaar geleden verbood ze hem het woord ‘fat’ ooit nog te gebruiken. ‘Ik was geshockeerd, maar je had gelijk’, zei hij tegen haar, toen ze hem interviewde tijdens het Cheltenham Literature Festival.
Daar noemde Curtis haar 66-jarige vader ‘een geweldige man’, en stelde dat ze hem niet wil ‘cancellen’, om hem vervolgens om de oren te slaan met smakelijk opgediende voorbeelden die het seksisme en gebrek aan diversiteit in zijn oeuvre aantonen; Curtis kon alleen maar deemoedig toegeven.
Doe mij een Britse komedie over hún kerstfeestjes.
Hoeveel invloed hebben de dochters van regisseurs eigenlijk op hun vaders? Ze leken amper een rol van betekenis te hebben - behalve als ze gecast werden in hun films. Maar deze generatie is mondig en werd plots zichtbaar, dankzij quarantaineverveling en TikTok. De tienerdochters van Alfonso Cuaron (61) en Nicolas Winding Refn (53) lieten hun vaders bijvoorbeeld meedansen in hun filmpjes. De cineasten spelen daarin hun oenige vaderrol met verve. Halfslachtig doen ze danspasjes, terwijl overduidelijk is wie de regie heeft: het kroost.
De beste filmpjes zijn die van de 23-jarige Francesca Scorsese. In haar eerste TikTokvideo met haar vader Martin laat zij hem raden waar bepaalde ‘vrouwenproducten’ voor dienen. De legendarische regisseur haalde een wimperkrultang en een mascara door elkaar, en dacht dat een menstruatiecup een klein bekertje was. In haar laatste filmpje liet ze hem raden wat TikTok-slang betekent, zoals ‘sneaky link’, vooral door te refereren aan zijn films.
Heerlijk, dat uitgestreken gezicht van Scorsese, die doet alsof het allemaal maar een onzinnig lolletje is, alsof hij niet weet dat dit gegarandeerd viral gaat vlak voor de release van zijn nieuwe film, alsof hij niet weet hoe beeldvorming werkt.
Want wat zeggen deze filmpjes ook? Dat die regisseurs misschien hun oude witte mannen-zelf zijn, maar wéten dat ze niet helemaal up-to-date zijn, en daarom braaf naar hun dochters luisteren – die op hun beurt liefdevol lachend een stempel van goedkeuring geven.
Dankzij die vader-dochterchemie kun je als oudere regisseur briljant een brug slaan naar de volgende generatie.
Source: Volkskrant