In onstuimige tijden zijn er altijd mensen die beginnen over een ‘zoektocht naar troost’. Ik denk dat ik die troost persoonlijk vooral probeer te vinden door heel goed te kijken naar de panelleden van GoedNieuws Vandaag. Het SBS-programma – waarin uitsluitend positief nieuws wordt besproken – was al ten dode opgeschreven voordat het überhaupt was begonnen, omdat goed nieuws-initiatieven vaak al bij voorbaat sneuvelen op de dikke verdedigingsmuur van het Hollandse cynisme.
In de dinsdagaflevering ging het onder meer over lekker doorrijden in de stad door slimme navigatie en de voordelen van een enkelband. Het is de ultieme wegkijktelevisie, maar wel wegkijktelevisie waarbij het heerlijk is om extra goed op de hoofdrolspelers te letten. Zo leek presentator Donatello Piras regelmatig uit te stralen dat hij onder schot werd gehouden, had strafrechtadvocaat Meike Lubbers de blik permanent op oneindig en bleek panellid Rens de Jong toch vooral de hijgende labrador die voortdurend op zoek is naar een aai over de bol. Het goede nieuws kon me in veel gevallen gestolen worden, maar naar deze panelleden kan ik uren blijven kijken.
De gemiddelde terrasbezoeker zal het bevestigen: niets leuker dan mensen kijken en daar ongegeneerd over oordelen. ‘Verdomd!’, dachten ze bij de EO: in dat terrasvoyeurisme zit een krankzinnig goed format! Het heeft geresulteerd in het programma Mensen kijken, waarin vier panels (senioren, kappers, muzikanten en tiktokkers) het ‘tegen elkaar opnemen’ door op basis van korte fragmenten te raden wie mensen zijn, wat ze doen en waar ze wonen. Een klassiek raadprogramma dus, met heel veel ‘huh?’, ‘jaaaaaaa!’ en ‘neeeeee!’ én een stevige portie vooroordelen (‘Deze vrouw heb wel een beetje een Oostblok-gezicht’).
Eerder dit jaar treurde ik al over het feit dat NPO 3 steeds meer lijkt verworden tot een soort sterfhuis, waar vooral halfbakken formats tegen de muur worden gesmeten in de hoop dat er wat spaghettislierten blijven kleven. Dat gebeurt heus weleens, maar met een programma als Mensen kijken bereikt de infantilisering weer een heel nieuw stadium. Over onze vooroordelen leerden we dan ook nauwelijks iets nieuws. De grootste plottwist was nog dat een van de deelnemers vuilnisvrouw bleek, en jeetje: dat had echt bijna niemand zien aankomen! Ergens in het format zitten vast nobele intenties verstopt over het aankaarten van vooroordelen in ons voyeurisme, maar waarom moet de uitvoering dan zo stompzinnig?
Direct na Mensen kijken trakteerde NPO 3 ons op het verhaal van Maxime Meiland in Who’s that girl, de ‘vip-editie’ van Het mooiste meisje van de klas, waarin we leren hoe succesvolle vrouwelijke influencers zijn geworden wie ze zijn. Ik had nooit gedacht dat ik deze zin ooit zou opschrijven, maar ik had ineens verdomd veel zin in een troostrijke herhaling van GoedNieuws Vandaag.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden